.brief aan mijn bijna brugklasser

juni 14, 2016 on 5:16 pm | In ge | 8 Comments

Nog even en dan is het zover. Naar de Middelbare. Het Lyceum waar je zo graag heen wilt, dat je bijna niet kunt wachten. De Atheneum klas waar je hopelijk je talenten kunt ontwikkelen. Oh, ik hoop zo dat je dan echt blij gaat worden van leren. Dat je enthousiast wordt van al die nieuwe kennis en verworven vaardigheden, gaat leren reflecteren en uiteindelijk ook van je eigen leerproces kunt genieten. School kan zo leuk zijn.
En dat je er ‘wél wat voor moet doen!’, dat moet je maar vergelijken met je voetbaltraining. Om elke zaterdag een wedstrijd te kunnen spelen, moet je oefenen. Leren. Je conditie op peil houden.
Huiswerk is hersentraining. En ik verwacht niet dat je het any time soon zo leuk gaat vinden als voetbaltraining, maar je hebt het wel, meer nog dan bij voetbaltraining, voor een groot deel zelf in de hand. Hoe ga je ermee om? Hoe ga je tegen huiswerk aankijken? Is het een middel tot een doel of is het meer? Misschien zijn er straks een paar vakken die je echt veel leuker vindt dan de andere, is het dan niet net zoiets als muziekles-huiswerk, leuk om te doen? Weet je nog toen je ineens helemaal voor het keyboard ging en je oefende en oefende, op zondagochtend, terwijl papa en ik nog op bed lagen, hoe snel je er toen beter in werd en hoeveel leuker het daarvan weer werd? Ik weet het nog goed, ik was zo trots op je. Niet omdat je ineens allerlei liedjes kon spelen op het keyboard, maar omdat je jezelf ertoe gezet had, dat je het zelf uitgevogeld had, geoefend en doorgezet, tot je het kon.
Huiswerk is net zo. Hoe meer je je ervoor inzet, hoe makkelijker het wordt. Maak er daarom iets leuks van, creëer een fijn plekje waar je je huiswerk kunt maken. Je bent zo goed in het veranderen van je kamer, over opruimen zeg ik nu even niks, probeer wat verschillende dingetjes uit en kijk wat jou het beste bevalt. Maak je huiswerk op verschillende plekken en tijdstippen, zodat je ontdekt waar en waneer jij het prettigst leert. Als je veel huiswerk hebt, neem dan tussendoor pauze. En, hoe verleidelijk het ook is als je toch al achter je MacBook zit, ga dan geen spelletje spelen. Sta juist even op, beweeg, zoek de frisse lucht even op, speel even buiten, en ga daarna met frisse moed weer verder. Drink tussendoor. Eet als je trek hebt. Hoe gezonder het eten en drinken, des te beter zullen je hersenen werken. Voeding heeft een enorme invloed op het functioneren van je hersenen. De juiste voeding kan écht het verschil maken tussen ‘normaal’ presteren en ‘uitstekend’ presteren. En voldoende slaap helpt natuurlijk, daarom zal ik je ook komend schooljaar weer op tijd naar bed schoppen sturen.
Zet een muziekje op, als je maakwerk doet, of als je aan het eind je huiswerk nog even overkijkt.
Schroom niet om om hulp te vragen. Daarvoor ben ik er. Natuurlijk moet je het zelf doen, maar niemand verwacht van je dat je alles in één keer snapt of op de effectiefste manier kunt doen. Ik help je graag ontdekken hoe en waarom.
Wees trots op jezelf als je het maar mooi weer gedaan hebt. Misschien kun je jezelf dan belonen met een spelletje.io ;-)
En weet, huiswerk is gewoon een onderdeel van school. Het is niet én én. Het is één. Alleen doe je huiswerk ook thuis. Of elders. Leren doe je overal en bijna altijd. Dat is leven. En dat is geweldig. Meestal. Nee echt, best vaak. Je leert niet alleen op school en door huiswerk te maken, je leert ook door te spelen, te sporten, zelfs door je te vervelen! En je leert niet alleen voor later, je leert ook voor nu. Sterker nog, je leert ook om te kunnen duiden wat al is geweest.

Nog even en dan is het zover. Ja, je gaat heus nieuwe vrienden maken en ja, het gaat soms ook wel wat tegenvallen. Het vroege opstaan, alwéér fietsen door de storm, die ene leraar die gewoon écht niet leuk is en dat meisje dat jou maar niet ziet staan. Hormonen, onzekerheid, het hoort er allemaal bij.
Het gaat niet altijd even makkelijk zijn, maar ik ben er voor je, om je te begeleiden en op te vangen. Om met je te ruziën als je dat nodig hebt, pubers schijnen nu eenmaal wat strijd nodig te hebben, en om het weer goed te maken. Om je te helpen relativeren, school is maar school, laten we leven!

Untitled

.de wereld is te groot en de tijd rekt niet

juni 2, 2016 on 11:51 pm | In ge | 8 Comments

Daarom moeten we soms even stilstaan. Of beter nog, wandelen. Dat is een soort van stilstaan, zeker als je vanuit de ruimte zou kijken naar het stukje dat we wandelen. Dat zou er hooguit uitzien als een minuscuul stipje, waar we even niks hoeven dan de ene voet voor de andere zetten. Ademen, kijken, ruiken, voelen, luisteren, het gaat vanzelf.
‘Kijk, een hertje.’
‘Ik hou van jou.’
‘Wat is het licht hier mooi.’
‘Weet je nog?’

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

Untitled

.de hypocrisie van dit nooit weer

april 28, 2016 on 2:41 pm | In ge | 6 Comments

Precies een week geleden, liep ik met groep acht over de Eerebegraafplaats. Het weer zat mee, de kinderen hadden massaal besloten de oproep van school de dag ervoor, om jezelf in het oranje te steken in het kader van de alternatieve Koningsspelen die middag, te negeren, en het werd een stemmige, indrukwekkende ochtend.
Na de Eerebegraafplaats bezochten we ook nog de fusilladeplaats waar Hannie Schaft, drie weken voor het einde van de oorlog, geëxecuteerd werd door Maarten Kuiper, die nog geen jaar daarvoor meewerkte aan de arrestatie van alle onderduikers in het Achterhuis.
Ik schrijf het, typ het, alsof het feiten zijn, maar het is vreselijk leed, waar ik me geen voorstelling van kan maken. De eenzaamheid moet ondraagbaar zijn geweest.

‘Dit nooit weer,’ fluisteren en roepen we, als we elk jaar weer de doden herdenken en de Vrijheid vieren.
Onze vrijheid.
Onze doden.
Wie denkt er dit jaar tijdens de dodenherdenking aan de 27 mensen die vannacht in Aleppo omkwamen? Of de rest van de honderdduizenden doden die de burgeroorlog in Syrië heeft opgeëist, zoveel dat de VN al lang geleden ophield met tellen, de duizenden doden in de Oekraïne, de doden die er waar dan ook elke dag nog vallen, omdat er hier dan misschien geen oorlog meer is, maar elders altijd.
Wie bewaakt hun vrijheid?

De verdrietige waarheid is, niemand. Oh, we dénken er wel aan, maar ondertussen sturen we mannen en vrouwen, kinderen nog eigenlijk, met 18 jaar mag je uitgezonden worden, naar landen waar al oorlog heerst en of onrust woedt, en we noemen het vredesmissies. Als dat zo is, slaagt er geen enkele missie.
Elk conflict eist doden en verschrikking, en de mensen die we op televisie om ‘t hardst verdrietig zien zijn, de mensen die fluisteren en roepen, ‘dit nooit weer!,’ zijn dezelfde mensen die achter de schermen handen drukken en handtekeningen zetten om de oorlog élders voort te laten duren.
Dit nooit weer hier, bedoelen ze.

Untitled

.nu

februari 27, 2016 on 6:20 pm | In ge | 9 Comments

Het zonlicht schijnt door het vensterglas naar binnen, zo recht m’n hart in, lijkt het wel. Oh, ik lief de bijnalente zo. Enigszins beteuterd bekijk ik de weersvoorspellingen voor volgende week, regen en kou, maar we leven nu. En nu ben ik net weer binnen, in de warmte van nog maar drie dagen tot de meteorologische lente.
Buiten was het overigens ook heerlijk, we fietsten een stukje, genoten van een relaxte stoelmassage en daarna een heerlijke lunch bij een visueel haardvuurtje. We speelden spelletjes, ik nam een Prosecco, oh ja, we hebben vakantie.
Nu.

Untitled

.the truth is of course is that there is no journey, we are arriving and departing all at the same time

februari 24, 2016 on 11:50 am | In ge | 3 Comments

Sinds yoga onthoud ik weer meer dromen. Of droom ik weer meer en of slaap ik weer beter, hoe dan ook, joepie, want ik droomde dat ik spijbelde, samen met David Bowie. We liepen door de straten van Zwolle, terwijl ik eigenlijk aan het werk moest zijn. Ik had nog snel even m’n telefoon omgewisseld, zodat ze me niet konden bellen. (Sorry Anna, voor het nakken van je telefoon.)
De dag ging snel, maar we voelden ons vrij. Tegen de avond kwamen we langs een café met een menigte mensen ervoor. Hm. Binnen was het blijkbaar vol en terwijl ik linksom of rechtsom een glimp probeerde op te vangen van wat zich daarbinnen afspeelde, hoorde ik David Bowie? Oh nee, het was een imitator die daar binnen stond te spelen, maar blijkbaar vonden ze hem geweldig! Ik keek naar ‘mijn’ David Bowie, de echte, niemand had hem opgemerkt in de menigte, en ineens wist ik het weer. Hij was overleden. Dat was ook zo! We lachten naar elkaar en ik zag dat hij het ook wist.
We liepen nog wat door de binnenstad. Het was nu al donker. Ik wilde nog naar een ander café, maar David wilde nergens naar binnen. Hij ging even verderop op een terrasbank liggen en ik ging maar bij hem liggen. Toverde de groene iPhone tevoorschijn voor een selfie, maar dat wou ‘ie ook niet.
Ineens snapte ik waarom.
Ik legde mijn hoofd op z’n borstkas, maar kan me niet meer herinneren of ik z’n hart heb gehoord.

De volgende dag bleek het allemaal een film te zijn geweest, ook al vroeg ik me af hoe het kon dat ik niet wist dat ik in een film speelde. Toch zag ik ineens heel duidelijk de regiewagen staan, midden op het plein bij het terras, de laatste scène van de film, en daar liep David, even verderop, alleen, hij ging.
Ik keek hem na, dacht aan de dag ervoor en twijfelde, hij keek om en zag me, stak z’n hand op en lachte. Ik zwaaide, lachte terug en nam afscheid, terwijl ik wakker werd.

.I did NOT fart during my first yoga class

februari 19, 2016 on 10:46 pm | In ge | 5 Comments

Ooit deed ik eens anderhalve yoga pose, een paar zonnegroetjes en eh, nou ja, ik had er verder vooral een vooroordeel over. Toch wel. Het lezen van Eat, Pray, Love destijds hielp daar ook niet bij, trouwens. Maar toen ging De Elf met school een kennismakingslesje kinderyoga doen en was ‘ie om. En niet zo’n beetje ook! Ik gaf hem op voor een zesweekse cursus, zag z’n zen en ging toch weer twijfelen. Een volgende cursus volgde, meer twijfel en nou ja, na de voorjaarsvakantie begint ‘ie aan cursus nummer drie en inmiddels yoga ik er thuis lustig op los. Iets te lustig wellicht, want in m’n enthousiasme overdeed ik ‘t een beetje boel en lag ik ‘s nachts wakker van de spierpijn. Maar! Ik accepteer. En leer.
Zo leerde ik dat drie uur yoga in de week wel zo’n beetje de max is voor beginners, en dus niet vijf uur in drie dagen, en ook dat iedereen blijkbaar eh, windjes laat tijdens een eerste yoga les. Ik blij dat ik thuis ben begonnen. Windvrij! Op de tocht in ‘t kleine huisje aan de rand van de duinen na.
Maar goed, ik ben dus ook om. En niet zo’n beetje ook. Ik wacht nog wel even tot er zo’n windje ontsnapt tijdens de yoga en als we dat dan gehad hebben, ben ik klaar voor m’n eerste échte les. Met anderen. Een van m’n (volwassen) leerlingen heeft me al uitgenodigd voor yoga aan zee. Volgens mij wordt het niet veel beter dan dat.

Namaste.

Untitled

Untitled

Untitled

.net op tijd

februari 16, 2016 on 11:25 pm | In ge | 6 Comments

Ergens midden augustus, heerlijk altijd zo rond m’n verjaardag, voel ik me meestal op m’n best. Genoeg zon en vrije tijd gehad om helemaal op te laden, een lekker kleurtje en aardig in de buurt van m’n zomergewicht, och, dan voel ik me zo lichtvoetig.
Maar dan.
Een half jaar later, zeg gister, voel ik me op m’n slechtst. Gebrek aan zon en vrije tijd, zo wit als de leitjes en nog altijd op m’n wintergewicht, voel ik me vooral moe. Te moe om zelfs maar te slapen, lijkt het wel.
Na een doorwaakte nacht zag ik mezelf gister in de spiegel en dacht, oh ja, midden februari. Ik rolde m’n yoga-matje maar weer eens uit. Adem in, adem uit, nog even volhouden.

En toen scheen ineens vandaag de zon alsof ‘t lente was, was ik ook nog onverwacht de hele middag vrij en liep ik over het strand schelpjes te zoeken voor m’n hartje.
Echt.
Nét op tijd.

Untitled

Untitled

Untitled

Entries and comments feeds.