Gezondheid is wat ik wens voor de wereld. Voor jou en voor mij. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Want dan kan geluk niet ver meer zijn. En waar de gezondheid te wensen over laat, wens ik wijsheid. Want een wijs mens is ook een gelukkig mens.

Dat Liefde je moge leiden.
En omringen.

.this year’s resolution

Bij de Fysio was het nog Kerst. Met twee enorme kerststerren, iets wat zich nog het best laat omschrijven als Lelijk Met Lichtjes en een heuse kant-en-klare boom. Die je met versiering-en-al koopt, zeg maar.
Maar.

Ik wandelde fier het denkbeeldige heuveltje op en dacht hoeveel makkelijker het is om goede voornemens voor anderen te maken. En deed dat dus maar.

Ben benieuwd hoe lang ze het volhouden.

.in 2oo9

Was het lekkerste dat ik at
de afhaalmaaltijd op wintersport. Legendarisch lekker. Na een dagje wintersport smaakt iets al gauw, maar dit overtrof m’n stoutste verwachtingen en m’n eigen kookkunsten erbij.

Bewoog ik
op apparaten. Loopband, hometrainer, De Crosstrainer. Hoe die andere apparaten heten, weet ik na een jaar nog niet, behalve dat roei-geval. Want die, of dat, heet dus roei-geval.
Dit alles deed ik overigens niet vrijwillig, duh, maar in opdracht van. Fysio-jochie. En ik sloeg nog wel ’s over.
Ook deed ik yoga-achtige toestanden. Met Polletje. En bleek ik gelukkig nog wel besonders soepel, zij het zonder noemenswaardige conditie of kracht.

Knuffelde ik
mijn mannetje nog elke dag. Behalve de dagen dat we niet samen waren. En dan haalden we het later in.

Kreeg ik (meer) waardering voor
mezelf. Joechei! Kleuter’s kinderfeestje hielp daar goed bij. Kerst ook.

Gaf ik
mezelf meer ruimte en tijd en anderen meer mezelf.

Luisterde ik
naar advies, naar Christine Kane en Eddie Vedder, naar Jennie Stearns, m’n kind en m’n hart.
Ja, ik luisterde naar mezelf. Ook als ik mezelf tegensprak.

Leerde ik
dat genieten voornamelijk een state of mind is. Die je kunt oproepen door de dingen te doen, of laten, die je zou willen doen, of laten.
Ik leerde de kleinste momenten nog beter vast te houden en los te laten.

Ontplooide ik
opnieuw kanten van mezelf die even ondergesneeuwd waren door de grootsheid van het mama zijn.

Geloofde ik
in de kracht van Lief.
In de keerkracht van de mens.
In Hoop.

*In 2oo8. In 2oo7. Een keklog traditie stokje.