.in memoriam, meneer smit

december 10, 2013 on 9:24 pm | In ge | 10 Comments

Vannacht overleed mijn oudoom. Aan ziek, oud, moe, op en in de war.
Maar wat een leven heeft hij geleid.
Wat een jaren heeft hij gehad.
Wat een liefde heeft hij mogen kennen.
Vijf jaar geleden schreef ik een stukje over hem.
Dit stukje.

De laatste keer dat Vriendje, Peuter en ik op visite waren bij het ‘broertje’ van mijn overleden opa, betrapte ik mijzelf erop dat ik hem ineens toch wel heel veel op z’n grote broer vond lijken. Gisteren vroeg ik me af of ik die gelijkenis misschien gewoon heel graag wou zien.

Het is een lieve man, met een lieve, lieve vrouw. Terwijl Peuter op zijn schoot zit, hoor ik nog eens hoeveel moeite hij heeft met ademhalen. Maar hij vindt Peuter helemaal te gek en kletst dus honderduit. Heeft zelf de nodige achterkleinkinderen, maar Peuter is ook speciaal. Hij weet dat ik Peuter vernoemd heb naar mama en oma, maar toch voelt hij zich vereerd dat het achterkleinkind van zijn grote broer voluit net zo heet als hij.

Ik weet nog hoe hij huilde en huilde in de rokersruimte van het ziekenhuis waar opa toen lag. Zo’n grote man met zo’n groot verdriet. Ik weet nog precies hoe hij stond en hoe hij keek, toen hij z’n ogen weer open deed.

Hij is voor mij een ‘stukje opa’ wat ik nog heb. In mijn herinnering smelten hun gezichten soms een beetje samen. En terwijl zijn lieve, lieve vrouw als een jonge deerne achter Peuter aan rent in de tuin en Vriendje zich hierover zichtbaar verbaast, zie ik een paar meter verderop m’n vader staan praten met hem.

Of is het…

*op de (bewerkte) foto: trouwfoto van mijn lieve opa en oma met oma’s koperen kannetje, dat ik van opa gekregen heb, na het overlijden van oma.

Dag, ome Johan.