.lieve emma, jij wint!

Als je drie dagen en nachten twee nachten lang voornamelijk in een ruimte van tien vierkante meter verkeert, wordt je wereld heel erg klein. Helemaal als in diezelfde ruimte je hele wereld ligt.
En dan ben je al lang blij als de luxaflex even open gaat (gaan?), zodat je de lucht kunt zien.
Uit het raam kunt kijken. Of zelfs even de kracht van de zon voelen.

We hadden uitzicht op. De spoedeisende hulp. En de verslavingszorg. O en een parkeerterrein. Natuurlijk.
En mocht U denken dat dat niet veel soeps is, het is beter dan onderzoeken, prikjes, infuus inbrengen maar niet aansluiten, ORS, sonde en meer prikjes. En nog eentje.

En dus keek ik tussendoor naar de ambulances die af en aan reden, probeerde ik niet teveel te denken aan het leed daarachter, maar wel net genoeg om Bijna Kleuter’s leed te relativeren, en raakte ik gefascineerd door wat er aan de overkant op de ramen stond.

Ok, gefascineerd is misschien een groot woord, maar tussendoor bedacht ik allerlei scenario’s achter LIEVE EMMA JIJ WINT! Echt, ik zou er zo een boek over kunnen schrijven. Of twee.
Achteraf pas bedacht ik me dat het waarschijnlijk voor het chronisch zieke meisje drie kamertjes terug was. En man, wat hoop ik dat ze wint.

Ook was er het gesprek met de eenentachtigjarige man die op zijn vrouw stond te wachten, zes kinderen had, waarvan één schizofreen, klein- en achterkleinkinderen had, in Indië had gezeten, tegenover één van zijn zoons woonde die gymleraar was en altijd zo laat thuis kwam met de kinderen die naar de buitenschoolse opvang gingen want ja, zo ging dat tegenwoordig hè, die alle adressen van het werk van zijn schizofrene zoon nog had onthouden en twee jaar geleden een pacemaker had gekregen en zo af en toe zo graag nog een sigaartje rookte. Ik zei, ga ervoor.

En de opa en oma in het winkeltje, die zo blij waren dat ik ze wel even móest feliciteren, hun tíende kleinkind, een meisje en hoe ze heette? Opa had geen idee. Alles was goed en gezond. Oma wist het wèl. Kyra. En ze straalden en maakten mijn dag een klein beetje beter met hun blijdschap om Nieuw Leven.

Ik zag een raam met duizend barstjes erin, een kunstwerk an sich, babies in Maxi Cosi’s aan mama’s arm, droevige ogen, natte ogen, blije ogen, natte ogen, een kantine vol Merediths en Georges, ik wees mensen de weg en zat in het trappenhuis naar buiten te kijken hoe twee eendachtige vogels in zwart met wit met elkaar zaten te flirten. Ik lag de hele nacht te kijken naar mijn mannetje HELD en bad stiekem toch.

Ik liep, als Vriendje er was, snel even naar beneden en door de lange gang naar buiten en zat een kleine tien minuten buiten op een bankje in wat voelde als de winterzon. En dan snelde ik weer terug naar mijn wereld. Tien vierkante meter met aan de overkant dus die ramen.

.mijn HELD en ik zijn weer thuis!

Van al dat spugen was ‘ie uitgedroogd. Toch. Ondanks dat ‘ie wel gewoon bleef plassen.
Zo ineens. Rechtstreeks vanuit de dokterspraktijk naar het ziekenhuis. Met een Heel Ziek Mannetje. En een Hele Bange Mama. Maandagochtend.

Het lijkt wel een week geleden, maar nu is het woensdagavond en we zijn weer thuis!
En we gaan even een partijtje heul erg bijkomen.
Dus.

*Voor alle ziekenhuisfoto’s (en drie filmpjes) klik HIER.

.met dank nog aan alle meelevende twitteraars vandaag

Ja, sorry hoor, ik was er even niet. Want Bijna Kleuter is ziek. Geworden vannacht en gebleven vandaag. En als MegaMindy ergens niet tegen kan 
Wie dat hele ziek zijn toch uitgevonden heeft, moest ook maar eens een beste schop onder z’n achterste zeg. krijgen. Zo’n lief, lief mannetje dat nog nooit geen vlieg kwaad heeft gedaan, als je die ene keer dat ‘ie z’n klasgenootje wou helpen maar ‘m per ongeluk van ‘t trappetje af liet vallen niet meetelt, gewoon hartstikke ziek. Vanaf vijf uur vannacht. Spugen. Tot een uurtje of drie vanmiddag. En toen bleef er een slokje water in.
En nu ligt ‘ie in z’n eigen bedje, na nog een paar slokjes water, thee en appelsap. En een half knijpfruitje. En ik hoop zó dat ‘ie lekker kan slapen. Mijn bikkeltje.

En ik was er dus even niet. Ik heb vandaag welgeteld een half uurtje voor mezelf gehad (twintig minuten douchen en een keer of wat plassen) en de overige dertien-en-half uur naast m’n mannetje gelegen/gezeten. Handje vasthouden, haartjes aaien, spuugbakje vasthouden, bekertje vasthouden, mondje afvegen, kusjes geven, ruggetje aaien, schone pyamaatjes aantrekken, houden van.

Hopelijk ben ik er morgen weer.

.en let u ook vooral op de nieuwe tekst bij de kopfoto

Maandag is het zover. Of zou het zover zijn, ware het niet dat ze een studiedag hebben op van peuterschooltje. Een studiedag, ja. Ik vraag me af wat ze gaan studie-en dan, maar dat is een ander verhaal. Oftewel, de herfstvakantie duurt, zoals alle vakanties op peuterschooltje, nog even een dag (of wat) langer. Doorbetaald. Voor de juffies dan. Door de ouders. Maar dat is ook weer een heel ander verhaal.
Vòlgende week maandag dan. Is het zover. Dan gaan we afspraken maken over wanneer Peuter mag gaan wennen in zijn toekomstige kleuterklasje.

(Gepaste stilte.
Graag.)

En da’s wel ff slikken wennen. Dus. Ook. Voor de mama. Zeker gezien het feit dat onderstaande foto nou, pak ‘m beet, ongeveer een jáártje geleden genomen is?

Of twee? Dan? Misschien? En ‘n dag?

En nu is ‘ie Bijna Kleuter. Zo ineens. Mama, ik noem mij al Kleuter, want ik ben Bijna Kleuter, dus ik noem mij al vier. Want ik ben Bijna Vier. Hè?
En ik, ik kijk naar ‘m en neem elk detail in me op, zeg ja liefffie en denk, maar het is nog geen maandag volgende week maandag.

.lekker lang logje (voor de trouwe fans) met foto (voor de rest) en links (voor piet snot, prolly)

Ja, die vorige kopfoto stond er wel hiel kort. What can I say. Elke keer als ik hier kwam kom alleen tegen m’n eigen harses aankijken -en dan ook nog zo groot- werd me een bietje te veel. Ik kijk ook niet zo graag vaak in de spiegel, weet je. Dus. Nu alleen die lettertjes nog. Een keer. Binnenkort.
Gaat bij jullie de tijd ook zo achterlijk hard? Het mag dan nog wel geen december zijn, maar nóvember duurt niet lang meer! Ik zeg, gaat nergens over. Zo’n jaar. Voorbij voor je er goed en wel aan begonnen bent. Net als een dag. Stelt ook niks voor. Hóe laat is het alweer? Dat idee.

En dan moet er ook nog gelogd worden. Nou ja, moet, ik móet toch wat met al die concepten die me hier steeds verwijtend aan zitten te staren als ik inlog? Ik kan ze bijna hóren, ‘waarom maak je mij niet af? waarom publiceer je mij niet?’ Nou, gewoon omdat. Ik wel meer te doen loggen heb. Zou je soms niet zeggen, ik weet, maar is toch zo!

Zo vroeg Peuter me gisteravond voor ‘t slapen gaan of ‘ie nog één vraagje mocht stellen. En ik zeg zei, vooruit. Wat vráágt dat kiend vervolgens?
Mama, hoe ziet de wereld eruit?
(Stilte.)
Ik bedoel elke wereld waar alle mensen wonen.
Ik zei toen maar, mooi.
Wou ‘ie vervolgens weten waar dat wàs, elke wereld waar alle mensen wonen, maar móói dat ‘ie z’n ene vraag èn antwoord al gehad had, dus ik zeg zei, welterusten en ik hou van jou en dat soort dingen, waarop ‘ie zichzelf dan nog maar even antwoord gaf. Zandvoort, Dedemsvaart, Alaska…

Mocht U zich trouwens afvragen waar dat Alaska vandaan komt, da’s nog steeds van Into The Wild. Waar ‘ie een klein stukje (de oogstmachines!) van heeft gezien en vervolgens helemaal fan werd van dat clippie. Big Hard Sun.
Mama, wat betekent people?
Mama, wat betekent sun?
Mama, wat betekent big? (En met dat ‘ie ‘t zelf uitspreekt, herkent ‘ie ‘t en zegt trots, groot.)
Mama, wat betekent if you want something in life, reach out and grab it?
(Ja echt. En ik verstond het ook metéén. Dat kiend heeft fonetisch Engels down to a tee.)
En dan hè. Probeer je dat vrij te vertalen, zodat je èn niet liegt èn je kind je niet verkeerd begrijpt en in ‘t vervolg zèlf z’n snoepjes wel scoort. En de rest.

Gelukkig maakt ‘ie me ook vaak, wat zeg ik, heul vaak aan ‘t lachen. Zoals gisteren. Toen ‘ie me het recept gaf voor Worteltjestaart. Stroop, poedersuiker, knoflook, wortels en slagroom. (Dat U ‘t even weet. En maakt onthoudt. En ja, die foto komt er zó aan. Heel even geduld nog.)
Laatst zegt ‘ie tegen me, Ik zeg ‘lekker ding’ tegen mezelf, dat moet jij ook eens doen. En vlak daarna, Ga jij ook naar dromenland? Dan zie ik je daar! (En dan hè. Dan ben ik zo blij dat ‘ie er is.)

Oftwel, genoeg om over te gelogd voor vandaag en ja, hij staat ook nog op die beloofde foto.

En nou niet allemaal gaan miepen over hoe niet-schoon dat scherm is, oké? Ik heb wel meer te loggen doen. (Kijk, zó komt dat.)

.hoezo is het nog geen december?