.op d’eeuwigheid een peulenschil!

Ik blogde er vorige week nog over, hoe ik inmiddels al weer een jaar geleden het idee opgevat had meer te gaan tekenen. Er kwam natuurlijk weer eens helemaal niks van, het hele jaar lang niet, totdat ik eergister ineens geïnspireerd raakte door de tekendrift van Sanneke en Rinke!
Ik zocht een fatsoenlijk potlood, deed een poging het te slijpen met de blijkbaar enige puntenslijper nog in huis, met drie ©Disney/Pixar prinsesjes erop en een baggermesje erin, opende het kleine schetsblokje dat net toevallig deze vakantie weer opgedoken was tijdens het opruimen van de kamer van de Elf en voorzichtig zette ik een paar lijntjes op papier. Een heel jaar later dan gepland, maar zoals Sara zei, op d’eeuwigheid een peulenschil!
Al snel voelde ik weer waarom ik vroeger uren en uren tekende en schilderde en schetste. Maar ja, er gaan nu eenmaal de nodige uren zitten in dat moederen met bijbaantjes, de enige reden dat ik nu tijd had, was omdat er een les niet doorging. Maar hé, ook in een klein beetje tijd kan ik tekenen! En, zo ontdekte ik al snel, een klein beetje tekenen is beter dan niet tekenen.
Niet geheel tevreden met het resultaat, maar des te blijer met het proces, hing ik mezelf op de kast. Als reminder. Hier moet ik gewoon weer tijd voor gaan maken. Vinden. Nemen. Oefening is heerlijk én baart wellicht ooit nog wel eens kunst. 😉
Gisteren tekende ik Novy. Nadat het me niet gelukt was mezelf te laten lachen op papier, trok iets in haar blik me aan. Zou ik dát dan kunnen vangen? Even dacht ik dat ik ’t had. Maar toen ik mijn tekening naast haar foto hield, bleek toch nog van niet. Het gaf niet. Ik hing haar ook op de kast, en er is nog ruimte voor meer. Meer tekenen! Joepie!