.menselijk, maar al te menselijk (2)

Definitief afscheid neem je altijd in je eentje.
En wijsheid komt pas na inzicht na inzicht.

Vandaag overleed mijn woordenvriend en nu mis ik iemand die ik nooit heb ontmoet. Alleen, ik heb hem wél ontmoet. In gedachten en gedichten en in ons hart.
Door woorden heen.

We leerden elkaar kennen in 2007. Hij, medisch ethicus en schrijver over marginaliteit en onderwerpen zoals thuisloosheid, literatuur, poëzie en de zorg. Een hele mond vol. Ik, moeder. Een heel hart vol.
Momenten van reflectie, herkenning en vooral gedeelde meerwaarden maakten dat het contact al snel voelde als vriendschap. Een wederzijdse oprechte betrokkenheid die echte vriendschap kenmerkt, viel ons ten deel.

In november van dat jaar werd ‘ie getroffen door een beroerte en een periode van intensieve revalidatie volgde. A wise man can see more from the bottom of a well than a fool can from a mountain top.
Mijn respect voor hem groeide, want is het niet in onze donkerste tijden dat we niet veel meer kunnen zijn dan wie we in ons diepste wezen zijn. Dit te delen met anderen, vergt moed.

Hij bleef dichten, bleef zijn licht schijnen over alles wat het leven is en kan zijn, terwijl het leven hem de ene na de andere rake klap bleef uitdelen.
Het deed pijn. Maar ook de pijn durfde hij te delen.
En hij durfde er de draak mee te steken, want met wijsheid komt relativeringsvermogen.
En er was nog zoveel meer.

Hij haalde zijn hart op in kunst en literatuur, in het schrijven, in vriendschap. Het was een goed hart. Eentje waar vele mensen woonden, met ereplaatsjes voor zijn overleden moeder en tweelingzus.
En de Liefde.
De Liefde die hem de laatste maanden op de been hield, al was het al lang niet meer letterlijk.

Een kaartje geef ik aan de postvogel mee,
het afscheid heb ik al genomen.
Uit het eind komt het begin voort,
dus laat ons nu verder voor jou dromen.

Dag, woordenvriend.