.ochtendwandeling

Ik was al vroeg wakker, maar daar bleef ’t ook bij. Er kwam werkelijk niets uit mijn handen en dus besloot ik, nadat ik een mini-docu van 7,5 minuut over vastgoedontwikkelaars in China had gekeken, 我要你好看, een wandeling te maken tot ik moest werken. Dat leek me beter.
En beter was ‘t.
Voelde het die week voor we op vakantie gingen al als winter en had het die eerste dag in ’t bos nog de hele dag geregend, nu was het aangenaam warm en zacht en met m’n zomervestje aan goed te doen.
Behendig stapte ik over menig konijnenhol en talloze andere gaten, de tijd van elk najaar m’n enkel verzwikken lijkt eindelijk voorbij. Ik hield de pas er goed in, beklom zelfs de hoogste duinen, en merkte na een half uurtje dat ik ’t warm begon te krijgen. Eerst alleen m’n bovenbenen, van het klimmen en de zon op m’n zwarte jeans, maar al snel zocht ik de paadjes op die in de schaduw lagen. Inmiddels was ik bij het gedeelte met bomen aangekomen, en ik dwaalde er heerlijk rond alsof ik een hond bij had die telkens een andere route koos, maar stiekem was ik dat zelf.
Och, ik had er graag de hele dag gebleven, maar zette toch de terugweg maar in en met een omweg langs zee, kwam ik nog ruim op tijd op m’n werk aan.
Was ik toch niet voor niets zo vroeg opgestaan.
Zeker niet.