.over de kabouter voor de baas van voorheen de kabouterfabriek

april 3, 2013 on 2:47 pm | In ge | 5 Comments

Ik geef niet gauw op. Tenminste, niet bij eh, sómmige zaken.
En mensen.
Zo blijf ik Het Kind stimuleren om toch vooral te tekenen en te kleuren. Op school wordt er weinig tot geen aandacht aan besteed, daar zijn ze van de gemiste kansen, dus thuis moet ‘ie er gewoon af en toe aan geloven.
Want tekenen en kleuren, da’s goed voor ’n mens.
Echt.

Nadat ‘ie dus dat prachtige armbandje had gefröbeld voor Onze Limburgse Vriendin, opperde ik dat er misschien nog wel een mooie verftekening bij kon. Je zag ‘m denken, anders maak ik nóg een armbandje, maar hij zag mij ook denken en zei, oké.
Maar wát dan te verftekenen?
Het duurde even, maar toen had ‘ie ‘m.
Een kabouter natuurlijk!
Voor de bazin van voorheen de kabouterfabriek!

Nee, ik wou geen kabouter voor ‘m tekenen, zodat hij ‘m kon inverven. En dus zocht ‘ie een plaatje van een kabouter op ’t internet en tekende die na. ^^

En trots, hè. Heel geen zin hebben, mopperen dat ‘ie dat toch allemaal niet kan en dan zo trots als een pauwhaantje. ^^

Heel secuur beginnen te verven en er direct al schik in hebben. ^^ Terwijl ‘ie dus uit zichzelf nooit de verf zou pakken.

Maar blij dat ‘ie is. En mooi dat ‘ie ’t vindt worden. ^^

Ik ook. ^^

We hebben ’t niet over hoe ‘ie de kwast vasthoudt en dat soort zaken, er wordt hier gecreëerd!

En ook al baalde ‘ie een beetje van dat mondje, begrijpelijk, we waren uiteindelijk allebei zeer tevreden. Met zowel het proces als het eindresultaat. ^^