.brieven uit den ouden doosch

april 29, 2011 on 12:33 pm | In ge | 9 Comments

Opa,

je stond met je rug naar me toe, me uit te dagen nóg harder te schommelen en nóg harder, zodat ik je tegen je achterste kon schoppen.
Maar je was helemaal niet het type dat een schop tegen z’n achterste nodig had.

Je bracht me een zak dropjes als ik weer eens ziek was en zei dan, niet tegen oma zeggen, hoor!, niet wetende dat ik haar zak al achter de kiezen had.
Of misschien wist je het wel.

Je bracht uren door in je schuurtje, op zoek naar bruikbare boeken voor Zus en mij tussen het oude papier dat je ophaalde voor de kerk. Twee prachtige sprookjesbundels kreeg ik ooit. Hele dikke, met sprookjes die ik nog niet kende en mooie plaatjes en een dikke kaft.

Je nam oude LP’s op voor Zus en mij, op casettebandjes waar je dan altijd aankruiste of de dolby aan of uit moest. Zelfs nu ik al jaren samenwoon met een gediplomeerd geluidsman, weet ik nog niet wat dolby precies is. Ruisonderdrukking of iets dergelijks.

Ja, je had Vriendje vast gemogen. Uren lullen over geluid.

We hebben ook een zoon, opa.
Ik heb een zoon.
Ik heb hem vernoemd naar oma.

De dag dat ik hoorde dat je niet meer beter zou worden, heb ik ’t hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd.
Meisjes van vijftien, die net hun oma hebben verloren, doen dat soort dingen.
Maar jij hielp me om afscheid te nemen. Stuurde me zelfs nog een week naar Parijs, want je zou er heus nog wel zijn als ik weer thuis kwam.

En dat was je.
Je was een man van je woord.
En van God’s woord.

En van zo veel meer…