.6 januari

januari 6, 2019 on 2:30 pm | In ge | 7 Comments

Soms, een paar keer per jaar, pak ik de grijste foto die ik heb. Die van oma. Dan vertel ik haar, in woorden of gedachten,  hoe het gaat met m’n enige zoon, die ik naar haar vernoemde, en herinner me al onze liefde. Vandaag is het 31 jaar geleden dat ze overleed en ze ontbreekt me nog steeds.

Het monochrome landschap van de afgelopen weken werpt me terug op mezelf. De lucht is grijs, het strand is grijs en de Noordzee is grijs. Heel even een liedje in m’n hoofd, zachtjes zing ik tot waar ik twijfel over de tekst, en weer terug naar grijs.
Het was een beter jaar dan vorig jaar, ik heb veel om dankbaar voor te zijn, wat wil ik dan toch nog allemaal.
Misschien moet ik gewoon wat beter leren omgaan met grijs.

Untitled

.you catch your breath and winter starts again

oktober 24, 2018 on 8:55 pm | In ge | 10 Comments

Door het raam zie ik dat de blaadjes die voorbijvliegen al weer verre van groen zijn. Er staat een stevige wind, de kou ervan zit al dagen in m’n lijf. Het is herfst, en zelfs de zee ruikt er anders van.
Ik zucht wat, we hadden zo’n fijne zomer, maar nu is het voorbij.

Eigenlijk is de belofte van zomer, laat in de lente, misschien nog wel mijn meest favoriete tijd van het jaar, met al haar hoop en energie.
‘Ik kan wel weer eens gaan solliciteren,’ riep ik toen ineens, en een paar weken later zwom ik met m’n nieuwe titel, schoolcoördinator, én m’n nieuwe regiomanager in zee. Ze is precies een jaar en een dag jonger dan ik, maar ze kan echt veel beter zwemmen.

Het werk is leuk en leerzaam, en het geeft me wederom de kans iets te betekenen voor een grote groep kinderen. Enthousiast vertelde ik het aan m’n ooit-heel-even-buurvrouw, die inmiddels al jaren op Lanzarote woont, en ze bood me prompt nog een baantje aan. We bespraken de details over de telefoon, op een mooie zomeravond, dik drieduizend kilometer uit elkaar, terwijl ik op het strand zat te kijken naar de zonsondergang en mijn surfende zoon. De dagen waren lang en het leven voelde loom.

Untitled

En toch, zoals dat gaat, wordt het nu al weer winter. Ik zet me schrap, nog een paar dagen en dan leven we weer in wintertijd. Ik kan dit, ik heb dit al zo vaak gedaan, maar het liefst zou ik m’n adem inhouden tot het weer lente is.

.the grass is always greener in summer

juni 29, 2018 on 11:07 am | In ge | 8 Comments

‘Het gras is altijd groener bij de buren,’ waarschuwde mijn moeder me vroeger altijd, ‘verkijk je er niet op!’ Ze maakte er sowieso een punt van dat we beter konden kijken naar mensen die het slechter hadden, dan naar mensen die het beter hadden dan wij. Ze bedoelde het goed.
En het werkte. Jaren later, toen ik als beginnend artiest met altijd minstens een maand huurachterstand in een studentenhuis weer eens instant noodles van de Xenos aan het opslurpen was, hoorde ik Dar Williams zingen ‘you don’t know how lucky you are‘ en dacht, oh jawel hoor.

Nu ik zelf moeder ben, probeer ik Het Kind vooral mee te geven dat gras groener is wanneer je het goed verzorgt. Dat omstandigheden er zeker invloed op hebben, maar uiteindelijk niet meer zijn dan dat.
En ook dat werkt. Het Kind roept minstens elke week wel een keer spontaan hóe blij hij is met z’n leven, waarmee ‘ie tegelijkertijd mij weer herinnert aan hoe goed ík het heb.
Gras hebben we overigens niet, op een polletje spontaan opgekomen sprietjes in m’n moestuintje na.
Ik ben er namelijk, niet lachen, allergisch voor. Maar al dat spreekwoordelijke gras, het leven, is altijd zoveel groener in de zomer, vind je ook niet?

Heb een geweldige zomer. Tend to your grass. (◕‿◕✿)

Untitled

.tijd vliegt hoe dan ook

april 5, 2018 on 11:43 am | In ge | 8 Comments

Gisteren zag ik ineens dat de verjaardagskalender nog op februari hing. Een hele maand, poef, voorbij, zonder ‘m bewust mee te hebben gemaakt. Oh, er waren dagen, data, waar ik tegenop zag, maar die ineens toch al geweest waren.
In de vensterbank van ‘t huisje halverwege de straat pronkten vorige week ineens weer de paashazen, en ik besefte dat het een jaar geleden was dat ik ze voor ‘t eerst had gezien.
Toen we hier net woonden.
Een heel jaar, voorbij.
Tijd vliegt hoe dan ook.

Het deed me denken aan een foto die ik drie jaar geleden nam. Eind januari, eind van de dag. Ik stond aan zee en keek naar een kalme winterlucht, toen deze ineens volschoot met vogels. Ik had er al wel een paar gehoord, maar plots waren ze overal. Chaos. Kabaal. Ik nam de foto, keek nog even, en net zo schielijk als ze waren gekomen, vlogen ze weer weg.
Verder.
Het was slechts een moment.

.the chaos and the calm

.here right now

maart 29, 2018 on 8:17 pm | In ge | 5 Comments

Soms lijkt het of tussen alle ziekenhuisafspraken het leven gewoon doorgaat, maar het is natuurlijk andersom.

Zo belde Het Kind vandaag vanaf school om te vertellen dat ‘ie z’n Aardrijkskunde toets overgedaan had en nu een 9.7 had (0.3 punt hoger) én voor z’n muziekuitvoering een 9! Hij nam nauwelijks tijd om adem te halen, toen ‘ie vervolgens vertelde dat de docent het zó goed vond, dat ‘ie volgende week mee mag doen aan het lunchconcert! Hiermee bereikt ‘ie een van z’n persoonlijke doelen voor dit schooljaar en ik ben zo blij voor en zo trots op ‘m. ❤

De zon scheen ook nog, en een vriendin appte om te gaan lopen. Ver gingen we niet, want na m’n yoga en power walking van vanochtend vond m’n lijf ‘t eigenlijk wel mooi geweest, maar we haalden de strandtent. En verder hoef je op zo’n mooie dag ook niet te gaan, natuurlijk. ツ

Untitled

Untitled

.life

maart 24, 2018 on 12:55 pm | In ge | 6 Comments

Het is zaterdag. Weekend. Deze week is achter de rug, woensdag hoef ik pas weer naar het ziekenhuis en dan zonder alle toestanden van de afgelopen week. Tijd om even uit te ademen dus, en dat deed ik gistermiddag al, in de Amsterdamse Waterleidingduinen, en daarna in de boshut, of, zoals wij ‘t noemen, ‘t heksenhuisje. Even de handjes opwarmen bij het vuurtje en daarna om een kommetje glühwein.
Heerlijk.

Het Kind had een ietwat andere week dan ik, hij had weer eens TOP-week op school. Met een excursie naar, jawel, de Amsterdamse Waterleidingduinen, sponsorschaatsen voor dance4life, een rits Cito’s, (zo’n TOP-week is stiekem ook altijd een toetsweek,) logeren bij z’n beste vriendinnetje, heftige gastlessen op school van ervaringsdeskundigen over onder meer drugsverslaving en eetstoornissen, en gisteren nog een workshop naar keuze, waarna je wat mocht maken voor de ArtFair.
Het Kind koos een workshop Fotografie, maakte onderstaande foto en verkocht deze vervolgens op de ArtFair, waar ik dus niet aanwezig was, omdat ik aan het wandelen was. Nog niet eerder liet ik verstek gaan bij een schoolactiviteit, en dat voelde wel even als een dingetje, maar ik had de tijd voor mezelf echt nodig. Natuur, niets meer hoeven dan het ene been voor het andere te zetten, bijkomen, herstellen.

Ik ben er weer.

Untitled

Het Kind over de foto: ‘Het beukennootje is als een meisje in Pakistan, aan de buitenkant (links) zie je niet wat er aan de binnenkant (rechts) zit. Maar van binnen zijn ze allemaal goed (groen), wat ze ook is overkomen. Ze mogen het er met niemand over hebben, en dus ziet bijna niemand ook hun binnenkant. Met deze foto wil ik dat laten zien.’

Entries and comments feeds.