.zonder tijd
januari 31, 2013 on 9:35 am | In ge | 4 CommentsIneens en opeens
alsof het er niet al jaren aan zat te komen,
ineens die angst,
te weinig tijd,
te veel dromen.
Ineens en uit ’t blauw,
alles van een plotseling.
Wanneer, als niet nou?
En
is ’t niet goed zo en
wanneer dan wel?
Wat maakt genoeg en
waarom toch zo snel?
Als Liefde toch eens tijdloos kon zijn,
als iets ’t maar voor even
ergens in dit universum, klein
en groots
als Liefde leven.
.in het kader van Gedichtendag.
4 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Wauw, wat een mooi gedichtje! 😀
Comment door Annouska — 31/01/2013 #
Dat is een gedicht met een heel eigen handtekening zo te lezen. Ik vind het mooi.
Ik denk trouwens dat jij die angst niet hoeft te hebben. Als er iemand het geluk van het moment pakt ben jij het wel. Velen zullen je erom benijden. Maar dan moeten ze het zelf maar leren.
Wist je al dat ik stilletjes lid van de nog niet opgerichte Inge-fanclub ben.:-)
Comment door Plato — 31/01/2013 #
Veren poetsen ja.
Herinneringen wegvegen = wegpoetsen.
Comment door Plato — 31/01/2013 #
Oh mooi!
Comment door Sas — 01/02/2013 #