.boe!

Daar was ik weer eens. Eindelijk. Na bijna drie weken.
En ’t is niet dat ik niks te vertellen heb of had, au contraire, ik hoorde mezelf d’afgelopen weken soms ratelen tegen mensen dat ik dacht, zouden ze er nog iets van meekrijgen of ga ik nu écht te snel en moet ik dan niet eens pauze houden zodat ze het spoor niet bijster raken of misschien zelf er ook nog een woord tussen kunnen krijgen en praat ik nu nog?
Hmhm.
Dus dat. Was het niet.
Ik heb het alleen een beetje druk mezelf alleen een beetje druk gemaakt, zoals altijd rond deze tijd van het jaar en dan nog net iets drukker dan vorig jaar, want als plan klinkt alles altijd zo gaaf en de uitvoering, ach die komt later wel en ook vergeet ik steeds dat elk jaar sneller gaat en ik dus eigenlijk steeds minder zou moeten plannen in plaats van meer.
Dus dat. Is het een beetje.
En van heel veel te doen en in m’n hoofd en op de planning sla ik altijd een beetje vast. En dan ga ik dingen doen die echt nul prioriteit hebben of nog erger, dom op de bank zitten spelletjes spelen op de iPad, terwijl op de tafel een stapel papieren ligt waar ik al zes dagen wat mee moet, maar ‘k heb nog een dag of een ochtend of zeker nog een uurtje, dus ik kan nog wel eventjes één potje doen. Of zestien.
En dan ineens zijn er drie weken voorbij en het jaar ook al bijna.
Kind bijna tien en in mijn hoofd al bijna alle dagen in het donker op de fiets naar de middelbare school en ik tot in lengte van dagen met m’n ziel onder de arm.
Zoiets.
Ik zag m’n neven weer en die zijn nu dus echt voorgoed neefjes-af. Bomen van kerels met rijbewijzen en vriendinnetjes en dat terwijl ze toch echt nog niet zo lang geleden nog bij me kwamen logeren in hun pyjamaatjes maatje nog kleiner dan Het Kind nu draagt.

Ik loop door de duinen. De zon gaat onder. Het eind van weer een geweldige dag.
Ik denk een woord van dank voor alle dingen die op mijn pad komen.
Life is strange, life is good, life is all that it should be.