.tijd vliegt hoe dan ook

april 5, 2018 on 11:43 am | In ge | 8 Comments

Gisteren zag ik ineens dat de verjaardagskalender nog op februari hing. Een hele maand, poef, voorbij, zonder ‘m bewust mee te hebben gemaakt. Oh, er waren dagen, data, waar ik tegenop zag, maar die ineens toch al geweest waren.
In de vensterbank van ‘t huisje halverwege de straat pronkten vorige week ineens weer de paashazen, en ik besefte dat het een jaar geleden was dat ik ze voor ‘t eerst had gezien.
Toen we hier net woonden.
Een heel jaar, voorbij.
Tijd vliegt hoe dan ook.

Het deed me denken aan een foto die ik drie jaar geleden nam. Eind januari, eind van de dag. Ik stond aan zee en keek naar een kalme winterlucht, toen deze ineens volschoot met vogels. Ik had er al wel een paar gehoord, maar plots waren ze overal. Chaos. Kabaal. Ik nam de foto, keek nog even, en net zo schielijk als ze waren gekomen, vlogen ze weer weg.
Verder.
Het was slechts een moment.

.the chaos and the calm

.here right now

maart 29, 2018 on 8:17 pm | In ge | 5 Comments

Soms lijkt het of tussen alle ziekenhuisafspraken het leven gewoon doorgaat, maar het is natuurlijk andersom.

Zo belde Het Kind vandaag vanaf school om te vertellen dat ‘ie z’n Aardrijkskunde toets overgedaan had en nu een 9.7 had (0.3 punt hoger) én voor z’n muziekuitvoering een 9! Hij nam nauwelijks tijd om adem te halen, toen ‘ie vervolgens vertelde dat de docent het zó goed vond, dat ‘ie volgende week mee mag doen aan het lunchconcert! Hiermee bereikt ‘ie een van z’n persoonlijke doelen voor dit schooljaar en ik ben zo blij voor en zo trots op ‘m. ❤

De zon scheen ook nog, en een vriendin appte om te gaan lopen. Ver gingen we niet, want na m’n yoga en power walking van vanochtend vond m’n lijf ‘t eigenlijk wel mooi geweest, maar we haalden de strandtent. En verder hoef je op zo’n mooie dag ook niet te gaan, natuurlijk. ツ

Untitled

Untitled

.life

maart 24, 2018 on 12:55 pm | In ge | 6 Comments

Het is zaterdag. Weekend. Deze week is achter de rug, woensdag hoef ik pas weer naar het ziekenhuis en dan zonder alle toestanden van de afgelopen week. Tijd om even uit te ademen dus, en dat deed ik gistermiddag al, in de Amsterdamse Waterleidingduinen, en daarna in de boshut, of, zoals wij ‘t noemen, ‘t heksenhuisje. Even de handjes opwarmen bij het vuurtje en daarna om een kommetje glühwein.
Heerlijk.

Het Kind had een ietwat andere week dan ik, hij had weer eens TOP-week op school. Met een excursie naar, jawel, de Amsterdamse Waterleidingduinen, sponsorschaatsen voor dance4life, een rits Cito’s, (zo’n TOP-week is stiekem ook altijd een toetsweek,) logeren bij z’n beste vriendinnetje, heftige gastlessen op school van ervaringsdeskundigen over onder meer drugsverslaving en eetstoornissen, en gisteren nog een workshop naar keuze, waarna je wat mocht maken voor de ArtFair.
Het Kind koos een workshop Fotografie, maakte onderstaande foto en verkocht deze vervolgens op de ArtFair, waar ik dus niet aanwezig was, omdat ik aan het wandelen was. Nog niet eerder liet ik verstek gaan bij een schoolactiviteit, en dat voelde wel even als een dingetje, maar ik had de tijd voor mezelf echt nodig. Natuur, niets meer hoeven dan het ene been voor het andere te zetten, bijkomen, herstellen.

Ik ben er weer.

Untitled

Het Kind over de foto: ‘Het beukennootje is als een meisje in Pakistan, aan de buitenkant (links) zie je niet wat er aan de binnenkant (rechts) zit. Maar van binnen zijn ze allemaal goed (groen), wat ze ook is overkomen. Ze mogen het er met niemand over hebben, en dus ziet bijna niemand ook hun binnenkant. Met deze foto wil ik dat laten zien.’

.niks niet één dag tegelijk

maart 19, 2018 on 12:22 pm | In ge | 8 Comments

Soms voelt het allemaal te groot, te eng, te veel, te naar. Soms is nu. Al een paar dagen.
Soms is één dag tegelijk al te veel, en wordt leven in het moment even minder een uitdaging, en meer een copingmechanisme. Niet vooruitdenken, nu is nu. Ik kan dikke prima een kopje thee drinken, een foto maken, die uploaden naar Flickr en deze woorden typen. Nu.
De rest van de dag, de week, komt vanzelf en ook dan kan ik één moment tegelijk leven, ook al zal het iets moeilijker zijn dan dat kopje thee drinken.
Nu is dat kopje thee er. En de zon op mijn salontafel. Het liedje dat Het Kind dit weekend schreef en ik de hele ochtend al zing. En het geluid van de klok.
Tik.
Tok.
Niks niet één dag, maar één seconde tegelijk.

Untitled

.als ik ergens goed kan zijn, is het wel in het bos

maart 13, 2018 on 1:27 pm | In ge | 13 Comments

We wonen nu al bijna veertien jaar aan zee, maar ik wandel nog steeds het liefst tussen de bomen. Ik weet niet meer hoe jong ik was, toen ik voor het eerst met mijn schetsboek onder de snelbinders en wat grafietstiften in een etuitje om m’n nek, naar het Driehoeksbos fietste om er de hele middag te gaan tekenen, maar ik weet nog wel dat er weinig van tekenen kwam.
Als ik ergens goed kan zijn, is het wel in het bos.

Al meer dan tien jaar kom ik regelmatig in Elswout, en laatst reden we er met de auto vandaan, toen mijn vriendin ineens vroeg of ik ook wel eens in het Koningshof was geweest. Eh, nee?
Het bleek een gebied in het oudste deel van de duinen, zo’n vier kilometer van zee, wat zich, door de beschutte ligging, door de eeuwen heen heeft ontwikkeld van open duin tot bosgebied. Zelden zag ik zoiets prachtigs. Oh en het ligt dus praktisch naast Elswout.

Nadat we er gisteren een paar uur wandelden, dronken we nog een kopje thee bij m’n vriendin. Ze had een etagère met paaseitjes staan, ik maakte wat 1 april grapjes, en nam toen een eitje. En, omdat ‘ie lekker was, nam ik nog zo’n eitje. M’n vriendin lachte en zei dat ik te snel tevreden was.
‘Dit is waarom je dat Koningshof nooit eerder hebt ontdekt,’ zei ze. ‘Je vond Elswout fantastisch en dus bleef je er komen. Je vindt dit paaseitje lekker en dus neem je er nog zo een, terwijl je ziet dat er tig verschillende zijn!’ Ik knikte, daar zat zeker wel wat in, ik ben geen ontdekkingsreiziger, en ik liet me overhalen een ander eitje te proberen, ook al leek ‘ie me niet zo lekker.
‘Ik zie Elswout en denk, wat is er nog meer?,’ riep ze, terwijl ik naar de prullenbak liep.

We wonen nu al bijna veertien jaar aan zee, maar ik wandel nog steeds het liefst tussen de bomen. Onlangs ontdekte ik nieuwe bomen, eigenlijk precies toen ik dat nodig had. Terwijl ik er onder- en tussendoor liep, brak de zon door, een specht roffelde niet ver weg, ik zag een roodborstje en een ander prachtig vogeltje, hoorde er nog veel meer, zag een eekhoorn en een heel groot hert.

Untitled

Untitled

Untitled

.opnieuw verliefd ❤

maart 6, 2018 on 11:36 am | In ge | 5 Comments

Oooooooh, ik begon de week gewoon in Elswout! Dat was echt veel te lang geleden, geen idee hoe lang precies, maar ik werd gewoon helemaal opnieuw verliefd.
De vriendin die ik meegenomen had, praatte er wel constant doorheen, maar wat was het mooi!
Ik glimlachte, mijn hart glimlachte, en ik maakte veel te weinig foto’s, omdat ik zo aan het genieten was. Ik liep hartstikke met zonder jas, terwijl er nog eendjes over het ijs liepen, en rook wat ik veel te lang niet had geroken.
Nieuw. Natuur. Herkenning. Hoop.

.elswout, baby! :)

<3

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

.de wijsheid van wie weet

maart 2, 2018 on 3:34 pm | In ge | 5 Comments

Onlangs hoorde ik een oud, taoïstisch verhaal uit de Zhuangzi. Het gaat over een Chinese boer wiens paard wegloopt. Zijn buren horen dit, slecht nieuws reist snel, en gaan bij hem langs. ‘Wat een pech,’ uitten ze hun medeleven, maar de boer haalt zijn schouders op en zegt: ‘Misschien.’

De volgende dag keert het paard terug met drie wilde paarden, waar het ongetwijfeld op zijn avontuur vriendjes mee was geworden, en de buren roepen: ‘Wat een geluk!’
‘Nah, wie weet,’ zegt de boer. ‘Misschien.’

De zoon van de boer probeert de volgende dag op een van de wilde paarden te rijden, maar wordt er afgeworpen en breekt zijn been. Weer komen de buren langs om hun sympathie te tonen; ‘Wat een pech!’ De boer antwoordt: ‘Misschien.’

Een dag later breekt er oorlog uit, en militairen komen langs om alle gezonde jongemannen te rekruteren voor het leger. Ze zien het gebroken been van de zoon van de boer en hij hoeft niet mee.
De buren feliciteren de boer met zijn geluk, er zeker van dat hij nu wel moet erkennen hoe goed alles uit heeft gepakt. ‘Misschien,’ zegt de boer.

De moraal van dit verhaal is natuurlijk dat Chinese boeren net als hun Nederlandse collegae een weinig spraakzaam zijn en wellicht hun eigen versie van Boer zoekt Vrouw (农夫寻找妻子) nodig hebben.
Of misschien dat we te snel zijn met het bestempelen van gebeurtenissen.
Een open blik houden is moeilijk, vooral bij tegenslag, maar alles in het leven is relatief. En tijdelijk. Voor- en tegenspoed liggen soms zo dicht bij elkaar. Iedereen heeft wel eens iets meegemaakt wat in eerste instantie goed of juist slecht leek, maar wat toch anders uitpakte.

(En emotioneel hyperreactief als ik ben altijd geweest ben, gaat het deze maand vol ziekenhuisafspraken ongetwijfeld misschien wel lastig worden om deze filosofie toe te passen, maar wie weet.)

Entries and comments feeds.