.ik ging op pad en nam mee #weekendlogje ｡◕ ‿ ◕｡

juli 9, 2011 on 12:26 pm | In ge | 16 Comments

INLEDINGe

Voor jullie ligt of staat het langste logje dat ik ooit heb geschreven. Als ik rijk was, maakte ik er een boekje van en stuurde jullie allemaal een exemplaar.
Serieus.
Konden jullie het rustig op jullie gemakjes lezen. Bij voorkeur onder de parasol, omdat het zó warm is, met een glaasje naar keuze en het geluid van zoet spelende kindjes op de achtergrond. Of waar je bootje ook maar van gaat schommelen.
Maar ik hoop van hartje dat jullie er zo ook van genieten.
Veel plezier.  ｡◕ ‿ ◕｡

DEEL EEN
.de eerste drie kisten #schatkistentocht
11 foto’s, 5o1 woorden.

Ik ging op pad en nam mee. Twee ver voor me uit rennende kindjes.

En twee euro aan kleingeld. Voor de borg. Voor de sleutels. Van de schátkisten.

Na schooltijd had ik net zo lang met de moeder van die van gister staan kleppen tot het ineens met bakken uit de hemel kwam en mijn plan om te schuilen in de bieb om de hoek al te laat kwam. Zeiknat arriveerden we. Slechts een paar meter verderop. We trokken onze schoenen uit en zakten onderuit op het bankje bij het raam #kijkenwanneerweweerverderkonden #enheelhardrennedemensenkijken, waar ik vervolgens het boek Olifantensoep voorlas voor alle aanwezige kindjes. Onder het genot van de snoepjes uit Naomi’s snoepdoosje. Had ze meegekregen van d’r mama voor vandaag. Voor om te delen met Het Kind. En mij natuurlijk.
Toen het even later weer droog was, fietsten we naar de fotozaak. Waar we alleen één foto op gingen halen, maar op de een of andere manier wel weer kweeniehoelang waren. Daarna nog even naar de Zeeman, waar ik een plastic bowlingsetje kocht, Het Kind helemaal blij, en ach, we waren ook in de buurt van de winkel van. De mama van een klasgenootje.
Aan de overkant is de Appie, dus nog even twee chocoladecroissantjes gescoord voor de kindjes en twee pistoletjes voor mezelf. We stapten nét weer naar buiten, toen het wederom met bákken uit de hemel kwam.
Even schuilen in de dierenwinkel nog maar. Dan. Want altijd leuk, de dierenwinkel.
Thuis dus snel even wat eten naar binnen geschoven, even gebowld, even gemiept en oh ja, ergens in die regen verloor ik mijn fietssleutel. Want ik was op m’n oude fiets en de sleutel van m’n nieuwe fiets hangt dan dus gewoon aan de sleutelbos aan het slot en had daar kennelijk geen schik meer van. Was ineens verschwunden. Nou ja, gelukkig nog een reserve.
Ik wijk niet af, ik schrijf gewoon een log van hebikjulliedaar. As promised.
^_^

De schatkistentocht dus. Joepie ende jeuj! Ik las voor wat de bedoeling was, de kindjes bedachten een glijbaan en we gingen op zoek naar de eerste kist!

En ja, daar stond een twee op, zag ik ook, maar als je zes bent, is de eerste kist de kist die je het eerste uitzoekt. ^_^
En het was een leuke kist!
De opdracht bij deze kist was, teken je ideale duinplek of je favoriete duindier.
En dus togen de kindjes aan het tekenen.

Ik bladerde ondertussen door de mappen met tekeningen van al die andere kindjes die de schatkistentocht dus al eens gedaan hadden.
Wat leuk was dat.

Deze vond ik ook wel zo mooi ^_^

En deze ook! Probeer er maar eens een duinplekje of een duindier van te maken.

Nee, echt, probeer maar!

^_^

De tweede kist.
Wát zou erin zitten?

Allerlei archeologische vondsten en een geweldige opdracht, die ze best nog wel lastig vonden, maar ook leuk.

En ze wilden het zo graag zo goed doen. Ik twijfel nog over die en tussen die en die, Inge.
Ja, ik ook, mama.
Heerlijk.

In de derde kist vonden we van alles over de hagedis.
En hagedisjes.
En hagediseitjes.
En we moesten het hagedisje in de Zandwaaier vinden.

DEEL TWEE
.pauze, de laatste drie kisten
14 foto’s, 753 woorden.

We namen even pauze, dronken wat, snoepten nog wat en ik liet de kindjes even vrij spelen.

Het Kind is hier ondertussen bijna kind aan huis en moest misschien toch niet óveral bovenop gaan zitten? ^_-

Oh, er valt hier nog zoveel te leren. Voor Het Kind. En ook voor mij. Er valt wat dat betreft overal nog zoveel te leren voor iedereen! Over het leven. Over Liefde. Over de natuur. Over kindjes.
Over waar het nu eigenlijk over gaat.
Om maar eens een paar dingen te noemen.

Verkleden deden we ook nog even. Het Kind is hier Een Heel Gevaarlijk Dier. =^_^=

En toen door naar de vierde kist, waar ook kleren in zaten. En een hele oude verrekijker. #vondze

Het was de kist van een gepensioneerd boswachter. De kleren waren veel te groot voor de kindjes, dus ik werd de boswachter. De boswachter was duidelijk een grote en forse man. ^_-

Kijk ze nou, Jut en Jul. Ze hadden tussendoor strijd om alles, moesten ook echt om en om een kist uitzoeken en dan mag ik de sleutels nu en ik nu, manneman, wat kunnen die kindjes al op hun streepje staan. En even later zijn ze dan weer two peas in an Ipod. ^_-

Ondertussen waren we bij een zwaar te gekke kist aangekomen. Die van Anne Marie Vesters.
En voor de opdracht, klik hier.
Echt.
Even doen.
En lezen dan ook hè!
Ik vond ’t zó leuk, en was meteen fan van Anne.
Anne lijkt me een zwaar te gek mens. =^_^=

Dit was mijn kunstwerkje, oh en die hierbovendievanmij dus die van Het Kind. Hij noemde het geloof ik iets van Zee aan het strand of Strand aan de zee. Die van mij noem ik.. eh.. kweenie, ik was duidelijk geïnspireerd door de BigHugeLabs Mosaic Maker in ieder geval, en door Flickr. ^_- En of m’n eigen foto’s.
En door Anne.
Ik vond ‘m zó mooi, dat ik ‘m ’t liefst mee had genomen.
Maar dat is stelen.
Inge.
Ik zal het dus moeten doen met de foto en de herinnering aan die zachte houten paneeltjes, die duidelijk al door zoveel handjes waren gegaan, en de wetenschap dat Anne ze geschilderd heeft in de duinen. En het gevoel dat over me heen kwam, een beetje heimwee naar tijden waarin ik alle tijd van de wereld had nam om ook te tekenen en te schilderen. Hoe #fotoverslaafd ik ook ben, een foto nemen is zó iets anders dan een schilderijtje maken.
En de gedachte dat deze paneeltjes ongetwijfeld anderen voor ons geïnspireerd hadden en hopelijk nog heel veel anderen na ons zullen inspireren.
Raken.
Ik wijk niet af, ik schrijf gewoon een log van hebikjulliedaar. As promised.
^_^

Goed. Mijn favoriete kist dus.
Dank je, Anne.

Naomi had er moeite mee. Duidelijk. Dacht eerst dat het de bedoeling was dat je ‘de juiste’ paneeltjes bij elkaar zocht en toen ze erachter kwam dat je je éigen kunstwerk moest creëren, wist ze niet wat ze moest maken en ze werd er een beetje minder blij van zelfs even en Het Kind was ondertussen lekker bezig, en ik ook zeker, en ze zat daar een beetje met haar ziel onder haar arm en paneeltjes in haar handjes.
Maar toen.
Na een beetje positieve aanmoediging van mijn kant en veel wikken en wegen van haar kant, had ze een beslissing genomen en ging aan de slag.
En maakte dit.

Kwam mij ook bekend voor. ^_^ En ze noemde het ‘precies andersom dan’ Het Kind.
Strand aan de zee of Zee aan het strand dus.
Schatje. <3

Tijd om de laatste kist te openen!

De opdracht was om elkaar het spannendste dat je ooit had meegemaakt, te vertellen. Zo’n beetje. Dat vonden ze lastig, dus ik ging ervoor zitten en vertelde een spannend verhaal. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar dan geschikt gemaakt voor vanaf zes jaar. ^_-
Ze hingen aan m’n lippen, ik kreeg er nog een luisteraar bij, wiens moeder van de gelegenheid gebruik maakte om zich zo uit de voeten te maken, dat we haar later zeker een kwartier hebben lopen zoeken #armkind #jaarofvier #enhadikalgezegdhoekleinhetdaaris #enhetwasnietdruk #enzezeidatzenaarbovenging #maarstonduiteindelijkbuitentekletsen #maargoed #nuwijkikwelaf.
Daarna wou Het Kind ook nog wel wat spannends vertellen, maar of het dan ook een droom mocht zijn.
Natuurlijk. ^_^

We namen nog wat lekkers en keken nog even rond.

Deze kamer zou ik zó in ons nieuwe huis willen. Oké, die ei-gevallen zet ik dan elders neer, dat tafeltje met dat blauwe kleedje ook, in de gang, met in die groene pot iets lekkers, of moois, of liefs, of die pot ook elders, maar zoiéts wel. Dus. Zeg.
Inmiddels was het lekker weer geworden en toen de kindjes buiten die mama zochten, hadden ze de trampolines al weer gespot, dus.

DEEL DRIE
.buitenspelen
14 foto’s, 399 woorden.

Eerst hadden ze ook weer nog een glijbaan bedacht. Met excuses aan de moeder van Naomi voor de twee bekant zwarte billen op die witte legging, als het een troost is, die joggingbroek van Het Kind krijg ik ook never nooit nie meer schoon!

Maar een prét dat ze hadden!
En tuurlijk kun je ook pret hebben zónder poetjevies te worden, maar geloof me, als kind zijnde heb je altijd méér pret als je er ook nog vies bij wordt. Het is net zoiets als met bacon.
Met bacon?
Ja, met bacon.
Als iets lekker is, gegarandeerd dat het dan lekkerder is met bacon. =^_^=

Van de voorkant ziet ze er nog goed proper uit, maar geloof me, die legging moet in de kookwas. Met Vanish Oxi Action. Hoop ik maar dat Bianca dat heeft, ik niet namelijk.

M’n roze-wit poppetje. Op de derde foto van boven viel me ineens op hoe ze in het zachtroze en lichtblauw waren, meisje, jongetje. Was me gister niet eens opgevallen. ^_^

En springen maar!

#gingoed ^_^

Hadden ze ineens een spelletje bedacht. Hoor. Als je goed kijkt, zie je dat Het Kind een rood stokjedingetje in z’n rechterhandje houdt. Voor de kijker links. Dat gooiden ze over en weer en als het op de trampo belandde, had je een punt. En ik moest de scheids zijn. Maar ik was aan het smsen. En aan het bijkomen van het springen op de trampo. #bijnabijnaveertig
Dus oeh, oeh, was ‘ie nou raak of niet, want hij viel eraf, en allebei zó competitief, deze kindjes. Met álles!
Scheids?
Scheids?
Scheids had er schijt aan vond ’t Wel Bést. =^_^=

En springen maar weer dan! ^_^

En kunstjes doen. Ik kan dit, ik kan dat, jij zit op turnen, jij ook, jij al een jaar, nee hoor, langer.
…

En er geen last van hebben ook nog eens. Van dat gekibbel. Ze leken wel een getrouwd stélletje tussendoor. En een prét dat ze hadden samen!
En ik dus ook.

Eerst dacht de vrouw van de fotozaak al dat ze broer en zus waren en later de vrouw van de Zandwaaier dus ook al. In de fotozaak zei ik nog, ze lijken toch heel nie op elkaar, maar nu ik deze foto zie, waar het kind net landde van weer een stuntje in de ringen, denk ik, ze hebben iets anders over zich. Waardoor ze connected lijken.
Hoe tof. <3

En eerlijk is eerlijk, het zou leuk zijn zeg.

Toch is dit m’n enige echte.
M’n eigen.
M’n alles.
Forever and ever, amen.

EPILOOG
2 foto’s, 271 woorden.

Zo.
Is daar nog iemand?
Joehoe!
Ah.
Daar zijn jullie weer. ^_-
Ik dacht, ik brei er nog even een kort eindje aan. Voor de haastigespoedmensen.
En de kanikaleenreactieneerplempenmensen.
Bijna!

Het Kind vond voor de verandering weer eens Een Hele Speciale Stok. Mag ‘ie mee, mama, nee.

En ’t andere kind vond een paar Hele Grote Stokken. ^_-
Die mochten ook niet mee.

Dit is wat ik wil doen, dit is (ook) waarom ik niet alsnog de PABO ga doen, ook al wordt me dat minstens elke maand wel een keer door iémand aangeraden. Of gevraagd.
Ze hebben de school nog niet uitgevonden waar een vast lessenschema #ofhoeheetzoiets ondergeschikt is aan écht proefondervindelijk leren, waar serieus tijd wordt gestoken in de ontwikkeling van kinderen en niet een lesprogramma wordt afgewerkt. Of afgeraffeld. Themaatje voor themaatje, jaar in, jaar uit. Alsof de tijd stilstaat. Oh, maar we hebben ook computers!
Waar ruimte is, omdat er vertrouwen is. In de kindjes. En in de capaciteiten van de juf om het beste uit de kindjes naar voren te halen. Waar thuis niet altijd goed hoeft te gaan, maar wel even vergeten kan worden. Indien nodig.
Waar kinderen niet onderschat worden.
Een school die er niet alleen op gericht is om, op z’n best, kinderen klaar te stomen voor de maatschappij waar we nu eenmaal in leven, maar die er in eerste instantie op gericht is om die maatschappij daadwerkelijk beter te maken waar mogelijk.
Door te beginnen bij de toekomst.

I believe the children are our future.
Teach them well and let them lead the way.
Show them all the beauty they possess inside.
Give them a sense of pride, to make it easier.
Let the children’s laughter remind us how we used to be.