.kadootje

Oh Muiderslot was zo leuk.
Zo leuk, zo leuk, zo leuk.
Maar onze parkeertijd liep af en we waren ook best koud en we moesten nog boodschappen halen thuis. En koken dus. Ook nog. En met we bedoel ik natuurlijk mezelf.
Koninklijk meervoud ; )

Dus we stapten in de auto en Vriendje wist een andere route, om zo de file die we op de heenweg al aan de andere kant gezien hadden, door de werkzaamheden aan de A1, te ontwijken. En het was een sjatzig kronkelweggetje, met veel moois aan de zijkant en het zonnetje scheen en het duurde even voor ik doorhad dat we dus nu in Weesp waren, waar het al net zo hard vaststond.
Aan alle kanten.
Hm.
Ik schakelde een helpdesk in, Ilja, die ons wist te vertellen dat het ‘maar’ zes kilometer file was, maar stilstaand en stapvoets duurt dat dus wel een uur en we wáren al een uur verder en dan de rest van de reis nog en ik zag ons al tegen kinderbedtijd thuiskomen.

Vriendje opperde dat Het Kind en ik wel met de trein naar huis konden, dan nog boodschapjes konden doen én koken en wie weet was hij tegen die tijd dan ook wel thuis met de auto.
Dus wij sprintten naar de Sprinter, de helpdesk vertelde dat we met een beetje mazzel wel twee hele minuten hadden op Amsterdam Centraal om van perron 11b naar 2a te komen, en dat hebben we dus gered!
Met R.E.S.P.E.C.T voor Het Kind.
We sprongen in de trein, de deuren sloten diréct achter ons en ik wist ineens waar die uitdrukking, de longen uit je lijf rennen, vandaan kwam.

Het Kind vond het een Avontuur, en dat na al zo’n geweldige dag! We kwamen ook nog eens hartstikke op tijd aan, liepen door het dorpje, kochten lekkere dingetjes en toen we bijna thuis waren, zei ‘ie ineens, mama! Een hértje!
En ja hoor.

Wat een kadootje, zo aan het eind van al een heerlijke dag =)

Nog paar fotootjes hier en ja, ze waren ook al in het nieuws, de dappere damhertjes uit de duinen en vanmorgen rende me er eentje bekant omver hier om de hoek! Werd achterna gezeten door een hond! Mensen, let toch op uw honden ; )