.het verhaal van het worteltje

Huppelend komt ze aan. Rugzak in d’r hand en gitaar op d’r rug. Ze zit al in groep vijf, maar is niet heel groot uitgevallen voor een Hollandse, dus die driekwart gitaar lijkt bij haar net een extra grote.
Gitaar, waar ga je met dat meisje heen. Dat idee.
‘Ik heb wat voor je,’ zegt ze als ze voor me staat.
Ze tovert een piepklein worteltje uit d’r jaszak en houdt ‘m triomfantelijk omhoog voor mij. Vertelt over hoe ze vandaag met de klas naar de schooltuin waren en hoe haar worteltjes waren gegroeid en hoe trots ze was en ze mochten allemaal één dingetje meenemen naar huis. ‘Nou en toen had ik dit worteltje gekozen en hij is voor jou. Vind je ‘m mooi?’
‘Ik heb nog nooit zó’n mooi worteltje gezien,’ antwoord ik naar waarheid.
Ze trekt een wenkbrauw op en kijkt me sceptisch aan.

Thuis wassen we het worteltje, snijden het in twee nog piepkleinere stukjes en eten het op.
Het is misschien wel het lekkerste worteltje dat we ooit hebben geproefd.