.wie ‘t weet, mag ‘t zeggen

èn krijgt een cd vol leuke kinderliedjes. Voor in de auto. Of gewoon voor thuis. Of op je werk, mocht je met kinderen werken. Of niet. Of voor je neefje, nichtje, buurmeisje, kleinzoon of wie je er ook maar blij mee wilt maken. Jezelf wellicht?

Kleuter’s favorites. Brand ik voor jou. Op een ceedeetje. En die stuur ik je dan op. Als je weet wat wie dit

moet voorstellen.

En ik geef je niet één, niet twéé, maar drie hints! Want. Ik zag ‘t zeg maar zelf ook niet meteen.
.het is géén dino
.het is géén monster
.het is makkelijker minder moeilijk, misschien, als je even klikt voor groter.

En U heeft het hele weekend om erover na te denken, want wij zijn weg.
Dus.
Good luck with that! Goed weekend, allemaal.

*Mochten kinderliedjes nu echt het àllerlaatste zijn, waar U op zit te wachten, ‘k heb ook weer eens twee andere liedjes hier neergeplempt en hier staan. En TIP voor de mama’s en de papa’s onder ons, als U ‘t zelf niet ziet, vraag ‘t dan eens aan Uw kind(eren).

.een mailtje, een filmpje, een logje

Ik kreeg zo’n leuk mailtje. Van een lurker anonieme fan lezer. Of ik wel wist dat ik vorige maand op 29 en deze maand op 33 stond.
Nou, nee dus.
Dat wist ik niet.
Sterker nog, ik had nog nooit van dat hele BlogBeat.nl gehoord. En stiekem denk ik, U ook vast niet. (Op jou na, dan.)

En het mailtje ging verder. Want op de lijst van de wel honderd most popular blogs written in Dutch sta ik, jawel, op ook. Met een wel heel oud screenshotje. Zeg. En ergens op de ònderste helft van de pagina. Zeg maar.
Maar.
Nou, da’s dan toch eh, leuk.
En aardig ook, dat iemand de moeite neemt om me dat te mailen.

Ik dacht, ik wijd er een logje aan. Why not.
En mocht U denken, boeiûh, dat kan ik me dan ook wel weer heel goed voorstellen.

Filmpje dan maar?

*En dat àndere logje, dat houdt U dan dus nog steeds tegoed.

.dag in duizend woorden

Vanochtend had ik eigenlijk een logje willen plaatsen. Want. Ineens vond ik, laatst, dat dat ’s ochtends hoorde. Maar ik moest al op tijd bij de podoloog zijn en daarna direct door naar de fysio. Ja, de rekening van zomers lang op flip-flops lopen is hoog.
De podoloog liep ook nog eens veertig minuten uit (..) en fysiojochie en ik snelden daarna dus direct naar de oefenruimte, waar even later een collega binnenkwam met het nieuws dat er een vliegtuig was neergestort op de A9. Het was inmiddels even voor elf en dus werd de radio harder gezet, om te horen hoe of wat. Er werd echter niks over gezegd en een paar mensen vroegen nog of ‘t een grap was. Ik vertelde fysiojochie dat nu.nl soms wat sneller was en dus checkte hij ‘t daar even en helaas was het dus geen grap.
Wat.vreselijk.
En, zo dacht ik op dat moment, mijn familie moest nog landen! Niet dat een beetje vertraging en landen op Rotterdam Airpot zo’n ramp zou zijn, maar het idee hè. Ineens.
Ik had een half uurtje, thuis, voordat ik Kleuter op mocht halen, maar ineens vond ik dat logje plaatsen niet zo belangrijk meer. Ik belde even met m’n papsie.
Toen we weer samen thuis waren, Zus gesmst en even later smste ze al terug dat ze al lang thuis waren. Duurde de vlucht erheen tien uur, de terugweg hadden ze in acht uur nog wat gedaan en ze waren al geland voor er iets aan de hand was.
Gelukkig.
Want ze vloog wel even met twee van mijn vier favoriete neefjes!
Ik draaide het nummer van m’n ouders nog maar eens.

Met een hele woensdagmiddag voor de boeg, besloot ik eerst even met Kleuter te gaan knutselen en kleuren en daarna dan alsnog het logje te plaatsen. Ochtend was het toch al lang niet meer. En helemáál niet nadat Kleuter z’n lunS op had. Hoe dat toch ook ooit moet, als da kiend ’s middags ook naar school moet?!!
Kleuter wou eerst een hoedje van papier en toen een zeilboot. Van karton. En karton knip ik sinds kort niet meer, nee, daar heb ik een donders scherp Hòbbymesje voor. Gekregen van Vriendje.

En met m’n hoofd half nog bij de mensen die iemand verloren hadden die ochtend en zo dankbaar (en zo dubbel..) dat Korrieporrie en Nootje er gewoon nog zijn en dat mijn ergste zorg op dat moment die hele fysio-ellende was, onderwijl doe je voorzichtig met dat schaartje roepend tegen Kleuter, schoot ik uit en sneed ik zo door m’n spijkerbroek heen in m’n been.
Au.
AU.

AU!!!

En wat is het dan toch handig, zo’n Kleuter erbij, waardoor je niet kunt gaan flippen en of in de stress schieten. Ik trok m’n broek uit, schrok een bietje van ‘t bloed, maar herstelde me snel, hinkelpinkelde naar de keuken, spoelde de wond af met water, zag al het bloed op de vloer en veegde dat ondertussen nog even snel weg voordat Kleuter zou gaan flippen en of in de stress schieten, stelde hem ondertussen gerust dat het allemaal wel mee zou vallen, vond dat zelf ook, vroeg hem toch maar even z’n krukje uit de badkamer te halen, zodat ik even kon zitten en depte wat af. En nog maar eens wat. Drukte het nog eens goed aan met een droge doek, viste de verbandtrommel uit het keukenkastje en plakte een pleister. En nog maar eens een. En na de derde zette de twijfel in. Of ik toch niet even beter de dokter kon bellen.

De dokterspraktijk was tussen half drie en vier gesloten, in verband met adminstratieve werkzaamheden. En dat terwijl ze tussen twaalf en half twee ook al gesloten zijn, geen wonder dat ze altijd in gesprek zijn op die spaarzame momenten dat ze dus überhaupt telefonisch te bereiken zijn zouden moeten zijn.
Maar ik ben niet voor één gat in m’n been te vangen en aangezien we toch nog naar de supermarkt moesten, en de dokterspraktijk min of meer op de route ligt, reed ik er maar gewoon heen. En dat was maar goed ook. Want. Het moest gehecht.
En of ik dat zou trekken, zonder verdoving.
Ik zeg, ha! Ik heb ooit een kind gebaard zonder enige vorm van verdoving what.so.fucking.ever. en nou jij weer, màn. Hè, hè! Màn.
Nou, en toen naaide ‘ie er één lullig hechtinkje door. In ‘t midden. En bazelde nog wat over dat je tegenwoordig niet meer zonder verdoving hoeft te bevallen, maar dat hij toch vond dat iedereen (waarbij hij ongetwijfeld alleen doelde op vrouwen) dat een keer meegemaakt moest hebben.
Zei de man, zei ik alleen. Maar.
Hij verontschuldigde zich, toch, en vertelde me tussen neus en vingers door nog even dat ik de komende dagen niet mag douchen. En over tientottwaalf dagen terug moet komen. Voor De Hechting.
Ik bedankte daarvoor hem vriendelijk, wenste hem nog een prettige werkdag toe en plukte Kleuter van de vloer, waar ‘ie zojuist tegen de poot van het bureau was gevallen en troostte hem, terwijl ik mezelf weer probeerde aan te kleden in dat hokje waar het minstens negentig dertig graden was.

Natuurlijk had ik een taartje verdiend, duhuh, dus die gingen we vervolgens halen. Kleuter ook weer helemaal blij. En net nadat we de taartjes op hadden, kwam m’n neefje op msn. Ik ook weer helemaal blij. Hij had ‘t super gehad. En was bruin.

Na taartjes is het slecht warm eten en dus smeerde ik voor Kleuter drie broodjes. En daarna aten we samen een halve kilo watermeloen. En kwam buurdinnetje nog even langs om te vertellen dat haar opa overleden was. De overgrootvader van Guusje. Ik heb de man nooit ontmoet, maar ken z’n dochter en z’n schoonzoon, z’n kleindochters en dus zelfs z’n achterkleindochter en ze zijn stuk voor stuk Lief.

Het was een rare dag. En morgen laat ik Kleuter lekker thuis van schooltje en gaan we anklungelen. En dat logje van vanochtend, houdt U nog tegoed.