.we vierden vriendje’s verjaardag

We bakten ’s ochtends net iets minder vroeg dan gepland een chocoladecake. De zesendertig kaarsjes die ik gehaald had pasten er niet op, dus het ging om het idee. Vond ik. Het ging om de cake. Vond Het Kind.

We speelden spelletjes in de auto, woordspelletjes, raadspelletjes, we deden tafels tot en met een skwiljoen en toen waren we aan de Duitse grens, waar we de kindjes trakteerden op lekkers en leuks.

We liepen met haar zoontje en mijn nichtje en de hond. Spike. Het Kind was mee op de fiets. We zongen van Hannah de Heldhaftige en we waren voor niemand bang. Ik was een Toverfee met een spreukje hier en een spreukje daar en de blaadjes vielen door mijn enthousiaste heen en weer gezwaai bijna allemaal van mijn geïmproviseerde toverstafstok. Sophietje en ik lachten erom en dansten verder.

Ik duwde die kleine nog harder en nog hoger en hij kraaide het uit van de pret en was voor niemand bang. Nog een keer en nog een keer en nog één keer en nog de laatste keer en nog drie keer de állerlaatste keer.

We kletsten en we lachten en we keken heel vaak naar hoe hard Het Kind kon fietsen en we proostten en we aten en ik stal tussendoor kusjes en knuffels van alle aanwezige kindjes. Mijn familiekindjes.

We zaten op Schoonmutti’s avondbankje nog even in de laatste zon. Vriendinnen te zijn.