.proost! (is ’t al 5 uur?)

Tijdens het etentje ter gelegenheid van mijn vader’s vijftigste verjaardag, hield ik een praatje. Dat weet ik omdat ik er onlangs een foto van zag. Iedereen aan tafel en ik staand met een glas in m’n hand.
Ook al herinner ik me niet meer dat ik iets zei, laat staan wat, het plaatje klopt precies met die periode. Ik was tweeëntwintig, dacht dat ik bijzonder veel zo niet alles wist en had nog immer ’t hoogste woord.
Dat ik überhaupt vrienden had destijds, was te danken aan de opleiding die ik deed. Iedereen daar dacht bijzonder veel zo niet alles te weten en ik was ook zeker niet d’enige die mezelf graag hoorde praten.

Twintig jaar later, vandaag, is de beste man zeventig geworden. Ik weet inmiddels dat ik de wijsheid niet in pacht heb en ook al praat ik nog steeds graag, ik hoef al lang niet meer in het middelpunt van de belangstelling te staan. En dus. Sla ik het praatje binnenkort tijdens het etentje even over.

Lieve papa. Zeventig jaar. Zéventig! En je bent nog bij ons, gezond en actief. Hoe fijn is dat.
Je hebt nog steeds altijd gelijk, handig man, je bent een grote mopperkont, heus wel, maar je hebt vooral ook een groot, groot hart.
Je staat vaak en graag voor anderen klaar.
Je bent een goed voorbeeld, op zoveel vlakken, voor mij én mijn kind.
Dank je wel daarvoor.

Ik wens je nog vele ritjes op je motor, drankjes hier aan zee, kilometers in ’t zwembad én op de fiets, helemaal te gek gave voetbalwedstrijden op tv, dat je moestuin elk jaar weelderig tiert en bovenal wens ik je liefde, gezondheid en geluk. Dat er nog maar fijne jaren voor jou en mams in ’t verschiet liggen.
Ik hou van je.