.il n’y a pas d’amour perdu

Als kind zat ik elke zondag in de kerk. Op zondag, op bid- en dankdag, eerste én tweede kerstdag en al die andere speciale dagen waarop je ook naar de kerk hoort te gaan. Dan waren we er. Eerst zat ik natuurlijk altijd bij papa en mama, we hadden volgens mij niet zo’n oppasdienst bij de kerk, later zat ik samen met m’n kerkvriendinnetje helemaal aan de andere kant van de kerk, op de achterste rij kerksnoep te eten en stiekem te kletsen en nog later, bij te komen van ’t stappen en zuks.
Ik zong meestal wel mee met de liedjes. Ik hield altijd al van zingen. Zelfs die saaie psalmen en die soms oh zo vreemde gezangen. Zingen is zingen.
Elke week weer zat ik er.
En dit is wat ik er geleerd heb.

Liefde is het ding. Liefde is waar het om draait. Je mag niet stelen, vreemdgaan en de rest van die tien geboden, omdat dat niet lief is. Omdat je dat niet doet als je van iemand houdt.
Liefde maakt dat je kan vergeven. En verder leven.
Liefde is het ding.
Zonder liefde is ’t allemaal maar niks.

Soms denk ik wel eens, we hebben weer meer kerken nodig. En kerkgangers. Niet om een of andere god te aanbidden en allemaal individueel of in groepjes die bijbel maar naar eigen inzicht te interpreteren en dan andere mensen veroordelen ondanks dat er in diezelfde bijbel duidelijk staat dat dat niet aan ons is, maar om Liefde te laten leven. Om Liefde te laten inspireren.
Om Liefde door te laten dringen.

Misschien kunnen wij mensen zelf wel die kerken zijn.
En kunnen we Liefde laten Zijn.