.brieven uit den ouden doosch (2)

Ik reed langs de weg waaraan het huis van Zus staat. Op de terugweg van. Geen idee. Ineens merkte ik dat ik er al voorbij gereden was, terwijl ik het toch echt niet had gezien. Alles zag er ook anders uit. Niet zoals het was. Ik reed het dorp al bijna uit, toen jij daar ineens was. Jij was wel zoals je was. Lief en onzeker. Ik zag je, ik voelde, maar ik was alweer druk met andere dingen… (uit : mijn droom, maart 2oo8.)

H,

het spijt me dat ik je nooit zal kunnen zeggen hoe het me spijt. Dat ik je niet serieus nam. Niet zo serieus als jij mij. Dat ik maar nam en nam en jou liet geven. Dat ik je nooit bedankte. Dat ik geen vriendin voor je was, zoals jij wel een vriend voor mij was. Dat ik dat maar niet in wou zien. Dat het makkelijker was druk te zijn met andere dingen, dan om jouw ‘lief en onzeker’ tegemoet te treden. Vooral dat ‘onzeker’. Daar was ik nooit zo goed mee. Ik wist niet zo goed hoe dat voelde. En ‘lief’, dat wist ik misschien té goed. Dat herkende ik van een kilometer afstand. En daar maakte ik misbruik van. En dat spijt me.

Het spijt me dat ik er niet voor je was, toen je verdriet had. Dat ik haar houding naar mij toe als excuus gebruikte om jou met rust te laten. Dat ik mezelf wijsmaakte dat ik het deed voor jouw bestwil. Dat ik niet eens een kaartje stuurde. Geen hartje onder je riem. Terwijl je dat zo verdiende. Maar dat het makkelijker was druk te zijn met andere dingen, dan om misschien wel te ontdekken dat je, echt heel terecht, echt heel teleurgesteld was. Ook in mij. En dat spijt me. Vooral dat ‘terecht’. En dat ‘echt heel’.

Het spijt me dat ik de brief die ik uiteindelijk tóch nog schreef, nooit opstuurde. Dat ik daar weer allerlei smoesjes voor bedacht. Had. Dat ik je jaren later weer zag en voor de koetjes en kalfjes koos. En niks zei. Niks wat er toe deed. Alsof ik het allemaal maar vergeten was. Alsof ik niet gegroeid was. Terwijl ik je alle geluk van de wereld gun en

and I don’t know what it is about me
that I just can’t keep still
I keep thinking some day
I will make this all up to you
and maybe some day I will… (uit : Sorry I am.)