.good mum, bad mum, mum

Dus. Het Kind ging Freestylen en ik dook op de kop in de kinderkamer.
Letterlijk.
Per ongeluk.
Snoer van de stofzuiger.
Nou moest ik daar toch zijn, want het was zeker drie maand geleden al de hoogste tijd dat er daar eens opgeruimd werd door een volwassene, maar ik koesterde het kind in mij totdat het echt niet meer ging.
Dat was ongeveer een maand geleden.
Maar ja, die deur zit ’s avonds toch dicht, hè.

Het verneukeratieve van zo’n kinderkamer die meer lijkt op een zwijnenstal is dit. Zolang het nog een bende is, voel ik mij grotendeels een goede moeder, op die kinderkamer na dan. Maar als dát toch ook nog eens aan kant is, nou, dan.
Eenmaal in die bende echter, schaam ik mij de ogen uit m’n kop. Wie heeft dat kind zóveel spullen gegeven?
Oh ja, ik.
Voornamelijk.
Want een kind kan natuurlijk niet zonder vijf duikbrillen, een snorkelset en tig paar flippers, vier horloges, honderden Pokémon kaarten, Superdierenkaartjes en Lego Ninjago kaarten, duizend autootjes en diertjes en tweehonderd nep-tattoos. Dat lijkt me duidelijk.
Ook vond ik in werkelijk waar elk doosje, zakje, kistje, vakje en nou ja, óveral K’nex en Lego.
En Kapla.

Maar ik ploegde er doorheen, vier uur lang, Hot Wheels Colorshifters hier, Cars autootjes daar, honderd Duckies en Suske en Wiske’s en genoeg dino’s en stenen voor een eigen museum, drie volle vuilniszakken zut de deur uit en toen was het KLAAR.

Even later kwam ‘ie thuis. Van z’n oh wat was dat een gaaf feestje zeg. En zag z’n kamer. En zei riep uit:
‘Oh, kom op! Kan het leven nog beter dan dit?’