.hierna komt weer een kort logje. hoor. dan weet u dat vast.

januari 3, 2011 on 9:50 pm | In ge | 21 Comments

En toen stonden we alweer op de trein te wachten. Gisterochtend. Ik zit er serieus over te denken zo’n NS kortingskaart te scoren.
Maar gisteren gingen we een museumjaarkaart scoren! Voor allemaal! Het Kind kreeg ‘m nog voor z’n verjaardag (echt!) en Vriendje en ik voor om mee te gaan (goed excuus ; )

Wat Het Kind niet wist, was dat we die kaart bij Nemo gingen kopen. En dus gewoon hartstikke naar Nemo gingen! Maar hij vond het zo al prachtig. Lekker op pad en fijn met de trein. Eten en drinken mee. Een uitje an sich =)

In Amsterdam aangekomen, werden vooroordelen meteen bevestigd.
Ik noem bovenstaande foto, ode aan Amsterdam.

Amsterdam was Amsterdam. Dit was de goede kant. Aan de andere kant een bouwput waarbij de Zandvoortse in ’t niet valt en driekwart gesloopte gebouwen.
Het Kind vond het allemaal even prachtig.

Zwaaien naar rondvaartbootjes werd ter plekke z’n nieuwe hobby. En er waren er véél. En ze zwaaiden allemaal terug. De eh, stuurlui dan, de bootjes zelf konden niet zwaaien.

En dan nog zo’n gave piratenboot zien in ’t echt, wat een feest!

Natuurlijk gingen we ook nog op en in het schip, maar voor Het Kind was dit al vet cool =) Hij bleef volhouden dat het een piratenboot was.
En Het Kleine Wonder had nog stééds niets in de peiling, toen we deden alsof we er ter plekke achterkwamen dat hier een museum wás ook en voorstelden dat we dan meteen met die museumjaarkaart wel even een kijkje konden nemen! Hij vond het een briljant idee =)

Ik ook.

En honderdvijftien euro later, kon de pret beginnen.

En pret had ’t Kind. Zeg. Er was zoveel te doén!

Kijk, ik weet niet wat het kost om zo’n museum draaiende te houden, maar als ik zag hoe drúk het was, op bovenstaande foto valt het nog mee en lijkt iedereen vooral niet bij mij in de buurt te staan, hm, what up with that, vraag ik me toch af of ze niet stiekem gewoon hartstikke genoeg inkomsten hebben.
Maar goed.
Far be it from me en meer van zuks.

Ik doe altijd erg m’n best om zo min mogelijk ándere mensen op de gevoelige plaat vast te leggen en ongevraagd op internet te pleuren. Wat soms best lastig is, als het dus zo druk is. Maar sóms ook, dan wil je mensen gráág op de foto hebben. Zoals de poppen hierboven. Links. Met die kleine mädel.
Die dus geen poppen bleken.

De voorstelling aldaar, De Kettingreactie, was geweldig. Applaus voor die gast, die dus niet op de foto staat, maar wel op ’t filmpje, die dat deed. Later zag en hoorde ik nog een stukje van een collega van ‘m, maar wij hadden duidelijk mazzel gehad met Bram. Zo heette ‘ie. De nieuwe Dolf Janssen, maar dan leuker en jonger en eh, meer gericht op kinderen ook.

Kijk dan hoe Het Kind erbij zit =)

Bovenstaande foto nam Vriendje. Net als de filmpjes trouwens. Het lukte mij niet mijn Nikon niet scherp te stellen op die kleurtjes. Hij weigerde gewoon een foto te maken!

Lucky shot.

Ook hier was er voor de Grote Mensen voldoende te zien, leren en beleven. Helaas zat ik niet helemaal joepie in m’n velletje, ik ben nog steeds aan het bijkomen van Kerst of zo, en dus deed ik ’t kalmpjes aan.

Dit geintje bijvoorbeeld, zag ik even later, hadden ze ook in ’t Nederlands. Maar om nou wéér twee foto’s te maken.. #datidee

Net op tijd was daar de #lunS!
Neen, dat is inderdaad geen water. Dat is druivensap, omdat het ’n feestje was =)

En ik heb het áltijd al wel geweten, maar nu is het dan officieel. Tieners zijn gek in hun hoofd.
Daar kunnen ze ook niks aan doen.
Het is alleen wel de bedoeling dat zodra die 1 verandert in een 2, je ermee ophoudt.

Ah! De bállenfabriek. Helemaal geweldig natuurlijk. En ze hadden aan Het Kind een goede werknemer =)

En kijk, hier ben ik op televisie.
Goed kijken.
En Het Kind zou dan iets moeten doen met die magneet, maar hij was te gefascineerd natuurlijk ; )

Hij vond het ook echt weer helemaal te gek gaaf vet cool geweldig. Luisterde voor geen meter, want hij moest daarheen en daarheen en kijk, daar! En wat is dát dan?!!

En er was zóveeltedoen. Zo zat Het Kind in een zeepbel, hij tilde zichzelf op, zuiverde water en oooohhh, de schaduwmuur was ook gaahaaf!

Ik moest maar eens wat musea aan gaan schrijven dit jaar, zodat ze volgend jaar onze museumjaarkaarten gaan betalen in ruil voor enthousiaste logjes ; )

Voor de liefhebbers staat er onderaan dit logje nog een link naar nóg meer foto’s, ik skip vast even vooruit naar dat schip dus. Het eh, VOC Schip Amsterdam. Oftewel, de piratenboot =)

Het Kind vond het zo tof, we liepen de trap af naar het tussendek en hij aarzelde even, want misschien zitten er wel echte piraten.

Oh, om kind te zijn. Alles liever dan één van de tweehonderd matrozen en soldaten die tussen de kanonnen op dat tussendek sliepen.

Het Kind zag overal wat anders in, en dat moet dan zo slim zijn ; ) In de zakken die her en der opgestapeld lagen, zat bijvoorbeeld geld.
Natuurlijk.

Ook waren er slaapbedden.

En wie hebben we daar op een nogal beroerde foto? Jonah Struis =)

De hoge piefen hadden het zoals altijd, beter minder beroerd dan de rest. Kippetje, iemand?

Toch zou ik ook hier niet meer zo comfi zitten, na een paar maand op open zee. Ik heb het slaapbed van de kapitein ook gezien. En er reisden vast geen fysiotherapeuten mee, destijds.

Maar ik dwaal af. Zoals dat gaat, als je door en op zo’n schip loopt. Gelukkig lag deze gewoon in de bewoonde wereld.

Die er zo tegen het eind van de middag weer geweldig uitzag =)

Het was tijd om weer op pad te gaan, fijn in de trein met wat lekkers, een ervaring én een museumjaarkaart rijker.
Allemaal.
En zónder kadootje uit de gift shop.
Jeuj voor mij.

.eindelijk een museumjaarkaart!