.de donderdagmiddagclub

Wanneer ze de A majeur 7 aanslaat, lichten haar ogen op. Dan kijkt ze me aan en ik weet wat ze voelt.
‘Mooi hè,’ zegt ze dan.
We wisselen een blik van begrip en ze speelt verder. De D, de A, nog eens de A en dan weer de A majeur 7. Zelfs met haar hoofd voorover gebogen, haren voor haar gezicht, ontwaar ik de glimlach.
Het is haar hart dat glimlacht.
Ze voelt de muziek.
Zij maakt de muziek.
In slechts tien lessen heeft ze zich een weg naar mijn hart gespeeld.

De twee vriendjes spelen samen. D’een soms iets te zeker van z’n zaak, d’ander iets te onzeker. Samen gaat het goed. Ze worden er blij van. En ik ook. Zaterdag gaan ze op de Koningsdagmarkt spelen en ik ben nu al trotser dan trots.
’t Vriendje is zo ver gekomen in die paar maand. Na slechts een aantal lessen sleurden we ‘m al mee naar de studio waar ‘ie ondanks alle onzekerheid én de zenuwen goed z’n mannetje stond en nu speelt ‘ie al hele stukken mee met Het Kind!
Het Kind heeft al bijna anderhalf jaar les en heeft muziek meegekregen al vanaf ‘ie nog in m’n buik zat en ik elke dag onder de douche voor ‘m zong. Later in de box werd ‘ie rustig van Joni Mitchell. En op z’n vijfde kon ‘ie je al feilloos vertellen of je naar klassieke muziek, pop, country of reggae luisterde.

Deze drie, de donderdagmiddagclub, och wat geniet ik van ze. Ze doen zó hun best, ze doen ’t zo goed, maar vooral.
Ze snappen ‘t.
Muziek. ^^