.ik zwem
augustus 27, 2015 on 10:02 am | In ge | 8 CommentsRegelmatig sta ik letterlijk en figuurlijk te kijken naar en van de grootsheid van al dat water. De kracht ervan. In de zomer lijkt ze vaak zo vriendelijk, verkoelend en stralend in de zon. Haar geheimen lijken zo donker niet. Haar verten lijken hooguit te leiden naar nieuwe avonturen. Maar in de winter drijven die geheimen naar de oppervlakte, lijkt het. En in plaats van nieuwe avonturen, zie ik in de verte de herinnering van zovele generaties zeelieden die nooit meer voet aan wal zetten.
Dit schreef ik zeven jaar geleden. We woonden hier net een paar jaar. Voor de zee had ik vooral Ontzag.
Ik had niet durven dromen dat ik er ooit in zou rennen, springen, vliégen bijna, ik, het meisje zonder zwemdiploma’s en met watervrees.
Maar ik deed het. Na al die jaren overwon ik mijn angst en ik sprong erin. En ik zwom. En de zee hield me.
Ik zwom en zwom, met voor me niets dan de zee, een strand vol toeristen achterlatend, water tot aan de horizon en zoveel verder, en ik zwom. Ik kon dit, ik had de zee leren kennen, ik wist tot waar ik kon zwemmen en terug liet ik me meevoeren op de golven.
Vorige week deden Vriendin en ik een drankje bij de strandtent, haalden vervolgens de kinderen uit school en fietsten weer terug. Even later stond ik met de voetjes in zee, links van me De Tienerzoon, rechts Surrogaatdochter. ‘Zullen we?,’ vroeg ik, waarop de kinderen begonnen te miepen over geen handdoeken en zwemkleding bij. Tsss. Poessies. Wie heeft die kinderen opgevoed? Oh, wacht.
Ik gaf dan maar ’t goede voorbeeld door er in m’n ondergoed in te duiken en warempel, toen ik voor de tweede keer ging (en na nog behoorlijk wat gebakkelei aan de kant), kwamen ze ook eindelijk, hoor. M’n poessies hartjes.
En daar zwommen we.
Alsof we nooit anders hadden gedaan.
8 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Dapper hoor. Whahahahaha…. die poesies. Zoals jij het beschrijft zie je ze pruttelen… nou hoor mam, ik ga niet in m’n onderbroek.
Die zee zal al wat gezien hebben 🙂
Comment door Plato — 27/08/2015 #
@plato, echt hè! maar, na de nodige aanmoedigingen gingen ze wel! en we moesten ze er echt weer uitplúkken, want hoe heerlijk. 🙂
Comment door de mama — 27/08/2015 #
Hahahaha, toch stoer. En ik ben zelf niet zo’n zeezwemmer. Echt ver durf ik niet te gaan. Maar dat is idd ook onbekendheid. Dat je de zee moet leren kennen, geloof ik helemaal.
Comment door Regina — 28/08/2015 #
Goed dat je je watervrees hebt overwonnen! Dat bovenal. Want nu kun je genieten van dat geen waar we zoveel van hebben aan de kust. 😀
Comment door John — 28/08/2015 #
@regina, en dan nog moet je niet te ver gaan, ook al ben je een geoefende zwemmer, en dat ben ik dus allesbehalve!
dit zomer ook weer een vrouw verdronken, we kwamen aan op ’t strand, alles afgezet, trauma-heli, alle redmateriaal in zee.. na twee dagen hebben ze haar pas gevonden. vreselijk.
nee, de zee is geen golfslagbad.
@john, precies! zee voelt nu ook nog meer als (ook) van mij! 🙂
Comment door de mama — 28/08/2015 #
Ben er nog niet in geweest dit jaar 🙁
Volgend jaar weer.
Comment door Aukje — 28/08/2015 #
@aukje, wat een geweldig voornemen! 🙂
Comment door de mama — 28/08/2015 #
lk moet hier wat bekennen. Ik was al negen en kon nog niet zwemmen. Toen kregen we schoolzwemmen (toen pas) en… ik durfde niet. Moeder moest me er heen slepen. Als je er eenmaal in bent, wil je niets liever meer. Maar ik lag zo dwars als een laesie. Later moest ik haar toch gelijk geven. Toen ik het eenmaal kon, was het zo heerlijk. Al die gedachten komen weer terug bij dit stukje. Ach… jeugd, wer bist do geblieben (zwakke poging Fries te schrijven).
Comment door Plato — 01/09/2015 #