.een kind, een stok, een stukje wandelen
december 12, 2013 on 10:59 am | In ge | 7 CommentsWAT IS DE NATUUR TOCH COOL JOH, VIND JE OOK NIET, roept Het Kind dat een paar meter voor me uit rent luid door de duinen. Hij heeft het volgens mij niet eens specifiek tegen mij. Of iemand.
Er is ook weer bijna niemand, op die paar mensen die hun hond(en) uitlaten na.
Ik laat Het Kind uit. We hebben de hele middag binnen zitten knutselen en nu doen we nog even een rondje duinen voor ’t eten.
Het is er schitterend, met aan de ene kant de zonsondergang en aan de andere kant al duidelijk de maan. Het licht van de natuur kleurt alles mooi en Het Kind kleurt mijn hart.
Deze momenten zijn zo me zo dierbaar.
7 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Mooie foto’s. Mooi hé, de wereld?
Comment door Mrs. T. — 12/12/2013 #
Liehief!
Comment door Desire — 12/12/2013 #
Dank je wel weer, voor het brengen van een stukje duin naar het binnenland 🙂
Comment door Anita — 13/12/2013 #
Zo gaaf en prachtig en heerlijk en fijn echt. Zowel het moment als de foto’s die je ervan maakt. Tnx dat je ons een beetje laat meegenieten!
Comment door Marieke — 13/12/2013 #
Zó mooi!!
Comment door Jolanda — 15/12/2013 #
Prachtige foto’s
Comment door annouska — 15/12/2013 #
Prachtig blogje. En vooral die eerste foto… sprookjesachtig.
Comment door platoonline — 18/12/2013 #