.papa

juni 19, 2011 on 9:17 am | In ge | 19 Comments

Vroeger was je de man die op zondag het vlees sneed. Soort van dan. Je was in ieder geval de man die op zondag de kip braadde. Je was niet veel thuis, altijd hard aan het werk en doordeweeks vaak ‘in de kost’.
Je was kraanmachinist en als ik een dagje mee mocht, mocht ik een hele zak chips voor mij alleen én een hele fles prik voor mij alleen mee!
Joechei.

Later werd je vrachtwagenchauffeur en was je dus nog steeds veel van huis. Wij waren echter niet anders gewend. Ook al werd het wel steeds realistischer dat je hele dagen ‘op de weg’ zat. Mama die dan nerveus naar de klok keek als het maar bleef sneeuwen en je nóg niet thuis was.

De laatste keer dat ik een dagje meeging, was ik net zwanger, alleen wist ik dat nog niet. Het was een van je laatste ritten, jouw tijd van hard werken zat er eindelijk bijna op.
Ik werd moeder en daarmee werd jij voor de vijfde keer opa. Allemaal kleinzoons. Voor de man met twee dochters.

Je ging vrijwilligerswerk doen voor de Wereldwinkel, hielp je oude werkgever door nieuwe, jonge chauffeurs in te werken, gaf voor de VVV voorlichting op scholen over het gevaar van de dode hoek bij vrachtwagens en je werd diaken bij de kerk. Tussendoor hielp je familie en vrienden waar en wanneer je maar kon. Zo kluste je ook onze nieuwe douche in elkaar, terwijl wij negenhonderdvijftig kilometer verderop op de piste stonden.
Je bent absoluut een gever.
En een eigenwijze mopperkont.

Sinds een paar maanden werk je weer. Af en toe. Maar ook meteen weer ritten van twaalf uur, ten koste van je nachtrust. Het gaat je makkelijk af, ondanks dat je er toch al zeven jaar uit was. Je hebt er nog steeds plezier in.
Toch denk ik dat je niet te vroeg bent gestopt met werken, destijds. Want wat je in de tussentijd hebt geleerd, heeft je een nog beter mens gemaakt. En ik heb je, eindelijk, leren kennen.

Je belt vaak, we wonen dan ook niet bepaald bij elkaar om de hoek, en we kunnen over alles praten. We kletsen zo een uur, als de batterij van de telefoon dat toelaat, over ditjes en datjes en koetjes en kalfjes en Het Kind, Het Kind en nog eens Het Kind, maar we voeren ook gesprekken over de zin van het leven, over vroeger, de toekomst, nu en over Liefde.
We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar ik verbaas me over hoe vaak we dat wel zijn.

Soms maak ik me wel eens druk dat je veel meer geeft dan je krijgt, dan vind ik dat je meer of beter verdient, dan roep ik dat je eens nee moet zeggen, maar ik ken je toch.

En ik lijk op je. Ik heb ook altijd gelijk en ik weet het ook altijd beter. Ik geloof ook in het zelf opvoeden van je kinderen, in geld als een middel en nooit het doel, in Liefde en loslaten en dat er niets lekkerders is dan eten uit je eigen tuin.

Vandaag is het Vaderdag. Ik dacht de twaalfde, want dat stond op de kalender, ik had alleen dat B-tje over ’t hoofd gezien, en dus waren we vorige week al bij je en nog zonder kadootje ook.
Knakedochter die ik ben. ^_-
Maar paps, ik hoop dat je het ouderschap als net zo’n Kado ervaart als ik dat doe.
Dat je zelfs of misschien wel juist als we je teleurstellen, en ik weet heus wel dat we dat soms doen, voelt hoe onvoorwaardelijk de Liefde voor je kind is en dat je hart dan glimlacht.
Dat je weet dat ik trots ben op wie je bént.
En dankbaar voor wat je voor mij betekent.