.door woei en wind

en door de jaren.

We lopen naar schooltje, Het Kind heeft zojuist m’n hand losgelaten en laat zich nu meevoeren op de wind. Hij vindt ’t geweldig. Ik glimlach. Kijk omhoog. Ineens zie ik iets bekends. Het zijn de kleuren, de bladeren aan de bomen en hoe ze het licht reflecteren.

We waren de eclipsjagers. Met z’n drietjes. Vriendje tegen wil en dank, maar hij was mee. Ander vriendje vól enthousiasme. We hadden van die kaartjes, waar je door kon kijken als Het begon.
We waren niet in Zuid Frankrijk, gewoon bij de Agnietenplas. We hadden er zin in. We hadden geen idee.
Toen Het moment daar was, bleek je door die kaartjes toch niet zoveel te zien als beloofd, maar toen.
Ineens.
De kleuren veranderden, de tijd, nee, álles leek wel even stil te staan. Ik keek naar Vriendje en Ander vriendje en het was alsof we los stonden van alles. Alsof wij mensen hier niet hoorden. Alsof de natuur, de wereld, niet verbonden was met ons, en wij misschien hooguit met elkaar.
En dat was dat.
Langzaam kwam het licht weer terug, de natuur kreeg z’n eigen, of in ieder geval de ons bekende kleuren weer terug en de lucht zoog het geheim weer op alsof het nooit had bestaan. Ik kon me goed voorstellen dat Het Universum zojuist een besluit had genomen.
Whooooo, zei ik. Whoohoooow.
Goed met woorden als ik ben.