.altijd anders

februari 26, 2018 on 12:56 pm | In ge | 7 Comments

Untitled

Ik loop, kijk naar de grond en zie drie hartjes. Een klein glimlachje, want we zijn met z’n drietjes. Gedachten over dat ene hartje. Dan over de andere. Even gauw een foto.

Untitled

Ik loop verder, kijk voor me uit en zie de horizon. Strakke lijnen die, zo weet ik, enkel zo ogen. Het is als met dat grotere plaatje dat alsmaar groter wordt. Net was het zand nog ruwig, zag ik de structuur, een paar achtergebleven schelpjes en die hartjes dus, nu vóór mij lijkt het steeds gladder.
Perspectief.

Untitled

Ik loop verder, kijk naar links en zie dat niet alleen het zand, maar ook de lucht een andere kleur lijkt te hebben. Licht doet dat. Licht doet zoveel. Donker net zo veel misschien, maar ik hou niet van donker. Achter deze duinrand ligt een prachtig stukje natuur ook, ik weet precies hoe het eruit ziet en hoe het op een zonnige en warme dag ruikt daar. Zo anders dan hier, nét over dat randje daar.

Untitled

Ik loop verder, kijk naar rechts en glimlach weer. Alles is blauw met wit en de frisheid van dit alles, van een nieuw perspectief, is welkom.
Alles verandert altijd.

.mooi weer verbindt meer dan kerst

februari 19, 2018 on 11:31 am | In ge | 5 Comments

We liepen naar Bloemendaal aan Zee. Met zonder jas. De enige strandtent die open was, zat zo vol dat er mensen in de rij stonden voor de ingang van het terras. Mondjesmaat werden ze binnengelaten door twee medewerkers. Als je pech had, kreeg je een plekje in de schaduw.
Terug boven op de boulevard probeerden we wat te bestellen bij een ander tentje. Dat kon echter alleen bij een tafeltje, werd ons aan de bar verteld. We gingen er aan eentje zitten, maar er kwam vooralsnog niemand. Gelukkig had ik er thuis nog aan gedacht een flesje water in m’n tas te stoppen, ook al zouden we maar een klein stukje gaan wandelen.

We liepen terug. Met open jas. Dat, samen met de positieve energie van bijna iedereen om ons heen, maakte me nog steeds blij. Mooi weer verbindt meer dan kerst.

We stopten even bij het Uitkijkpunt. Na dertien jaar weet ik heus wel hoe mooi het hier is, maar het kan geen kwaad om het nog eens goed te bekijken. Van een afstandje.
Het grotere plaatje.
Uitademen.
Het is zoals het is.
Zonovergoten schoonheid.

Untitled

Untitled

.you’re on the other side

februari 16, 2018 on 11:35 am | In ge | 10 Comments

De hele nacht luisteren naar The Trinity Session van de Cowboy Junkies en halverwege even wat pannenkoeken bakken. Nu ik eraan denk, door jou ben ik pannenkoeken pas echt lekker gaan vinden, vooral toen we ze gingen maken met vanille-ijs en Pisang Ambon.
Ik had zo’n oog voor fotografie, vond je, en je leerde me foto’s ontwikkelen.
Ik had zo’n oog voor grafisch ontwerp, vond je, en we begonnen een grafisch ontwerpbureautje.
Je was m’n grootste fan, ik hoefde maar een gitaar vast te pakken en je was al om, en je gaf me het gevoel dat ik op elk podium thuishoorde.
We maakten muziek, zoveel muziek..

Het leven viel jou zwaarder, en nadat je het niet meer weg kon drinken, en de drugs het alleen maar erger maakten, was daar een dieptepunt. En een nog dieper punt.
Ik kon je niet meer helpen, ik ben zo lang mogelijk gebleven. Omdat jij het was, nog steeds, ergens, diep daar binnenin. Ik deed wat ik kon, maar jij en de wereld waren elkaar al kwijtgeraakt.
Toen ik je losliet, besefte ik dat ik je al lang niet meer vast had. Het was de herinnering aan jou, aan ons, aan betere tijden.

En dan is er het bericht dat je er niet meer bent. En na al die jaren, met een zwaar hart, pak ik mijn gitaar en zing voor jou.

.im

i.m. Wiendelt, 1969-2o18.

.altijd alles

februari 14, 2018 on 9:04 pm | In ge | 12 Comments

(brief aan mijn kind)

Vijdagavond, 2 januari 2015.
We liggen nog even samen op jouw bed te kletsen, als ik je vraag welk kind uit je klas je voor een dag zou willen zijn als eh, dat kon.
Je denkt, weet het niet. Vraagt welke moeder ik zou willen zijn.
Ik denk, weet het ook niet en ineens zeg je, ‘want dan zou ik dát kind willen zijn, van die moeder.’

Gisteren vroeg je me of ik een logje ging schrijven over jou, waarin ik dan in woorden uit zou drukken hoeveel ik van je hou. Voor Valentijnsdag. Maar je weet zelf ook wel dat er in de hele wereld, alle talen en dialecten bij elkaar, niet genoeg woorden zijn. En dat de woorden nooit mooi genoeg zouden zijn. Voor wat ik voel voor jou.

(Onze liefde mag niet verloren gaan. Ze is het mooiste dat ik ooit heb ervaren, de reden dat we leven zoals we doen en altijd alles.
Door jou zie ik dingen die ik m’n hele leven heb gemist. Kleine dingen, zoals de kleuren van een spin, maar ook grote dingen, zoals de relativiteit van alles, wat liefde doet, en het grotere plaatje.
Door jou ben ik geduldiger dan ik ooit had durven dromen en kwetsbaarder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.)

Altijd alles. Het lijkt erop dat de vrouw die zelden om woorden verlegen zit, niet verder komt dan dat. Hoeveel hou ik van je? Altijd alles.
Maar dan dus ook echt altijd.
En echt álles.
Voor altijd.
Alles.

.en hoe gaat het dan met een van de leukste kinderen van de hele wereld?, vraagt u zich natuurlijk af

februari 8, 2018 on 9:49 pm | In ge | 11 Comments

Nou, die heeft inmiddels z’n eerste baantje, grotere voeten dan ik en bijna genoeg geld gespaard om z’n felbegeerde filmcamera te kopen. Hij is onlangs – éindelijk, mam – dertien geworden en hoopt volgende week te beginnen met de module Arduino programmeren op school, waar het nog altijd een feestje is.

.summer of 2017

Zeilen is nog steeds z’n hobby, maar bij gebrek aan een zeilboot bij huis, heeft ‘ie nu we nog dichter bij zee wonen, maar een eigen surfplank gekregen. Is ‘ie ook zeer mee in z’n nopjes. Surfpak aan, plank pakken en binnen 10 minuten daadwerkelijk in zee liggen op je plankje, het voelt ook wel heel luxe.

Hij is zo blij dat we verhuisd zijn, gaat een paar keer per week in bad, en heeft z’n nieuwe kamer al wel vier keer veranderd, als ‘t niet vaker is. Elke keer weer nóg beter, natuurlijk. Wij besloten dat we geen TV meer wilden in ons nieuwe, oude huisje, en nu heeft ‘ie dus een heel cool scherm voor bij z’n laptop.

En ik ben zo blij dat ‘ie nog steeds af en toe bij ons in bed komt kruipen, om te knuffelen. En we nog hand in hand lopen op onze vele wandelingetjes samen, of gewoon naar de supermarkt. Hij is (me) zo lief. En hij is zo leuk! En het gaat dus hartstikke goed met ‘m. ツ

.2o18

februari 6, 2018 on 12:40 pm | In ge | 6 Comments

Een jaar geleden liet ik jullie achter met een liedje, en hier ben ik weer. Met alweer een liedje.
En, hopelijk, no hard feelings.

Het was nogal een kutjaar, dat 2017, maar gelukkig waren er ook fijne momenten. Zo zijn we in april nóg dichter bij zee gaan wonen, een huisje dat in 1895 gebouwd werd, met originele waterpomp nog, is nu mijn thuis. Samen met mijn vader legde ik er afgelopen voorjaar mijn eerste echte eigen moestuintje aan. Niet veel later aten we, net als vroeger, van de tuin. Dat was fijn.

Het Kind ging ondertussen maar weer eens op kamp en over naar atheneum 2, ook fijn, we konden tussen alle ziekenhuisafspraken door zelfs nog op vakantie, hoe fijn was dat, zeilden de Vlakke Brekken in Fryslân, superfijn, en ik kreeg (eindelijk!) een ukelele en leerde erop spelen. Fijn, fijn, fijn.

En, na een niet geplande sabbatical, ben ik er weer. Dat voelt ook wel fijn. Dat ziekenhuisgedoe gaat vooralsnog gestaag door, het is nog maar de vraag wat voor jaar 2018 wordt, maar. Is het dat niet altijd. Ik begon het jaar in ieder geval goed met een yoga reis. En nu dit blogje.

 

.2o17

februari 6, 2017 on 1:55 pm | In ge | Reageren uitgeschakeld

Entries and comments feeds.