.the very very best thing about my job <3

Wat ik zo leuk vind aan m’n ienieminibaantje, is dat ik er kan touwtjespringen. En huppelen. Zonder dat er raar gekeken wordt. Ik bedoel, wáár kan je nou vandaag de dag als veertigjarige nog touwtjespringen en huppelen zonder dat er raar gekeken wordt?
Op mijn schoolplein, dat is waar. ^^

Wat ik ook zo leuk vind aan m’n ienieminibaantje is dat, nu bekend is dat de juf hartjes spaart, kinderen ze komen melden. Of ze speciaal voor me maken, zelfs.
Kinderen zijn zo lief. <3

Wat ik zo speciaal vind aan m’n ienieminibaantje, is hoeveel je kunt betekenen voor kinderen in de korte tijd die je met ze doorbrengt. En nou bereik ik in m’n up misschien maar een keer tien, hooguit twintig procent van de kinderen, maar we werken er met z’n zevenen, dus tel uit je winst. ^^
En kinderen zien zoveel, pikken zoveel op. Een lach, enthousiasme, het kleinste gebaar doet soms zoveel. Laten zien dat je ze ziet, écht ziet, interesse tonen in wie ze zijn, wat extra’s voor ze doen, nothing you do for children is ever wasted.

Maar wat ik het aller-állertofste vind aan m’n ienieminibaantje, is dat ik twee dagen in de week met eigen ogen kan zien hoé fijn Het Kind het daar heeft. Hoe vrij ‘ie is, hoe blij ‘ie is, hoe ‘ie altijd wel iets te spelen heeft, altijd wel met iemand, hoe ‘ie gierend van het lachen over het schoolplein rent, hoe ‘ie gewoonweg heerlijk kind is, zoals een kind hoort te zijn.
En hoe ‘ie dan niet eens in de smiezen heeft dat ik stiekem een fotootje van ‘m schiet. ^^