.de hypocrisie van dit nooit weer

Precies een week geleden, liep ik met groep acht over de Eerebegraafplaats. Het weer zat mee, de kinderen hadden massaal besloten de oproep van school de dag ervoor, om jezelf in het oranje te steken in het kader van de alternatieve Koningsspelen die middag, te negeren, en het werd een stemmige, indrukwekkende ochtend.
Na de Eerebegraafplaats bezochten we ook nog de fusilladeplaats waar Hannie Schaft, drie weken voor het einde van de oorlog, geëxecuteerd werd door Maarten Kuiper, die nog geen jaar daarvoor meewerkte aan de arrestatie van alle onderduikers in het Achterhuis.
Ik schrijf het, typ het, alsof het feiten zijn, maar het is vreselijk leed, waar ik me geen voorstelling van kan maken. De eenzaamheid moet ondraagbaar zijn geweest.

‘Dit nooit weer,’ fluisteren en roepen we, als we elk jaar weer de doden herdenken en de Vrijheid vieren.
Onze vrijheid.
Onze doden.
Wie denkt er dit jaar tijdens de dodenherdenking aan de 27 mensen die vannacht in Aleppo omkwamen? Of de rest van de honderdduizenden doden die de burgeroorlog in Syrië heeft opgeëist, zoveel dat de VN al lang geleden ophield met tellen, de duizenden doden in de Oekraïne, de doden die er waar dan ook elke dag nog vallen, omdat er hier dan misschien geen oorlog meer is, maar elders altijd.
Wie bewaakt hun vrijheid?

De verdrietige waarheid is, niemand. Oh, we dénken er wel aan, maar ondertussen sturen we mannen en vrouwen, kinderen nog eigenlijk, met 18 jaar mag je uitgezonden worden, naar landen waar al oorlog heerst en of onrust woedt, en we noemen het vredesmissies. Als dat zo is, slaagt er geen enkele missie.
Elk conflict eist doden en verschrikking, en de mensen die we op televisie om ’t hardst verdrietig zien zijn, de mensen die fluisteren en roepen, ‘dit nooit weer!,’ zijn dezelfde mensen die achter de schermen handen drukken en handtekeningen zetten om de oorlog élders voort te laten duren.
Dit nooit weer hier, bedoelen ze.