.een slimme meid is op de toekomst van haar zoon voorbereid #zoiets

januari 24, 2016 on 7:09 pm | In ge | 7 Comments

Die Open Dagen blijken amusante uitjes. Een weinig realistisch, realisme is een kunst die verloren lijkt te gaan in deze tijd waar filterkoffie plaats heeft gemaakt voor filterselfies bij de Starbucks, maar amusant.
Ze trekken alles uit de kast, letterlijk, om het enthousiasme der kinderen op te wekken en iedereen weet, een blij kind is een blije ouder, maar voor het geval dat, zijn er dan ook nog speciale informatie-avonden voor de ouders. Die slaan we vooralsnog over. We moeten minstens vijf scholen bezoeken en een open lesmiddag duurt minstens twee uur, op een Open Dag loop je ook met gemak twee uur rond, de informatieve ouderavonden duren dan nog eens twee uur en we moeten elke keer nog heen en terug met de wagen, want alles is ver en oh ja, alles is nu. Deze maand. En ik heb echt geen veertig uur over. Maar. Zoals ik al zei. Het zijn wel amusante uitjes. We maken vooral veel muziek. Verder zijn onze favoriete lokalen: Techniek, Informatica, Natuurkunde en alles met Beeldende Kunst.
Oh en we slaan geen gymzaal over.

We leerden dat haargel hét middel is tegen statische elektriciteit en dat Surrogaatdochter geen haargel gebruikt. <3

De Elf is toe aan een elektrische gitaar. Alhoewel ik ‘m van de week weer hoorde over op Marktplaats kijken voor een coole Western! Maar wat zal ‘ie blij worden als ik ‘m power chords ga leren. Hij is zo lui.

Toetsen blijven ook z’n ding en alhoewel ‘ie, jong als ‘ie is en hip als ‘ie zich waant, nu nog het keyboard prefereert boven een heuse piano (of vleugel!), ik eh, ben er ook nog, En echt, als ik twee dingen mis uit mijn oude, grote huis in Zwolle, zijn het ’t ligbad en m’n piano. Oh en de ruimte natuurlijk. Om een ligbad en piano te hebben. En een schommel in de kamer. Maar ik wijk af.

Hoe stoer zijn wij. De Elf die, als een van de weinigen, gewoon hartstikke RAAK schiet, en ik, die gewoon ook hartstikke RAAK schiet! Ik de foto, hij de bal.

Klimmen bij de Open Dag bij ’t Sancta. Wij waren ondertussen aan het pingpongen, ja dat is wat anders dan tafeltennis, en badmintonnen! Ik hártje badmintonnen, het kan hier nooit, want woei, maar nu waren we binnen. Ik had er de hele middag wel kunnen blijven, maar er stonden nog meer kinderen te wachten.

Techniek. Daar is De Elf toch ook echt wel goed in, viel ook nu weer een leerkracht die er rondliep, op. Zelf was ze niet heel goed in lesgeven, wel in overnemen, dat was jammer. Wel maakten we nog onze namen in braille op een of ander cool apparaatje dat ze daar al lang niet meer voor gebruiken, maar toch, was cool. Vervolgens liepen we trappen op en af en hallen door op zoek naar de 3D printer, maar we vonden alleen Raspberry Pi’s. Ook cool. Vroeg De Elf nog voor z’n verjaardag onlangs. Nog niet gekregen, bedenk ik me nu. Kan nog. Hij moet ook nog trakteren op school en een kinderfeestje. Ik weet gewoon niet waar ik de tijd vandaan moet toveren!

Een akoestische bas, heb ik m’n hoe-cool-is-dat’s al opgebruikt voor dit logje? Ja? Hm. Naja. Een akoestische bas.
<3

Waar De Elf ook heengaat, ze zullen iets met muziek moeten doen daar. ’t Kind kan niet meer zonder. En ik kon niet blijer zijn. Muziek heeft me zoveel gegeven en het door mogen geven, voelt nog steeds als een voorrecht. Toch twijfel ik ook nog over de tweetalige HAVO, hij maakte laatst zó’n goede grap in ’t Engels, ik kan er nog om lachen. Je moet er enige voorinformatie voor hebben, iets met Adele en Sofia Vergara, maar de punchline was ‘here’s a dress I haven’t tried’ en echt, dat jong heeft humor. En eh, een slimme moeder. Om op de titel terug te komen bij gebrek aan een eind voor dit verhaal.