.toen een kind nog kind kon zijn

Wanneer ik mijn vaders jeugd vergelijk met m’n eigen en vervolgens met die van mijn zoon, heb ik geluk gehad. Mijn vader moest na schooltijd gewoon helpen thuis. En met gewoon helpen bedoel ik hartstikke hard werken op de boerderij. Na mijn vader en zijn broer, kregen m’n grootouders nog een hele roedel kinderen en daar moest ook op gepast en voor gezorgd worden. Of ze stonden gewoon de ganse dag buiten in ’t wagentje. Als er écht hard gewerkt moest worden op ’t land.

Zelf was ik zo vrij als een vogeltje. Zó vrij zelfs, dat ik mopperde wanneer ik de vaat in de machine moest zetten. Zucht, steun, alsof ik niets beters te doen had! En dat had ik niet, want ik deed helemaal niets na schooltijd, m’n moeder geloofde niet zo in buitenschoolse activiteiten, en sporten deed ik ook al niet.
Ja, radslagen op het grasveld voor. En stoepranden. En badmintonnen tot het zo schemerig werd dat je de shuttle niet goed meer kon zien in de lucht. En rolschaatsen voor de garages.
Niéts hoefde ik, huiswerk had ik niet, en met de tijd aan mezelf huppelde ik door m’n jeugd.
Ach, toen een kind nog kind kon zijn.

De Tiener mág van alles. Maar doordat ‘ie zoveel mag, en daarnaast ook zoveel nog moet, groep zeven staat in schril contrast met de vijfde klas die ik met vlag, wimpel én een zee aan vrije tijd dus mocht doorlopen, houdt ‘ie beduidend minder vrije tijd over dan ik vroeger.
En ik geloof nog steeds dat je het meest leert door helemaal zelf in je vrije tijd te ontdekken.
Dat kind zijn maakt wie je bent.

Vandaag slaan we een keertje hardlooptraining over en plan ik verder ook niks. Hij zit nu op z’n kamer met een appeltje en de Panna. Zal ‘ie straks wel weer een balletje gaan trappen. Met een beetje mazzel gaat ie zich vandaag nog even vervelen ook, niets zo goed voor de verbeelding en creativiteit van een kind als je af en toe een potje vervelen.