.soms is een beeld te mooi om te vangen

Rebekah kwam op de thee. We zaten op ’t bankje voor t kleine huisje aan de rand van de duinen, ik heel overmoedig met blote benen, de beloofde eerste echte lentedag liet nog even op zich wachten.
We tuurden in de mist, totdat we de zon ontwaarden boven de flatgebouwen even verderop.
Niet veel later was ’t al aangenaam warm en trokken we ’t duin in. In de verte zagen we hoe de laatste zeedamp hardnekkig standhield, daar waar ze zich ’t meest thuis voelt. Een prachtig beeld.
We liepen door de zonovergoten duinen, op weg naar de zeevlam. De strijd tussen zon en zee. De zon had veel terrein gewonnen, later hoorden we dat ze het hele land had veroverd, maar de zee is altijd haar eigen geheime wapen.
En dan te bedenken dat wanneer je alle wateren op aarde, alle zeeën en alle oceanen, op de zon zou uitstorten, het nog minder dan een druppel op een gloeiende plaat zou zijn.