.weekwoorden

Mittelstation

und en

Pisten Bully.

.nog een laatste logje

waarin ik weinig te melden heb, behalve dan dat Kleuter zo blij is met z’n zelf door mij gemaakte zwaard en ik met het mailtje van Sandra waarin ze meldde dat ze in een (het?) internetcafé zat en nog even online ging proberen te komen en even later zaten we te msnen alsof ze helemaal niet aan de andere kant van de wereld zit in d’r driekwart broek en shirtje met mouwen, want het was ‘koud’ daar. Gisteravond smste ik d’r en ze smste terug dat ze precies net naar m’n muziekjes zat lag te luisteren. Toeval?

En nu gaan ik verder met inpakken. M’n goede voornemen heb ik al, symbolisch dan, ingepakt. Zul je zien dat ik die vergeet uit te pakken daar.

Lieve mensen, ik wens jullie veel Lief en zeg, tot over een week!

.zin in de bergen

Nog twee nachtjes slapen. En dan. Een dagje reizen. Het is nog geen twee uur vliegen, maar toch gaat het, mits alles loopt volgens planning, wat ook àltijd maar weer afwachten is, zo’n zes uur duren.
Maar dan zijn we er.
En wat zullen we dan een dorst hebben, aangezien ik nergens pakjes drinken van honderd milliliter heb kunnen vinden, die mee mogen in het vliegtuig.
En dan eten we een hapje en dan moeten we de boel nog rap uitpakken ook, zodat Kleuter op tijd op bed ligt.
Maar dan.
Àls ‘ie dan slaapt.
Dan drinken we er eentje op de vakantie!
Die dan nog vijf dagies duurt.
Waarbij we op de vijfde dag wederom zo’n zes uur onderweg zullen zijn.
Naar huis.
Waar we way past Kleuter’s bedtijd aankomen.

En ik ben de ganzen Tag al bezig met uitzoeken en inpakken en de was. En met circus, appeltjes schillen en politiekastelen, want Kleuter is ook nog steeds thuis. En morgen halen we dan nog even wat laatste boodschapjes en maken we maak ik lijstjes. Zodat we de babyfoon niet vergeten. En de oplader.s.

En het zijn gewoon niet mijn soort vakanties. Die waar je van te voren en na afloop langer bezig bent dan dat je daar bent. Die waar je niet in je bikini maar je skibroek rond de berg op moet lopen. Die waar je twee keer twee uur doelloos op een luchthaven omkomt van de dorst maar wat rondlanterfantert. Die waar je ’s nachts wakker wordt ligt van andermans kind(eren) en waar je sowieso de hele tijd met z’n àllen bent. Die waar je moet eten wat de pot schaft (op vakantie!) en niet gewoon de hele dag in bed kunt blijven liggen, mocht je daar zin in hebben. Die waar je uren aan tafel zit en over tien keer niks lult met mensen waarmee je na één avond eigenlijk wel weer even uitgeluld was voor een maandje of twee, drie. Vier. En zij met jou.

Maar ja, gevalletje gegeven paard. Ook al kwamen er nog áárdig wat kosten (lees: de komende maanden elk dubbeltje drie keer omdraaien) bij. En nee zeggen was het plan, maar ja, Vriendje.

En dus.
Nog twee nachtjes.

Maar dan zie ik ook my little gummybear weer, en ik heb al ‘n prikblok ingepakt en potloodjes en een minikunstenaarskoffertje en kwastjes en papier en schaartjes en lijm, want er moet mag ongetwijfeld ook opgepast worden en gaat Kleuter hopelijk genieten voor tien en ik dùs ook, en ach. En wee.

Elke dag m’n oefeningen van de fysio doen gaat vast stukken beter in de privé fitnessruimte die ons appartement rijk is en wie wil er nou zelf snowboarden als je ook kunt kijken hoe Kleuter zich vermaakt in z’n ski-klasje en of op de slee en de bergen, de bergen. Dáár heb ik zin in.