.mooi weer verbindt meer dan kerst

februari 19, 2018 on 11:31 am | In ge | 5 Comments

We liepen naar Bloemendaal aan Zee. Met zonder jas. De enige strandtent die open was, zat zo vol dat er mensen in de rij stonden voor de ingang van het terras. Mondjesmaat werden ze binnengelaten door twee medewerkers. Als je pech had, kreeg je een plekje in de schaduw.
Terug boven op de boulevard probeerden we wat te bestellen bij een ander tentje. Dat kon echter alleen bij een tafeltje, werd ons aan de bar verteld. We gingen er aan eentje zitten, maar er kwam vooralsnog niemand. Gelukkig had ik er thuis nog aan gedacht een flesje water in m’n tas te stoppen, ook al zouden we maar een klein stukje gaan wandelen.

We liepen terug. Met open jas. Dat, samen met de positieve energie van bijna iedereen om ons heen, maakte me nog steeds blij. Mooi weer verbindt meer dan kerst.

We stopten even bij het Uitkijkpunt. Na dertien jaar weet ik heus wel hoe mooi het hier is, maar het kan geen kwaad om het nog eens goed te bekijken. Van een afstandje.
Het grotere plaatje.
Uitademen.
Het is zoals het is.
Zonovergoten schoonheid.

Untitled

Untitled

.you’re on the other side

februari 16, 2018 on 11:35 am | In ge | 10 Comments

De hele nacht luisteren naar The Trinity Session van de Cowboy Junkies en halverwege even wat pannenkoeken bakken. Nu ik eraan denk, door jou ben ik pannenkoeken pas echt lekker gaan vinden, vooral toen we ze gingen maken met vanille-ijs en Pisang Ambon.
Ik had zo’n oog voor fotografie, vond je, en je leerde me foto’s ontwikkelen.
Ik had zo’n oog voor grafisch ontwerp, vond je, en we begonnen een grafisch ontwerpbureautje.
Je was m’n grootste fan, ik hoefde maar een gitaar vast te pakken en je was al om, en je gaf me het gevoel dat ik op elk podium thuishoorde.
We maakten muziek, zoveel muziek..

Het leven viel jou zwaarder, en nadat je het niet meer weg kon drinken, en de drugs het alleen maar erger maakten, was daar een dieptepunt. En een nog dieper punt.
Ik kon je niet meer helpen, ik ben zo lang mogelijk gebleven. Omdat jij het was, nog steeds, ergens, diep daar binnenin. Ik deed wat ik kon, maar jij en de wereld waren elkaar al kwijtgeraakt.
Toen ik je losliet, besefte ik dat ik je al lang niet meer vast had. Het was de herinnering aan jou, aan ons, aan betere tijden.

En dan is er het bericht dat je er niet meer bent. En na al die jaren, met een zwaar hart, pak ik mijn gitaar en zing voor jou.

.im

i.m. Wiendelt, 1969-2o18.

.altijd alles

februari 14, 2018 on 9:04 pm | In ge | 12 Comments

(brief aan mijn kind)

Vijdagavond, 2 januari 2015.
We liggen nog even samen op jouw bed te kletsen, als ik je vraag welk kind uit je klas je voor een dag zou willen zijn als eh, dat kon.
Je denkt, weet het niet. Vraagt welke moeder ik zou willen zijn.
Ik denk, weet het ook niet en ineens zeg je, ‘want dan zou ik dát kind willen zijn, van die moeder.’

Gisteren vroeg je me of ik een logje ging schrijven over jou, waarin ik dan in woorden uit zou drukken hoeveel ik van je hou. Voor Valentijnsdag. Maar je weet zelf ook wel dat er in de hele wereld, alle talen en dialecten bij elkaar, niet genoeg woorden zijn. En dat de woorden nooit mooi genoeg zouden zijn. Voor wat ik voel voor jou.

(Onze liefde mag niet verloren gaan. Ze is het mooiste dat ik ooit heb ervaren, de reden dat we leven zoals we doen en altijd alles.
Door jou zie ik dingen die ik m’n hele leven heb gemist. Kleine dingen, zoals de kleuren van een spin, maar ook grote dingen, zoals de relativiteit van alles, wat liefde doet, en het grotere plaatje.
Door jou ben ik geduldiger dan ik ooit had durven dromen en kwetsbaarder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.)

Altijd alles. Het lijkt erop dat de vrouw die zelden om woorden verlegen zit, niet verder komt dan dat. Hoeveel hou ik van je? Altijd alles.
Maar dan dus ook echt altijd.
En echt álles.
Voor altijd.
Alles.

.en hoe gaat het dan met een van de leukste kinderen van de hele wereld?, vraagt u zich natuurlijk af

februari 8, 2018 on 9:49 pm | In ge | 11 Comments

Nou, die heeft inmiddels z’n eerste baantje, grotere voeten dan ik en bijna genoeg geld gespaard om z’n felbegeerde filmcamera te kopen. Hij is onlangs – éindelijk, mam – dertien geworden en hoopt volgende week te beginnen met de module Arduino programmeren op school, waar het nog altijd een feestje is.

.summer of 2017

Zeilen is nog steeds z’n hobby, maar bij gebrek aan een zeilboot bij huis, heeft ‘ie nu we nog dichter bij zee wonen, maar een eigen surfplank gekregen. Is ‘ie ook zeer mee in z’n nopjes. Surfpak aan, plank pakken en binnen 10 minuten daadwerkelijk in zee liggen op je plankje, het voelt ook wel heel luxe.

Hij is zo blij dat we verhuisd zijn, gaat een paar keer per week in bad, en heeft z’n nieuwe kamer al wel vier keer veranderd, als ‘t niet vaker is. Elke keer weer nóg beter, natuurlijk. Wij besloten dat we geen TV meer wilden in ons nieuwe, oude huisje, en nu heeft ‘ie dus een heel cool scherm voor bij z’n laptop.

En ik ben zo blij dat ‘ie nog steeds af en toe bij ons in bed komt kruipen, om te knuffelen. En we nog hand in hand lopen op onze vele wandelingetjes samen, of gewoon naar de supermarkt. Hij is (me) zo lief. En hij is zo leuk! En het gaat dus hartstikke goed met ‘m. ツ

.2o18

februari 6, 2018 on 12:40 pm | In ge | 6 Comments

Een jaar geleden liet ik jullie achter met een liedje, en hier ben ik weer. Met alweer een liedje.
En, hopelijk, no hard feelings.

Het was nogal een kutjaar, dat 2017, maar gelukkig waren er ook fijne momenten. Zo zijn we in april nóg dichter bij zee gaan wonen, een huisje dat in 1895 gebouwd werd, met originele waterpomp nog, is nu mijn thuis. Samen met mijn vader legde ik er afgelopen voorjaar mijn eerste echte eigen moestuintje aan. Niet veel later aten we, net als vroeger, van de tuin. Dat was fijn.

Het Kind ging ondertussen maar weer eens op kamp en over naar atheneum 2, ook fijn, we konden tussen alle ziekenhuisafspraken door zelfs nog op vakantie, hoe fijn was dat, zeilden de Vlakke Brekken in Fryslân, superfijn, en ik kreeg (eindelijk!) een ukelele en leerde erop spelen. Fijn, fijn, fijn.

En, na een niet geplande sabbatical, ben ik er weer. Dat voelt ook wel fijn. Dat ziekenhuisgedoe gaat vooralsnog gestaag door, het is nog maar de vraag wat voor jaar 2018 wordt, maar. Is het dat niet altijd. Ik begon het jaar in ieder geval goed met een yoga reis. En nu dit blogje.

 

.2o17

februari 6, 2017 on 1:55 pm | In ge | Reageren uitgeschakeld

.nog tien nachtjes slapen

december 7, 2016 on 11:33 am | In ge | 7 Comments

en dan is deze surfende, hoepelende, vrolijke, yoga beoefenende, mooie, springerige, muziek makende, PokémonGo spelende Kanjer jarig. Voor de twaalfde keer.

.nog 10 dagen!

En ik weet nog zo goed, die eerste keer, het veel te grote hobbelpaard dat opa voor je had gemaakt, en wat was taart nou weer? De tweede keer, met de dierentuin van Little People, waar je op je knietjes in je slaapzakje voor zat te glimmen, veel te vroeg, en hoe de tijd vanaf toen versnelde. De derde keer, met als favo kado je eigen zaklamp, voor het eerst trakteren op schooltje, mandarijntjes met smarties.
En ineens was je al Kleuter. Afscheid van de Peuters. Vijf jaar. Naar groep 3. Je eerste zakgeld, microscoop én museumjaarkaart kreeg je op je zesde verjaardag, toen er zoveel sneeuw lag. Het jaar later die gave, gepimpte fiets, waarmee je overal de blits maakte. Oh, ik weet het allemaal nog zo goed.
Je achtste verjaardag, wat een feest, met tig taarten en met z’n allen naar Nemo.
Drie jaar geleden, in de hal bij Center Parcs, toen ik je de ingepakte sleutel gaf van het huisje waar we de hele week zouden zitten. Een hele verjaardagsweek! Had ik je ooit zó blij en verrast gezien? De blijdschap was in ieder geval te groot voor een week, bleek al snel. En dat jaar daarop zouden we dat heus niet weer doen en deden we dat ook niet. Toen werd het een verrassingsverjaardagsweekend!
En weer was je net zo blij.
En vorig jaar, toen ik vroeg wat je nou ‘t liefste zou willen op je verjaardag, en je zei: ‘Een heel huisje vol visite, net als met jouw verjaardag, mama, gewoon dat iedereen er is, muziek, eten en drinken, en dat we het dan samen gezellig maken.’ En dat deden we. <3
Nog tien nachtjes slapen en dan maken we er weer een feestje van, vriendje. Ik kan niet wachten!

.au collège, deuxième partie

december 5, 2016 on 10:08 am | In ge | 5 Comments

Vorige week hadden we de eerste tienminutengesprekken op het ECL. En ik weet niet, na 5 jaar dagelijks rond te hebben gelopen bij Het Kind op school, voelt het hier heel raar. Alsof ik te gast ben. Wat ik natuurlijk ook soort van ben, maar als je ziet hoeveel geld we aan het begin van het schooljaar overgemaakt hebben, zou je toch op z’n minst een eigen kantoortje verwachten. Al was het maar alleen voor dit soort gesprekken.
Nu zaten we maandagavond, vrij laat vond ik zelf voor een tienminutengesprek, zo tegen negenen, in een iets te warm gestookte mediatheek en woensdagavond in het biologielokaal, waar steeds de verlichting uitging, iets met bewegingssensoren, en daarna nog in de aula, op net niet gehoorafstand van d’overige gesprekken.
Maar.
De sfeer was goed, de gesprekken waren goed en onze indruk van deze school en haar onderwijzers blijft vooralsnog onverminderd positief. Ook al dacht de muziekdocent dat Het Kind dat nog twaalf moet worden, al dertien was.
Elke keer als ik het plein weer af loop daar, zucht ik even. Ben ik bijna een beetje jaloers op Het Kind. Gelukkig beseft ‘ie hoe ‘ie boft met deze school. En z’n klas. En dit straalt ‘ie dan ook uit op de eerste schoolfoto.

Untitled

Groot, groot kind, ik hou ook zo mutsje veel van jou!

.au collège

november 8, 2016 on 2:18 pm | In ge | 7 Comments

Goed. De middelbare school. Het wordt tijd dat ik er eens wat over vertel, niet? Twee maanden in en ik laat de hoofdletters al weg. Nee, grapje, de Elf, die ik overigens maar gewoon weer Het Kind ga noemen, hier dan, vindt het geweldig. Gelukkig. Toevállig dat ‘ie me vorige week donderdag ineens geen zin had, waarop ik dan weer niet zo goed wist hoe te reageren, want nou ja, dat heeft ‘ie anders dus nooit. Geen zin. En ‘s middags kwam ‘ie ook gewoon blij weer thuis. En zo gaat dat dus al twee maanden. Hoe fijn is dat.
Ik snap het wel, ik vond school ook leuk. Sterker nog, ik vond huiswerk maken stiekem nog leuk! Helaas lijkt Het Kind wat dat betreft meer op z’n vader, die het nut van huiswerk nooit inzag, er geen zin in had, het dus ook maar niet deed, enz. Erg jammer allemaal, hoewel ‘ie goed terecht is gekomen. Dat dan weer wel. Daar hoef je dus niet altijd tien twee hoofdstukken voor vooruit te werken.

Maar het huiswerk is zo léuk, mensen, zó leuk. Echt hoor. Niet alles natuurlijk, ze moeten ook gewoon Natuur- en Scheikunde leren en saaie sommen maken en zuks, maar voor Nederlands moesten ze een leesautobiografie schrijven. Hoe tof. En hoe handig ook, voor de juf, om de leeservaringen van je leerlingen in kaart te kunnen brengen en inzicht te krijgen in hun ontwikkeling als lezers.
En voor Beeldend Vormen, dat vond ik zó’n leuke opdracht, moesten ze een schilderij kiezen en deze ‘namaken’. Niet letterlijk, zei Het Kind, het ging om de sfeer en de lichtval.

.melkmeisje, the making of

Nou, gelukt. Dáchten wij. Tot er geen tijd meer was en ineens bleek dat de opdracht wel iets specifieker was geweest en nou ja, het was goed genoeg en dat is zo’n beetje hoe het gaat ook, op de middelbare. Goed genoeg. We hebben nog geen 10 voorbij zien komen, maar ook geen onvoldoende.
Het Kind had onlangs voor een interview-verslag, dat was ook al zulk leuk huiswerk, een 7. Omdat de docent Levensbeschouwing weliswaar enorm enthousiast was over zijn eigen invulling en originaliteit, maar het voorblad miste (min 1 punt), evenals de evaluatie van een ouder (min 1 punt). Oftewel, weer niet goed gelezen wat de opdracht was. Weer met de Franse slag gedaan, zoals die hele middelbare tot nu toe. Ja, hij heeft nog genoeg te leren, au collège, ook al kwam ‘ie gister wel weer thuis met een 8,2 voor Frans én een 9 voor Muziek. Om dit logje maar eens te eindigen op een high note.

Entries and comments feeds.