.er was eens nog geen iPhone

Ik ben zo oud. Ik stam nog uit het Telefooncel Tijdperk. Toen er nog meer borstverkleiningen dan borstvergrotingen werden gedaan, de secretaresses van J.R. en Bobby nog voor hot sexy door konden gaan, boksers de grootste afnemers waren van nose jobs en de Pinup Club praktisch gelijk stond aan porno. Zo oud ben ik.
Wij zaten op zaterdagavond gewoon met z’n allen te kijken naar shows die voor kinderen helemaal niet leuk waren. Zelfs die marmotten, die eigenlijk cavia’s waren, Vanessa en Sjaak Zwart en consorten, waren niet echt grappig. Maar we keken tóch, want wat moest je anders? Het internet was nog niet geboren, alleen Hele Rijke En Of Belangrijke Mensen hadden computers en dus kon je kiezen tussen nog een keer de Donald Duck Tina of de Penny lezen, of kijken naar een gozer met ADHD en te veel wasmachines.
Later kreeg ik een Eigen Televisie, zwart wit natuurlijk, boven op m’n slaapkamer, maar dan moest je wel onder je deken kruipen en hopen dat je neus er niet af zou vriezen voordat de Flying Doctors weer veilig in Coopers Crossing waren geland. ’s Winters. Zomers was je natuurlijk gewoon buiten. Stoepranden tot je naar bed moest.
Toen er eenmaal Echt Huiswerk gedaan moest worden, kregen we een soort van kacheltje boven. Verrijdbaar en gloeiende gloeiende heet. Zelf. Voordat je kamer er warm van was, was je tientallen guldens aan stroom verder. Levensgevaarlijk ding ook. Maar toch. Ik was er volgens mij net zo blij mee als de gemiddelde huisvrouw tegenwoordig met een iPhone.
Als je niet thuis was, was je niet bereikbaar en als je na sluitingstijd van de bank geld nodig had, had je vrienden nodig. Of een bivakmuts. Het enige wat je uit de muur kon trekken, was een pakje sigaretten. Ongeacht je leeftijd. Zó oud ben ik.

.into piraten

Natuurlijk leek die schatkist nergens naar niet op de schatkist zoals ik ‘m in m’n hoofd had toen ik bij de Bruna twijfelde over zwart of bruin en goud of zilver karton. Natuurlijk niet. Had ik er maar langer aan moeten wérken. Maar ja, een mens heeft meer te doen dan schatkisten maken. Meestal.
Vandaag had ik alle tijd van de wereld. Maar ja, ding moest vanochtend al mee. Kleuter ging uit schooltje direct door naar De Lachende Zeerover voor een heus Piraten Partijtje van z’n vriendje. En op de terugweg, achterop de fiets, zei ‘ie dat ‘t feestje nog leuker was dan z’n eigen feestje, zó leuk.
En bedankt hè.
Ze hadden Schat Gezocht op het strand, met een heuse Schatkaart, en ze hadden De Schat Gevonden, en er zat voor iedereen een zakje schatkistjes en chocolademunten in, en ze hadden panneNkoeken gegeten #duh en toen ze lang zal ‘ie leven zongen, gingen er échte kanonnen af, mama! Ik dacht dat ze nep waren, maar ze waren écht!
Wát gaaf, Kleuter, ik wou dat ik erbij was geweest. Echt.
Wat had jij dan gedaan, mama?
Weinig, schatje, weinig.
Jij had mij gemist zeker.
Zeker.

Vrijdag heeft ‘ie weer een partijtje. Die piraat van me.

.zonnetje zegt ja, wind zegt ammehoela

Tja. Het blijft even wachten dus nog. Op die lente. Maar all good things come to those who wait. Zegt men. Voornamelijk in engelstalige landen en het slaat ook niet echt ergens op, maar toch.
Gemiddeld wacht een mens bijna tweehonderd uur per jaar, las ik laatst. Dat is meer dan een half uur per dag! En dan hebben we ‘t alleen nog maar over de dokter, tandarts, in de rij en op de bus. Dat soort dingen. In de file staan telt niet eens mee. Of wachten op die ene uitslag. Wachten sucks.
En ik heb nog nooit, ik herhaal, nog nooit, in een wachtkamer gezeten die het wachten daadwerkelijk minder erg maakte. Gekleurde banken, speelgoed voor de kienders waarvan ik me altijd afvraag hoe vaak het schoongemaakt wordt, leesmappen uit vervlogen tijden, skaai reediejoo, zogenaamde kunst they bolt to the wall as if anyone would wanna steal them en zelfs grote televisieschermen en nog zit iedereen daar alleen maar te wáchten. Je zou denken, dat moet toch beter kunnen.
In de wachtkamer van de tandarts kom je al een heel end met een paar lachspiegels, lijkt me. Pret man. Maak je je eigen natuurlijke verdoving aan voor je aan de beurt bent. Maar ik wijk af. Zie titel. Titels moet je eigenlijk ook pas aan het eind van een logje bedenken. Bedenk ik me nu.

Vandaag keek ik samen met Kleuter, we waren allebei net niet fit en samen nét net niet fit genoeg om Kleuter net niet naar schooltje te laten gaan, drie films. We begonnen met Piet Piraat en het Schotse spook, daarna nog een paar griezelverhalen en onder de patatjes, die we tussen de middag ook op bed aten, keken we Bolt. Tot zéventien minuten voor het eind. Toen werd ‘t Kleuter allemaal net wat teveel van ‘t goede, moest ‘ie huilen #emokind en wou ‘m niet afkijken. Wel keken we eind van de dag nog K3 en het IJsprinsesje af. En na zoveel getuur naar zo’n schermpje, zei m’n hoofd ammehoela. En boink, steek en au. En, had jij geen bril?
Oftewel, einde logje.

.kortjes (cool)

Weer te laat zet ik de televisie aan en dus vallen we midden in Sesamstraat. De vraag van vandaag. Die gaat altijd over iets wat er aan het begin gebeurde, maar Kleuter en ik gokken graag. Goed. Helaas gokken we vandaag fout.
‘Had je het goed?’, vraagt Arjan van Sesamstraat.
‘Nee’, roepen Kleuter en ik in koor.
Had je het fout?
‘Ja!’, roepen we nog harder.
‘Volgende keer beter’, zegt Arjan.
Kleuter veert op van z’n stoeltje, kijkt me blij aan en zegt, ‘Volgende keer beter, cool!’

.wat wil je later worden, Kleuter?
Archeoloog, cool hè, niet zo’n gevaarlijk beroep als ik eerst wou, brandweer.

.ik wil buiten

Ik ben weer aan de knutsel. Een schatkist maak ik, of iets wat daar voor door moet gaan, voor het jarige vriendje van Kleuter. En ik weet nu dat als we ooit nog eens gaan verhuizen, ik een Knutselkamer wil. Met een knutselkast waar die van ons bij in het niet valt. Gevuld met alles wat je maar kunt bedenken om iets mee te knutselen. En honderd rollen duct tape. En dan wil ik ook de naaimachine van Zus, die eerst van mij was, terug. En ik las vandaag ineens dat twee van mijn twittermeisjes aan het gutsen waren en dat wil ik ook weer eens doen. Gútsen! En zeefdrukken. En met een beitel een stuk hout vernaggelen bewerken. Buiten. En meubeltjes verven. Buiten.
Eigenlijk wil ik gewoon naar buiten lente. Eerst.
En dat komt goed uit.

En ik moet nog een buiten bedenken voor in de schatkist.