.achttien jaar is niks
november 6, 2011 on 12:26 pm | In ge | 15 CommentsNegentienachtentachtig was een bewogen jaar.
Het begon in ’t ziekenhuis, klokslag twaalf dronken we er eentje op het nieuwe jaar, opa vanuit zijn ziekenhuisbed, wij eromheen. Zes dagen later moesten we totaal onverwacht afscheid nemen van oma.
Ik zag m’n vader huilen.
Ging zes weken niet naar school, blééf maar verdrietig en vroeg me af of het ooit nog beter zou gaan voelen.
Dat deed het.
Dat doet de tijd voor je.
De volgende donderslag bij heldere hemel stond ons echter alweer te wachten. Opa, die vlak daarvoor nog gezond was verklaard, we hadden er hazelnootgebakjes op gegeten, bleek toch terminale kanker te hebben.
Ik ging naar Parijs.
Slaagde ondanks al mijn afwezigheid toch nog voor de Mavo, niet zozeer mijn verdienste als wel een logisch gevolg van de keuze daar überhaupt heen te gaan, lui varken dat ik ben was, en besloot niet te trouwen.
We namen afscheid van opa.
En de tijd begon weer aan haar werk.
Net over de helft werd negentienachtentachtig een beter jaar.
Ik ging naar de Havo en ontmoette Tjeerd.
Vijf jaar lang deelden we lief en dat wat voor kinderen van die leeftijd voor leed door moet gaan, hij was er altijd een beetje meer voor mij, en we zongen en dansten door het leven.
Daarna zagen en spraken we elkaar achttien jaar niet.
En na gisteren weet ik dus, achttien jaar is niks. ^^
Tijd heelt wonden, terwijl ze kruipt. Maar terwijl ze vliegt, staat ze soms ook stil. En vriendschap doet misschien niet alleen niet aan afstand, maar ook niet aan tijd.
15 Comments »
RSS feed for comments on this post.
Toch doet de tijd wel iets met je. Dus. Dat heb ik helemaal niet. Ik weet niet eens op welke dag of in welk jaar mijn beste vriendin overleed. Ik weet wat ik aan het doen was, ik ken haar begrafenis herinneren en huil soms nog om haar, maar de dag en het jaar is niet waar het om gaat, maar haar iedere dag herinneren.
Comment door Erwin Troost — 06/11/2011 #
Sommige dingen blijven goed, zoals ze waren , ondanks tijd. Andere dingen zwakken af, verwateren, worden minder of juist sterker, ondanks tijd.
Je trof nu het goede, wat mooi!
En wat goed onder woorden gebracht…
Comment door Richtsje — 06/11/2011 #
@erwin, dit was echt zo’n vergeetjenietjaar. nederland werd op de dag van de begrafenis van opa europees kampioen voetballen, en we reden naar de begraafplaats, terwijl er overal toeterende auto’s vol blije en dronken mensen reden.
heb vele jaren meegemaakt, die me achteraf niks meer zeggen en veel gebeurtenissen meegemaakt, die ik niet meer aan data kan koppelen.
maar dit was zo’n vergeetjenietjaar.
Comment door de mama — 06/11/2011 #
@richtsje, dank je ^^
Comment door de mama — 06/11/2011 #
Mooi!
Comment door Jolanda — 06/11/2011 #
Eigenlijk is het een schande van mij dat ik het niet meer weet, want drie maanden na de dood van mijn beste vriendin had ik te kampen met een miskraam en maakte mijn vriendin het uit. Het was het donkerste jaar ooit.
Comment door Erwin Troost — 06/11/2011 #
Hoi Inge
De tijd houd geen pauze en het gaat ook niet altijd over de wegen die jij wil bewandelen.
Groetjes Rinus
Comment door rinus — 06/11/2011 #
Je hebt het weer mooi in woorden (en foto’s) weten te vangen. Wat fijn dat Tjeerd na zoveel jaren nog steeds jouw friend for life is.
Comment door Desire — 06/11/2011 #
Tiid hald gjin skoft zeggen we dan in het Fries. De tijd houdt geen pauze (mijn vader zegt het ook al);-) Maar sommige dingen blijven altijd….
Comment door Marijke/figarootje — 06/11/2011 #
1988, toen werd ik geboren. Wat mooi dat jullie elkaar hervonden hebben!
Comment door Eline — 06/11/2011 #
Vriendschap kan voor altijd zijn, maar als mens verander je, en als je elkaar lang niet ziet kilkt het soms ook niet meer. En soms wel 😀
Comment door Redstar — 07/11/2011 #
Met de een kun je na 18 jaar door, alsof je hem gisteren nog hebt gesproken. Met de ander vraag je je na slechts een paar maanden af, hoe je ooit gedacht kunt hebben, vrienden te zijn.
Comment door Trui — 07/11/2011 #
Mama, je ontroert… want je schreef weer op de toppen van je gevoel.
Comment door plato — 07/11/2011 #
je schrijft mooi en hoopvol.
Comment door Novelle — 07/11/2011 #
Soms denk je de liefde van je leven gevonden te hebben en samen oud te worden. Totdat je hard met je hoofd tegen de muur gegooid wordt. Sorry, is mijn eigen gevoel als ik dit lees. Fijn voor jullie, en je hebt het mooi verwoord.
Comment door HansDeZwans — 07/11/2011 #