.laatste seizoen voor boer zoekt vrouw

Ja, U las het hier ’t eerst. Na dit seizoen stopt Boer zoekt Vrouw en begint de KRO met een nieuwe serie, Boer zoekt Sociale Vaardigheden. Of, in geval van boer Jan in Canada, Boer zoekt Manieren.
Leek het dit seizoen met de internationale boeren eerst nog ergens op te gaan lijken, het is inmiddels een triestere bende dan ooit tevoren daar tussen de geiten, aan de voet van de Killamanjaro en last but not least, in Canada.
Oh wacht.
Nu sla ik er een paar over.
Oh ja, Johán in Denemarken, med sine to Ingrids, Zweedse meisjesnaam trouwens hè, Ingrid, ik kan ’t weten, want stiekem heet ik ook zo, en Frans of zo.
Nee, Jos.
In Frankrijk.

Als dit seizoen ons iets leert, is ’t wel het volgende. Zoals het klokje thuis de boer zich thuis gedraagt, zo gedraagt ‘ie zich overal.
Te verwachten positieve invloeden van de omgeving zijn hooguit bij boer Wim (Tanzania, maar hij reist al z’n halve leven de hele wereld over of z’n hele leven de halve wereld, mag ook) een béétje te ontwaren, maar ik trek zijn eeuwige rondleidingen niet meer en zijn logeerdames ook niet meer en nou stuurde ‘ie zondag ook nog de enige die écht verliefd op ‘m was is was naar huis, dus tja.
Aletta deed dat overigens heel resoluut ook en Koen moest bijna huilen, maar hield zich. Soort van kranig.

En zo kabbelt ’t voort in alle uithoeken van de wereld met die Nederlandse boeren die niks durven zeggen of doen of er, in geval van boer Jan in Candada, gewoon te lui voor zijn.
Ja, ik heb iets tegen boer Jan.
Nogál.
Dat luie stuk vreet’n loopt elke dag twee keer door z’n kippenschuur en veel meer doet ’t volgens mij niet, hangt in z’n joggingbroek onderuit aan tafel en schiet wat kleiduifjes bij gebrek aan z’n eigen tortelduifje.
De dames die voor hem kozen, in een vlaag van verstandsverbijstering, zijn net als die duizenden kippies en pikken ook werkelijk waar alles. Hij wist toch echt van tevoren dat er drie stuks kwamen logeren, maar had ‘ie boodschappen gehaald? Welnee. Wat ’n onzin. Boodskapp’n. Da kunt die dames toch zelf ok doen?

En dat doen ze. Ze koken voor ‘m, dekken de tafel, zetten de pot op tafel en als meneer dan als eerste voor zichzelf opschept en ook nog eens meteen begint dat naar binnen te schuiven, gaat er geen wenkbrauw omhoog.
Van mij mochten ze er alle drie blijven, mist Nederland niks aan. Maar er is inmiddels natuurlijk al eentje weg en och, dat was zo zwaar, die keuze, dat ‘ie de volgende dag op de vraag wat ze gingen doen, antwoordde, zoek ’t uut.
Ja, single mannen der Nederlanden, zo win je de vrouwtjes voor je.
Blijkbaar.
Of zou ’t toch Canada zijn?

En zo zijn we al bijna aan het eind van het seizoen en moet er straks een levenspartner gekozen worden, terwijl er nog niemand een half decent gesprek heeft gevoerd met ’n ander.
Want verder dan ‘zie je ’t hier wel zitt’n’ komen de boeren dit jaar niet.
Ik zeg, laatste seizoen voor Boer zoekt Vrouw.