.elswout op zondagmiddag

We fietsten naar Elswout. Eindelijk weer eens. Het was kouder dan verwacht nog onderweg, het is ook nog maar maart, zei Vriendin gister, maar wel éind maart, zei ik, en eenmaal daar was het heerlijk.
Ik ademde in en met dat ik uitademde, voelde ik me lichter worden. Ik ademde nog eens en liet de warmte van de zon tot me doordringen. Liep, bewust van de afwezigheid van de wind.
Al snel voelde ik m’n hart blijer worden. Ik groette een paar mensen wellicht net iets te enthousiast, maar het werkte zo te zien aanstekelijk.
Na een minuut of tien was ik bij het veldje beland, waar De Tiener aan het voetballen was. Eerst alleen met z’n eigen vader, maar als snel kwamen er meer vaders en kinderen bij. Al met al heb ik daar wel een uur zitten haken, voordat we écht gingen wandelen.
Maar het gaf niet.
Ik had m’n hartje al opgehaald.