.het meisje met de gitaar en de kunstenaar

Het licht scheen schuin door het ooit dichtgeverfde raam. We dronken goedkope wijn uit voorheen groentepotjes. Op tafel stonden nog minstens tien van die potjes, maar dan met verfkwasten in troebel water. We rookten de ene na de andere sigaret en kletsten over muziek en kunst en realisme. Niet de kunststroming, maar de tegenhanger van idealisme.

Ik vertelde hoe ik altijd zo snel jaloers was op alles en iedereen. Dat ik mensen van alles gunde, maar dat ik ’t zelf ook zo graag wilde. Hebben, doen, kunnen.
Hier en nu, in dit atelier, wilde ik ook kunstenares zijn. Een matrasje op de grond, leven voor de kunst en wijn zo uit ’t pak drinken als alle potjes gevuld waren met kwasten.
Maar bij m’n vriendin die daar om de hoek woonde, wilde ik ook een negen tot vijf en dan van die coole spullen hebben in zo’n geweldig huis en ook nog geld over houden voor mooie kleren, vakantie en een auto voor de deur.
We besloten dat ik niet voor niks het leven leidde dat ik leidde.

Ik liep de trappen af om m’n gitaar te halen die nog beneden in de studio lag. Onderweg scheen het licht zo naar binnen dat er door de kleuren van de kunstwerken in het trappenhuis, een schitterend nieuw kunstwerkje ontstond op de vloer.
En in dat ene moment, viel alles op z’n plek.

Het licht scheen schuin door het ooit dichtgeverfde raam. Ik speelde een liedje en we zongen.
Samen.
Het meisje met de gitaar en de kunstenaar.

.de foto leende ik van internet