.en het kind trapt de kilometers ook weg of ’t stoeptegels zijn ^^

juni 26, 2013 on 10:44 am | In ge | 5 Comments

Nah, zag ik er zo tegenop en voelde ik me zó niet fit en wás het me toch fijn! Ik wijd er meteen maar een logje aan, hebben we dat ook weer gehad. ^^

Om 6 uur gisteravond, lekker op tijd, al eten en een afterdinnerdippowernap achter de kiezen, fietsten we richting Duintjesveld. Halverwege kwamen we erachter dat de start niet daar was, stond vast ook op dat briefje dat ik niet gelezen had, dus keerden we om en hadden we zeg maar al lekker even ingefietst toen we op anderhalve minuut van ons huisje, dáár was de start dus, in de rij konden voorkruipen gaan staan.
Om vervolgens aan de verkeerde tafel te vragen om ’t stempelkaartje. En toen aan die ándere verkeerde tafel. En toen aan de goede. Er waren geen andere tafels meer. Een goed begin is ’t halve werk, niet waar. ^^
Van de route werd ik wel heel blij, het was net als vorig jaar de eerste avond de Vogelmeer-route!

Toch nog als vijf van de eersten stapten we op de fietsjes en echt, ’t was heel de dag nog niet zo lekker geweest! De wind was goed gaan liggen, doet ze anders nooit, brááf windje, en de zon maakte dat ik om mezelf moest lachen, met m’n hemd, shirt, trui en jakwollen vest.
Laagjes, mensen, laagjes. En je kunt altijd nog iets uittrekken, iets aantrekken dat je niet bij hebt, wordt lastig. ^^

Na de eerste pauze mocht ’t vriendje van Het Kind vast vooruit fietsen, die was niet zo van het tempo, dus die zouden we zo wel weer inhalen. Met een paar minuten, dachten we.
Dus niet.
Kind had ineens blijkbaar toch tempo gevonden ook ergens en was nog wel heel even gestopt om op ons te wachten, maar toen toch ook weer doorgefietst en pas bij de eerste stempelpost troffen we ‘m – in tranen – aan.
Dat was wel even flink minder. Maar kwam goed. ^^

En toen was ik nog ’t kaartje van Het Kind kwijt, maar ook dat kwam goed en we hadden onderweg zo heerlijk pauze gehad bij ’t Vogelmeertje en och, het is daar in die duinen toch ook zó mooi, je waant je echt ergens in ’t buitenland op vakantie en had ik al gezegd hoe warm ’t was, ’t leek wel lente of zo joh, en we hadden een bak kersen bij en ander lekkers en toen kregen de kienders bij de tweede stempelpost ook nog een ijsje en kwamen we uiteindelijk als vijf van de laatsten binnen, een paar minuten voor ze de boel gingen opbreken. De vrijwilligers waren allemaal al aan de oh-mijn-god-wat-zag-die-d’r-lekker-uit-taart.

En wat hebben we geleerd? Met een beetje weer is echt alles beter, vijftien kilometer zonder wind voelt als even op en neer naar de Appie, da’s nog geen 700 meter volgens de ANWB routeplannerd, nooit een kind zonder verdere instructies dan ‘fiets jij maar even vooruit’ even vooruit laten fietsen en altijd van tevoren checken waar de start is.
En onthouden waar je dat kaartje stopt.