het laatste woord

in 2oo7 is aan jou.

film stock

*Alle foto’s zijn onbewerkt. Funky filter dus. (Voor iChat en Photobooth.)

in 2oo7**

Was het lekkerste dat ik at
de eigengemaakte taart van Peuter (en de papa). Voor m’n verjaardag. Veel te zoet, maar met zoveel Liefde gemaakt, dat ik er met liefde een gaatje, of desnoods meteen (nog) een kroon, voor over had gehad.

Bewoog ik
af en toe zoveel dat ik er spierpijn van kreeg. En véél op K3. En MegaMindy. En dat alles met meer plezier dan ik ooit had kunnen bedenken. Kuma kuma hé, kuma hé, kuma hé !

Knuffelde ik
zoals elk jaar, nog meer dan het jaar daarvoor.

Kreeg ik (meer) waardering voor
mama’s van meerdere kinderen. Mama’s van gehandicapte kinderen. Mama’s van zieke kinderen. Zieke mama’s. Noem de hele riedel maar op. Mama’s dus.

Gaf ik
soms een vinger, waar een hele hand werd gepakt. En andersom.

Luisterde ik
naar de kinderliedjes die ik al zo vaak had gezongen voor mijn nichtjes, oppaskindjes en neefjes. Maar nu hoorde ik ze uit het allerliefste mondje van de hele wereld. En klonken ze mooier dan ooit.

Leerde ik
dat ondanks dat alle mensen kunnen, sommige gewoonweg niet willen veranderen. En om dat te accepteren.

Ontplooide ik
als mama. Die meer en meer inziet dat ze, ook als mama, ook maar een mens is. En zich daar bij neer probeert te leggen.

Geloofde ik
mezelf soms ook niet.

*Naar de invulling van Karin van de piramide van Maslow. Ik zeg : stokje ?