.als met de wegen

Ik weet niet of dat wat wij hopen, bestaat. Maar ook gisteravond keek ik weer uit het raam, toen we tussen Balkbrug en Nieuwleusen reden. Die weg die ik al zo heel heel vaak heb afgelegd. Ik zag het steelpannetje en dacht aan oma en opa.
Drieëntwintig jaar is het nu geleden, vierentwintig bijna, en de herinnering blijft onveranderd.

Ik draai me om en kijk naar mijn liefste vriendje, in z’n pyjamaatje onder z’n troetelbeertjesdeken. Hij kijkt aan zijn kant ook uit het raam en heeft ook een ster gevonden die met ons mee reist.
Hij mist nog niemand.

Hoe werkt dat eigenlijk met liefde, denk ik.

We zijn inmiddels bij de Lichtmis en Het Kind ziet De Koperen Hoogte. Daar vierden we destijds dat mijn ouders vijfendertig jaar getrouwd waren. De neefjes waren tien jaar jonger, de jongste toen nog jonger dan Het Kind nu, het eerste etentje met mijn ouders waar Vriendje bij was.
Ik herinner me dat ik het die dag ook zo jammer vond, dat opa en oma hun achterkleinkinderen nooit hebben mogen ontmoeten. De oudste is naar opa vernoemd. De jongste naar oma.

We rijden verder, Het Kind gaat duidelijk niet slapen.
Het geeft niet, denk ik, het geeft niet. Vannacht begint de wintertijd.

Ik weet niet of dat wat wij hopen, bestaat. Het is ermee als met de wegen.
Eerst waren er geen wegen.
Ze ontstonden, toen meerdere mensen in dezelfde richting gingen.