.nog tien nachtjes slapen

december 7, 2016 on 11:33 am | In ge | 2 Comments

en dan is deze surfende, hoepelende, vrolijke, yoga beoefenende, mooie, springerige, muziek makende, PokémonGo spelende Kanjer jarig. Voor de twaalfde keer.

.nog 10 dagen!

En ik weet nog zo goed, die eerste keer, het veel te grote hobbelpaard dat opa voor je had gemaakt, en wat was taart nou weer? De tweede keer, met de dierentuin van Little People, waar je op je knietjes in je slaapzakje voor zat te glimmen, veel te vroeg, en hoe de tijd vanaf toen versnelde. De derde keer, met als favo kado je eigen zaklamp, voor het eerst trakteren op schooltje, mandarijntjes met smarties.
En ineens was je al Kleuter. Afscheid van de Peuters. Vijf jaar. Naar groep 3. Je eerste zakgeld, microscoop én museumjaarkaart kreeg je op je zesde verjaardag, toen er zoveel sneeuw lag. Het jaar later die gave, gepimpte fiets, waarmee je overal de blits maakte. Oh, ik weet het allemaal nog zo goed.
Je achtste verjaardag, wat een feest, met tig taarten en met z’n allen naar Nemo.
Drie jaar geleden, in de hal bij Center Parcs, toen ik je de ingepakte sleutel gaf van het huisje waar we de hele week zouden zitten. Een hele verjaardagsweek! Had ik je ooit zó blij en verrast gezien? De blijdschap was in ieder geval te groot voor een week, bleek al snel. En dat jaar daarop zouden we dat heus niet weer doen en deden we dat ook niet. Toen werd het een verrassingsverjaardagsweekend!
En weer was je net zo blij.
En vorig jaar, toen ik vroeg wat je nou ‘t liefste zou willen op je verjaardag, en je zei: ‘Een heel huisje vol visite, net als met jouw verjaardag, mama, gewoon dat iedereen er is, muziek, eten en drinken, en dat we het dan samen gezellig maken.’ En dat deden we. <3
Nog tien nachtjes slapen en dan maken we er weer een feestje van, vriendje. Ik kan niet wachten!

.au collège, deuxième partie

december 5, 2016 on 10:08 am | In ge | 4 Comments

Vorige week hadden we de eerste tienminutengesprekken op het ECL. En ik weet niet, na 5 jaar dagelijks rond te hebben gelopen bij Het Kind op school, voelt het hier heel raar. Alsof ik te gast ben. Wat ik natuurlijk ook soort van ben, maar als je ziet hoeveel geld we aan het begin van het schooljaar overgemaakt hebben, zou je toch op z’n minst een eigen kantoortje verwachten. Al was het maar alleen voor dit soort gesprekken.
Nu zaten we maandagavond, vrij laat vond ik zelf voor een tienminutengesprek, zo tegen negenen, in een iets te warm gestookte mediatheek en woensdagavond in het biologielokaal, waar steeds de verlichting uitging, iets met bewegingssensoren, en daarna nog in de aula, op net niet gehoorafstand van d’overige gesprekken.
Maar.
De sfeer was goed, de gesprekken waren goed en onze indruk van deze school en haar onderwijzers blijft vooralsnog onverminderd positief. Ook al dacht de muziekdocent dat Het Kind dat nog twaalf moet worden, al dertien was.
Elke keer als ik het plein weer af loop daar, zucht ik even. Ben ik bijna een beetje jaloers op Het Kind. Gelukkig beseft ‘ie hoe ‘ie boft met deze school. En z’n klas. En dit straalt ‘ie dan ook uit op de eerste schoolfoto.

Untitled

Groot, groot kind, ik hou ook zo mutsje veel van jou!

.au collège

november 8, 2016 on 2:18 pm | In ge | 7 Comments

Goed. De middelbare school. Het wordt tijd dat ik er eens wat over vertel, niet? Twee maanden in en ik laat de hoofdletters al weg. Nee, grapje, de Elf, die ik overigens maar gewoon weer Het Kind ga noemen, hier dan, vindt het geweldig. Gelukkig. Toevállig dat ‘ie me vorige week donderdag ineens geen zin had, waarop ik dan weer niet zo goed wist hoe te reageren, want nou ja, dat heeft ‘ie anders dus nooit. Geen zin. En ‘s middags kwam ‘ie ook gewoon blij weer thuis. En zo gaat dat dus al twee maanden. Hoe fijn is dat.
Ik snap het wel, ik vond school ook leuk. Sterker nog, ik vond huiswerk maken stiekem nog leuk! Helaas lijkt Het Kind wat dat betreft meer op z’n vader, die het nut van huiswerk nooit inzag, er geen zin in had, het dus ook maar niet deed, enz. Erg jammer allemaal, hoewel ‘ie goed terecht is gekomen. Dat dan weer wel. Daar hoef je dus niet altijd tien twee hoofdstukken voor vooruit te werken.

Maar het huiswerk is zo léuk, mensen, zó leuk. Echt hoor. Niet alles natuurlijk, ze moeten ook gewoon Natuur- en Scheikunde leren en saaie sommen maken en zuks, maar voor Nederlands moesten ze een leesautobiografie schrijven. Hoe tof. En hoe handig ook, voor de juf, om de leeservaringen van je leerlingen in kaart te kunnen brengen en inzicht te krijgen in hun ontwikkeling als lezers.
En voor Beeldend Vormen, dat vond ik zó’n leuke opdracht, moesten ze een schilderij kiezen en deze ‘namaken’. Niet letterlijk, zei Het Kind, het ging om de sfeer en de lichtval.

.melkmeisje, the making of

Nou, gelukt. Dáchten wij. Tot er geen tijd meer was en ineens bleek dat de opdracht wel iets specifieker was geweest en nou ja, het was goed genoeg en dat is zo’n beetje hoe het gaat ook, op de middelbare. Goed genoeg. We hebben nog geen 10 voorbij zien komen, maar ook geen onvoldoende.
Het Kind had onlangs voor een interview-verslag, dat was ook al zulk leuk huiswerk, een 7. Omdat de docent Levensbeschouwing weliswaar enorm enthousiast was over zijn eigen invulling en originaliteit, maar het voorblad miste (min 1 punt), evenals de evaluatie van een ouder (min 1 punt). Oftewel, weer niet goed gelezen wat de opdracht was. Weer met de Franse slag gedaan, zoals die hele middelbare tot nu toe. Ja, hij heeft nog genoeg te leren, au collège, ook al kwam ‘ie gister wel weer thuis met een 8,2 voor Frans én een 9 voor Muziek. Om dit logje maar eens te eindigen op een high note.

.last october sunrise

november 1, 2016 on 1:26 pm | In ge | 7 Comments

Doorgaans ben ik, als ik ‘t kan helpen, voor acht uur ‘s ochtends niet buiten te vinden. Echt niet ook. Maar ja, De Elf was niet helemaal fit, maar wou toch supergraag naar school en dus mocht ‘ie met de bus en besloot ik ‘m naar de bushalte te lopen.
En zoals altijd áls ik dan ‘s ochtends vroeg een keertje buiten ben, beloont het Universum me met haar mooiste zonsopkomst, prachtig weer, of echt alles tegelijk. Zoals gisteren.
We zagen het direct al, op de galerij, lachten en keken elkaar aan. ‘Echt áltijd hè!’

Ik liep bijna tot m’n middel door de natte struiken, toen De Elf appte dat ‘ie op school was. Hartje. Ik liep nog even door. Door werelden ver van hier, gewoon door m’n achtertuin.
Ik ademde schoonheid in, dankbaarheid en verwondering uit. Thank you, Universe.
Alsof ik net een frisse duik had genomen, niet zozeer in een zwembad, maar in het leven, kwam ik weer thuis en had de beste dag.

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Entries and comments feeds.