into sint

Blijkbaar* leek het er even op, dat ik het gehad had met Sinterklaas. Niets is echter minder waar. Zoals jullie wellicht al weten, ben ik gek op zingen. En Peuter zingt (ook) altijd al veel (en vaak en graag), maar nu helemaal ! En knutselen, ook een grote hobby van zowel Peuter als de mama, wordt er rond deze tijd van het jaar ook extra gedaan. (Hoe vinden jullie z’n mijter ? ‘Huh ? Wèlke mijter ?’ Nou, die op de nieuwe tijdelijke kopfoto !)
Pepernoten boeien me dan weer minder en marsepein durf ik niet echt niet meer te eten (misschien moet ik aan Sint eens een kunstgebit vragen, want van m’n tandarts krijg ik ‘m niet !), maar ik geniet ècht wel mee als Peuter ’s ochtends z’n chocolademuntje staat op te peuzelen naast m’n bed. Als ‘ie ‘m eindelijk ‘uit de verpakking’ heeft. Hihi.
Kleuren, tekenen en verven doen we ook nèt iets vaker nog dan anders, want Sint houdt van een mooie tekening, natuurlijk. Wie niet ? Het keukenkastje ligt al bijna vol, maar we kleuren vrolijk verder ! En Peuter eet wortels alsof het snoepjes zijn ! Voor elke wortel die Americo krijgt in de afvakbak belandt, eet hij er wel vijf zèlf op !
Wat wil een mama nog meer ?

Nou, het zou leuk zijn als ik Peuter’s eerste Sinterklaasfeest op schooltje mee mocht maken. En dat datzelfde schooltje, waar we elke maand braaf zestig (!) euro aan overmaken, zelf voor een kleinigheidje zou zorgen, (een bellenblaas** kost maar veertig cent en maakt een Peuter zo blij,) in plaats van ons te verplichten voor vijf (!) euro iets te kopen en dit ingepakt en al af te geven. En dat Peuter voor de camera net zo zou zingen als zonder camera.

Maar wij zijn heus wel into Sint !

*Gezien jullie reacties.
**Ik noem maar wat. Twee raceautootjes kosten ook maar tachtig cent. Ik bedoel maar…

het halve werk

Sinterklaas is al weer zo lang in ‘t land dat Dieuwertje mij behoorlijk begint te irriteren het al bijna ‘gewoon’ is. Peuter zag dus de Belgische Sinterklaas op televisie en constateerde dat dat een àndere was. Een nieuwe. Hij vond ‘m leuk.

Gisterochtend zat ik zelf maar weer eens voor Sinterklaas te spelen. In de auto voor de groenteboer, zat ik de zojuist bij de Zeeman aageschafte raceauto’s (twee voor nog geen tachtig cent !) en kraanwagen (of zo, ik ben dan wel dochter van een kraan-machinist slash vrachtwagenchauffeur èn moeder van een Peuter met een grote voorliefde voor alle voertuigen, maar ik blijf een vrouw) in te pakken. Met het zojuist door mij aangeschafte Sinterklaasinpakpapier en het door mij van huis meegenomen plakband en knakeschaartje. Zodat ik het twee minuten later af kon geven aan jufffie. En één of andere crossdresser Sinterklaas woensdag punten kan scoren bij Peuter. Op schooltje. Ik mag er niet eens bij zijn.

Ik zag hier en daar ook al kerstballen liggen in de winkels. Nog nèt niet hangen.
Wellicht is het al tijd om over Goede Voornemens na te denken, maar die werken bij mij eigenlijk meestal averechts.

Maar ik heb me al wel voorgenomen om volgend jaar niet weer tot het laatst te wachten met het inleveren van Peuter’s Sinterklaaskadootje. En ook om dan niet z’n schoentje te vergeten.

heilig, man

Peuter ziet de kleurplaat die ik voor ‘m klaar heb gelegd en zegt :
‘Hé ! Màma ! Dat lijkt wel God !’

In heel de PeuterBijbel staat geen plaatje van God. Ook elders heeft ‘ie, bij mijn weten, nog nooit een afbeelding gezien van God. Maar dit is dus het beeld wat ‘ie er zelf bij heeft.
Door de wortels (linksonder) zag ‘ie trouwens vrij snel daarna dat ‘ie zich vergist had en het hier een àndere heiligman betrof.