.zo groot, zo klein, zo snel
augustus 12, 2014 on 5:14 pm | In ge | 4 CommentsToen we weer thuis waren, kon Het Kind niet slapen. Eerst miste ‘ie Humphrey, de hond van opa en oma, en toen was ‘ie misselijk. We zaten tot laat nog samen op de bank en daarna zat ik naast z’n matras op de grond, tot ‘ie sliep.
Ik aaide z’n witte zomerhaartjes en keek naar dat bruine lijfje, ineen gekruld onder een wit dekbed.
Hij leek zo klein.
Nog een weekje en dan gaat ‘ie naar groep zeven, dacht ik. Hoe kán dat nou? Dat kleine, kwetsbare jochie dat daar ligt, naar groep zéven!
En hij kan het makkelijk, is er klaar voor en heeft er zin in. Staat steeds steviger in z’n slippers. Is al zo ver.
Alleen, nu ik nog.
4 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Oh, dat loslaten… Is niet goed voor een moederhart hoor.
Comment door Wendy — 12/08/2014 #
Dat is zó herkenbaar… soms zijn ze opeens heel groot, maar dan ook weer zo klein… Die van mij naar groep 8, en ik wil er niet aan denken wat er daarná gebeurt…
Comment door Mammalien — 12/08/2014 #
Mooi verwoord. Het gaat zo vers hrikkelijk snel. Voor je het week viert tie vakantie in Portugal. Mét partypakket….. Zucht…. Ik mis m. Is het al volgende week maandag?
Enne, je bent jarig vandaag. Dus ook hier op keklog: van harte!
Comment door Inge — 13/08/2014 #
Kleintjes worden zo snel groot.
Mijn zusje wordt inmiddels einde van de maand alweer 15 en ik vind het ergens helemaal niet leuk. Kunnen ze niet gewoon klein blijven? 🙁 (Maar ik vind het stiekem ook wel leuk hoor!)
Comment door annouska — 16/08/2014 #