.van het feestje en het bankje

Het is vrijdagmiddag en het regent niet. Ik zit op ons bankje voor ’t huis, terwijl Het Kind beneden in de tuin speelt dat ’t een lieve lust is. Hij heeft een kerstboom gevonden, ja nu nog, door een of andere onverlaat zo van de flat naar beneden gekieperd, en vermaakt zich daar uitermate goed mee. De boom is het doel, zo besluit ‘ie, en met z’n rode nepvoetbal schiet ‘ie keer op keer mis.
Gniffel.
De buurvrouw van verderop komt langs met haar hondje en we maken een praatje. ‘Och,’ zegt ze, ‘ik moet ook nog zo’n bankje’, wijzend op dat aftandse ding dat ik ooit bij ’t grof vuil vandaan helemaal de bult hier op sleepte, wat een rugpijn had ik de volgende dag, maar een likkie verf en klaar.
Ik zeg dat ik ook iets anders moet nog, deze is ondertussen echt op sterven na dood, en wijs haar op ’t bankje van onze buurjongen. ‘Misschien kun jij die voor een prikkie overkopen,’ suggereer ik, ‘hij gebruikt ‘m toch amper.’
Dat vindt ze wel een goed idee.
‘Mooi bankie hoor,’ zeg ik.
‘Jaaa, mooi bankie hoor,’ zegt ze, ‘hoef je ook niet meer omhoog te slepen.’

Het is zondagmiddag en het regent alweer niet of nou ja, amper dan. Gisteravond hield de buurjongen een feestje en toen zijn dronken feestgangers er vandoor gingen, besloten ze nog even de boel hier en daar wat af te breken. Hierbij gooiden ze ons bankje over de balustrade naar beneden, waar het nu in tig stukken ligt.
Ik bel de huisbaas van de buurjongen, deze gaat er meteen achteraan dat de boel opgeruimd wordt, er komen excuses en oh ja, mooi bankie hoor. ^^
Ik help de buurvrouw wel slepen als ze ook een bankje heeft gevonden.