.make the most of every day

maart 20, 2011 on 4:10 pm | In ge | 8 Comments

, ook als je ’s nachts maar een uurtje hebt geslapen. Omdat Het Kind toen ik net zo’n beetje richting bed wilde, wakker werd en wakker blééf. Omdat ‘ie verging van de pijn, het arme kereltje. De laatste keer dat ik ‘m zo heb horen huilen, was in tweeduizendvijf.
Ik voelde me weer net zo machteloos als toen.

Vanochtend bevestigde de dokter wat Het Kind vannacht zelf al vast had gesteld.
Oorontsteking.

Op de terugweg, dit knakedorp doet niet aan weekenddokters, daarvoor moet je tien kilometer verderop dankbaar zijn dat je een auto hebt, keek ik uit het raam en zag het bos waar we vandaag hadden kunnen wandelen. Ik zag de kinderboerderij waar we vandaag diertjes hadden kunnen aaien, de duinen, de zee, ik zag dat het vandaag gewoon wéér de mooiste dag van de winter was. En wist dat ik ervan kon balen, want dat deed ik gisteren ook al, of dat ik ervan kon genieten.

Ik pakte m’n #tricorder uit m’n jaszak en schoot wat plaatjes.

Uit een rijdende auto dus.

En ik zat op de achterbank, want naast Het Kind.

Oh en m’n #tricorder klikt met vertraging en we moeten nodig de auto wassen, inclusief de ramen.
Zeg maar.

Waarmee ik dus zoveel wil zeggen als, het was heus echt mooi, ook al zie je dat niet  ; )

En we wonen toch nog aan de rand van de duinen, dus we kunnen de volgende mooiste dag wel.
Of dan die.
Of dan.

Een hele uitdaging overigens, om die vertraagde klik toch zo te timen dat er net geen auto, fietser of voetganger op staat. Die vuilnisbak moet je zelf even wegdenken, oké?

Echt warm was het heus nog niet ook, dan hadden deze fietsenrekken wel vol gestaan.

Én deze parkeerplaats.

Ja, ik genoot op mijn manier. In m’n hoofd draaiden ze make the most of every day, don’t let hard times stand in your way, wie weet nog wie dat zongen, zonder te googlen?

Thuis belde m’n papsie, die won gister gewoon even Bijna z’n allereerste volleybaltoernooi ooit, de held, en Het Kind viel nog voor ik de antibiotica had uitgepakt, in slaap. Ik bleef nog een uurtje buiten in het zonnetje kletsen met m’n buuf.

Ik blijf positief.
En wacht gewoon rustig die realignment van het Universum af.
Met een beetje mazzel, heb ik nog alle tijd.