.you’re not alone
januari 11, 2016 on 9:44 pm | In ge | 8 CommentsErgens midden jaren negentig, een Albert Heijn filiaal in Zwolle, ’s ochtends vroeg. Ik loop binnen in een lange, zwarte galajurk, gitaar in mijn hand, op de voet gevolgd door m’n huisgenootje, die het geheel filmt. Mensen kijken om, mensen kijken op, maar ik kijk recht vooruit. Met grote passen loop ik door de winkel, op zoek naar die éne vakkenvuller. Het is z’n laatste dag hier vandaag, vanaf nu kiest ‘ie voor de muziek, en ik heb een passend afscheidskado.
Op een bierkratje, midden in het gangpad waar ik hem tref, meer kletsend dan vakkenvullend, zing en speel ik voor hem. Een van de mooiste liedjes.
Die Bowie ooit schreef.
8 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Wat een mooi afscheidscadeau was dat.
En leeft hij nog steeds van de muziek of is hij inmiddels een brave burger geworden?
Comment door inge — 12/01/2016 #
Mooi!
Comment door Mrs. T. — 12/01/2016 #
@inge, want een brave burger kan niet van de muziek leven? 😉
Comment door de mama — 12/01/2016 #
@inge huhu nee, meer woont hij nu in een rijtjeshuis met een gezin of nog steeds rock and roll?
Comment door Inge — 13/01/2016 #
@inge (verwarrend zeg, hahaha), ergens in het midden van die twee 😉
Comment door de mama — 13/01/2016 #
Mooie ode aan een held die heen is gegaan.
Comment door Annouska — 19/01/2016 #
Maar ooit was hij, diep van binnen, een zanger. En misschien is hij dat nog steeds wel zo.
Leuk, zo’n ode. Je moet het maar durven.
Comment door Plato — 21/01/2016 #
@plato, ik durfde in die tijd alles. zo blij dat we toen nog geen mobieltjes en facebook hadden! 😉
Comment door de mama — 24/01/2016 #