.foto’s, filmpjes en klets. je zou het ook een logje kunnen noemen ^_^

juni 22, 2011 on 11:19 am | In ge | 12 Comments

Fotolog dus. ^_^ Nou, ik heb meer dan vijftienduizend foto’s op flickr staan, ja dat staat er echt, méér dan vijf-tien-duizend, dus we kunnen nog wel even vooruit.
Alhoewel ik er zeker al een paar duizend hier heb laten zien ook.
Foto’s zijn zo leuk.
Foto’s maken woorden soms ook écht overbodig.
En ik was al fotoverslaafd toen de digitale camera nog niet eens bestond en je met je rolletje op pád moest om ’t te laten ontwikkelen en dat duurde dan ook nog forever en je moest voor álle foto’s betalen, ook de mislukte.
Maar toen was ik net tante geworden, en nog eens, en nog eens, en ik blééf die kindekes maar op de foto zetten. ^_^

Foto’s dus! Maar ‘k ben ook in een kletsbui. #joh

Dit is pauwhaantje. Van m’n schoonouders. Ze hebben ook ’n pauwhennetje. Prachtige beesten, maar ze zouden ’s nachts in een geluidsdicht hok moeten. In ieder geval wanneer wij daar logeren.

(Oh, een pauwhennetje is trouwens, let goed op, minder, frappant, in, kleur, dan, haar, mannelijke, tegenhanger. Las ik hier. Letterlijk dus.)

Megaboksendewolkeneend. ^_^

Dat katje, dat is Knorretje. Luistert tegenwoordig niet naar de naam Herman. Vriendje’s zus had ‘m eh, gekregen van ons, terwijl ‘ie niet van ons was #langverhaal, noemde ‘m Herman, zorgde een paar jaar voor ‘m, woonde toen een tijdje bij haar ouders en liet Herman, Knorretje dus, daar.
Want het is daar Heel Fijn voor diertjes.
Of ze nou Knorretje of Herman heten.

Ik vertelde mijn nichtje het verhaal, over Knorretje, dat ‘ie dus eerst een tijdje bij Tante Inge had gewoond en ze vroeg, waarom heette ‘ie toen Knorretje? Dus ik zei dat ‘ie altijd zo hard liep te spinnen, dat ’t net knorren was. Ze wist alleen niet wat spinnen was. Of dat katten dat deden. Dus ik pakte Knorretje, of Herman, erbij, aaide ‘m even en liet haar luisteren met haar oor tegen ‘m aan. Die blik toen ze me weer aankeek! Ze vond ’t geweldig!

Maar foto’s dus. Het is daar zo mooi, aan de Duitse grens.

En zo Heel Fijn voor diertjes dus.

Toen m’n schoonouders Humphrey net gehaald hadden, woonden wij nog in Zwolle. We ontmoetten hem die dag vlakbij de Sassenpoort, op het grasveldje bij de fontein. Het was zo’n lief, klein hoopje hondje. En zoooo zacht. Hij werd meteen m’n vriendje. <3

Schoonmutti, Het Kind en ik plukten eerste Pinksterdag deze besjes. Ik nam ze vervolgens mee naar mijn ouders en toen zij die woensdag Het Kind weer thuis kwamen brengen, kreeg ik twee potjes versebessenjam. Eentje is voor Schoonmutti, de ander is ondertussen bijna leeg.

Deze twee filmpjes zijn ook zo leuk, Het Kind had Humphrey een ‘kunstje’ geleerd. M’n mond viel open van verbazing, maar dat doen m’n schoonouders dus gewoon nooit met ‘m. Zei Schoonmutti zonder blikken of blozen.
Het Kind vond het fantastisch en kreeg er geen genoeg van. Humphrey deed leuk mee. ^_^

Oké, genoeg gekletst. ‘k Moet nodig dingen doen. Heb de hele ochtend al lopen lanterfanten, want ik ging natuurlijk weer eens te laat naar bed. Lag net, hoorde ik Het Kind huilen. Groeipijnen. Narigheid. Minstens net zo naar als die serie ooit. Even gemasseerd en uiteindelijk Het Kind maar bij me in bed laten slapen. Gezellig, maar inmiddels wel half drie. Half acht maakte ‘ie me weer wakker.
Olé.
Maar genoeg gekletst dus. Gistermiddag de hele middag ook al weggekletst, eerst een uur op het schoolpleintje, daarna nog een uur in de bieb, je zou toch denken dat een mens een keer uitgekletst raakt. Zelfs een vrouw!
Maar nee.
Hoor.

=^_^=