de week van de exen*

Meningen zijn als ex-vriendjes. Iedereen heeft ze en na verloop van tijd doen ze er gewoon niet meer toe.

Ik wou hem. Ik wou ‘m, ik wou ‘m, ik wou ‘m. En dat betekende dat ik ‘m zou gaan krijgen. Of hebben. Of gehad hebben. Maar hoe snèl ? Dàt was de sport.
Zeker met een stel gezamenlijke vrienden die het me niet voor elkaar zagen krijgen. “Ik was zijn type niet.”

Nee, ik was zeker niet het lieve meisje waar toekomstige eventuele schoonouders op zaten te wachten**. In dit specifieke geval was er slechts nog sprake van een toekomstige eventuele schoonvader, maar zo ver dacht ik eigenlijk nog lang niet.
Hij wel.
En ik wou ‘m.
Dus ging ik mee, de arme man was nog ziek ook en bijna zag ik van het hele plan af, omdat ik stiekem ergens ook wel wist dat het een plan was en geen liefde. Maar verliefd was ik wèl. Min of meer. Ik kon dat nooit zo goed inschatten van mezelf, bedacht ik me achteraf telkens.

Ik kreeg ‘m.
Hij viel tegen. Zoals wel meer.
Hij vroeg zich af wanneer hij mijn ouders ging ontmoeten.
Niet, dus.

Hij had nogal een uitgesproken mening. Of meerdere, eigenlijk. Over meerdere dingen.
Onderbouwen kon hij die meningen niet of nauwelijks, maar dat weerhield hem er niet van ze te verkondigen.

We zaten in de kroeg. In gesprek met een paar Amerikanen.
De lolligste - maar niet heus van het stel zei op een gegeven moment tegen niemand in het bijzonder : ‘Opinions are like assholes, everybody’s got one.’ en ik besloot het uit te maken met de mijne.

*Een initiatief Vanachter de computer. Min of meer. Doet U vooral mee ! Leuk !
**Natuurlijk ben ik inmiddels veranderd en dróóm ik over hoe Peuter ooit thuiskomt met een meisje/ jongen waarmee ik net zo blij kan zijn als Vriendje’s ouders met mij. (Zouden kunnen zijn.)

hij doet ut !!!

Peuter poept doet zijn behoefte op de WC het toilet !

Winter 2oo6 : Peuter ontdekt het potje. Plast erin, maar niet er òp. Wil, net als papa, stáán… Mama haalt een WC-verkleiner met trappetje. Pret ! Peuter plast op de WC. Net als mama. De beloningsstickers zijn niet aan te slepen.

Lente 2oo7 : De WC-verkleiner staat alweer in de garage, want meneer vindt het ‘veel meer stoerderder zonderder’. Het fenomeen ‘droge luier’ doet zijn intrede en ook op schooltje plast Peuter op de WC. Mèt ‘plasketting’.

Zomer 2oo7 : Mama probeert Peuter enthousiast te krijgen om ook te poepen op de WC. Peuter geeft aan dit ’spannend en eng’ te vinden, dus laat mama het even voor wat het is. Wint ondertussen wel links en rechts tips in, voor het geval het (te) lang gaat duren. Houdt de tips in het achterhoofd voor de Kerstvakantie. De Winnie de Poeh-radio slash toverlantaarn van Marktplaats staat al klaar. Je weet maar nooit…

Herfst 2oo7 : Hij doet ‘t ! Zomaar ineens ! En het was ‘helemaal niet spannend en eng’ ! De Winnie de Poeh-radio slash toverlantaarn is een Groot Succes, na de wel vier beloningsstickers die Peuter uit mocht zoeken.
Hij hoeft geen verhaaltje voor het slapen gaan. En ook geen liedje.
Hij wil kijken en luisteren naar zijn verdiende kado.

Nog even kijk ik naar zijn blije gezichtje en loop dan z’n kamertje uit. Pak de babyfoon en luister mee tot het muziekje is afgelopen. Hij slaapt. Mijn kleine grote stoere lieve…

mijn ouders

Al eenenveertig jaar samen. Vandaag.
Liefde en leed delen ze. Op hun manier.
Menigmaal had ik er commentaar op. Maar kleine meisjes worden groot. En zijn dan slechts dankbaar. Voor het feit dat ze al eenenveertig jaar samen zijn.
Mijn ouders.

Op hun toilet hangt een spreuk over hoe Liefde is, dat je wéér voor elkaar zou kiezen.
En dat zouden ze. En doen ze.
Elke dag weer.
Zo ook vandaag.

Ik heb jullie lief, paps en mams !

*Credits voor het fotowerkje binnenkort weer hier.