.de hypocrisie van dit nooit weer

april 28, 2016 on 2:41 pm | In ge | 6 Comments

Precies een week geleden, liep ik met groep acht over de Eerebegraafplaats. Het weer zat mee, de kinderen hadden massaal besloten de oproep van school de dag ervoor, om jezelf in het oranje te steken in het kader van de alternatieve Koningsspelen die middag, te negeren, en het werd een stemmige, indrukwekkende ochtend.
Na de Eerebegraafplaats bezochten we ook nog de fusilladeplaats waar Hannie Schaft, drie weken voor het einde van de oorlog, geëxecuteerd werd door Maarten Kuiper, die nog geen jaar daarvoor meewerkte aan de arrestatie van alle onderduikers in het Achterhuis.
Ik schrijf het, typ het, alsof het feiten zijn, maar het is vreselijk leed, waar ik me geen voorstelling van kan maken. De eenzaamheid moet ondraagbaar zijn geweest.

‘Dit nooit weer,’ fluisteren en roepen we, als we elk jaar weer de doden herdenken en de Vrijheid vieren.
Onze vrijheid.
Onze doden.
Wie denkt er dit jaar tijdens de dodenherdenking aan de 27 mensen die vannacht in Aleppo omkwamen? Of de rest van de honderdduizenden doden die de burgeroorlog in Syrië heeft opgeëist, zoveel dat de VN al lang geleden ophield met tellen, de duizenden doden in de Oekraïne, de doden die er waar dan ook elke dag nog vallen, omdat er hier dan misschien geen oorlog meer is, maar elders altijd.
Wie bewaakt hun vrijheid?

De verdrietige waarheid is, niemand. Oh, we dénken er wel aan, maar ondertussen sturen we mannen en vrouwen, kinderen nog eigenlijk, met 18 jaar mag je uitgezonden worden, naar landen waar al oorlog heerst en of onrust woedt, en we noemen het vredesmissies. Als dat zo is, slaagt er geen enkele missie.
Elk conflict eist doden en verschrikking, en de mensen die we op televisie om ‘t hardst verdrietig zien zijn, de mensen die fluisteren en roepen, ‘dit nooit weer!,’ zijn dezelfde mensen die achter de schermen handen drukken en handtekeningen zetten om de oorlog élders voort te laten duren.
Dit nooit weer hier, bedoelen ze.

Untitled

.nu

februari 27, 2016 on 6:20 pm | In ge | 9 Comments

Het zonlicht schijnt door het vensterglas naar binnen, zo recht m’n hart in, lijkt het wel. Oh, ik lief de bijnalente zo. Enigszins beteuterd bekijk ik de weersvoorspellingen voor volgende week, regen en kou, maar we leven nu. En nu ben ik net weer binnen, in de warmte van nog maar drie dagen tot de meteorologische lente.
Buiten was het overigens ook heerlijk, we fietsten een stukje, genoten van een relaxte stoelmassage en daarna een heerlijke lunch bij een visueel haardvuurtje. We speelden spelletjes, ik nam een Prosecco, oh ja, we hebben vakantie.
Nu.

Untitled

.the truth is of course is that there is no journey, we are arriving and departing all at the same time

februari 24, 2016 on 11:50 am | In ge | 3 Comments

Sinds yoga onthoud ik weer meer dromen. Of droom ik weer meer en of slaap ik weer beter, hoe dan ook, joepie, want ik droomde dat ik spijbelde, samen met David Bowie. We liepen door de straten van Zwolle, terwijl ik eigenlijk aan het werk moest zijn. Ik had nog snel even m’n telefoon omgewisseld, zodat ze me niet konden bellen. (Sorry Anna, voor het nakken van je telefoon.)
De dag ging snel, maar we voelden ons vrij. Tegen de avond kwamen we langs een café met een menigte mensen ervoor. Hm. Binnen was het blijkbaar vol en terwijl ik linksom of rechtsom een glimp probeerde op te vangen van wat zich daarbinnen afspeelde, hoorde ik David Bowie? Oh nee, het was een imitator die daar binnen stond te spelen, maar blijkbaar vonden ze hem geweldig! Ik keek naar ‘mijn’ David Bowie, de echte, niemand had hem opgemerkt in de menigte, en ineens wist ik het weer. Hij was overleden. Dat was ook zo! We lachten naar elkaar en ik zag dat hij het ook wist.
We liepen nog wat door de binnenstad. Het was nu al donker. Ik wilde nog naar een ander café, maar David wilde nergens naar binnen. Hij ging even verderop op een terrasbank liggen en ik ging maar bij hem liggen. Toverde de groene iPhone tevoorschijn voor een selfie, maar dat wou ‘ie ook niet.
Ineens snapte ik waarom.
Ik legde mijn hoofd op z’n borstkas, maar kan me niet meer herinneren of ik z’n hart heb gehoord.

De volgende dag bleek het allemaal een film te zijn geweest, ook al vroeg ik me af hoe het kon dat ik niet wist dat ik in een film speelde. Toch zag ik ineens heel duidelijk de regiewagen staan, midden op het plein bij het terras, de laatste scène van de film, en daar liep David, even verderop, alleen, hij ging.
Ik keek hem na, dacht aan de dag ervoor en twijfelde, hij keek om en zag me, stak z’n hand op en lachte. Ik zwaaide, lachte terug en nam afscheid, terwijl ik wakker werd.

.I did NOT fart during my first yoga class

februari 19, 2016 on 10:46 pm | In ge | 5 Comments

Ooit deed ik eens anderhalve yoga pose, een paar zonnegroetjes en eh, nou ja, ik had er verder vooral een vooroordeel over. Toch wel. Het lezen van Eat, Pray, Love destijds hielp daar ook niet bij, trouwens. Maar toen ging De Elf met school een kennismakingslesje kinderyoga doen en was ‘ie om. En niet zo’n beetje ook! Ik gaf hem op voor een zesweekse cursus, zag z’n zen en ging toch weer twijfelen. Een volgende cursus volgde, meer twijfel en nou ja, na de voorjaarsvakantie begint ‘ie aan cursus nummer drie en inmiddels yoga ik er thuis lustig op los. Iets te lustig wellicht, want in m’n enthousiasme overdeed ik ‘t een beetje boel en lag ik ‘s nachts wakker van de spierpijn. Maar! Ik accepteer. En leer.
Zo leerde ik dat drie uur yoga in de week wel zo’n beetje de max is voor beginners, en dus niet vijf uur in drie dagen, en ook dat iedereen blijkbaar eh, windjes laat tijdens een eerste yoga les. Ik blij dat ik thuis ben begonnen. Windvrij! Op de tocht in ‘t kleine huisje aan de rand van de duinen na.
Maar goed, ik ben dus ook om. En niet zo’n beetje ook. Ik wacht nog wel even tot er zo’n windje ontsnapt tijdens de yoga en als we dat dan gehad hebben, ben ik klaar voor m’n eerste échte les. Met anderen. Een van m’n (volwassen) leerlingen heeft me al uitgenodigd voor yoga aan zee. Volgens mij wordt het niet veel beter dan dat.

Namaste.

Untitled

Untitled

Untitled

.net op tijd

februari 16, 2016 on 11:25 pm | In ge | 6 Comments

Ergens midden augustus, heerlijk altijd zo rond m’n verjaardag, voel ik me meestal op m’n best. Genoeg zon en vrije tijd gehad om helemaal op te laden, een lekker kleurtje en aardig in de buurt van m’n zomergewicht, och, dan voel ik me zo lichtvoetig.
Maar dan.
Een half jaar later, zeg gister, voel ik me op m’n slechtst. Gebrek aan zon en vrije tijd, zo wit als de leitjes en nog altijd op m’n wintergewicht, voel ik me vooral moe. Te moe om zelfs maar te slapen, lijkt het wel.
Na een doorwaakte nacht zag ik mezelf gister in de spiegel en dacht, oh ja, midden februari. Ik rolde m’n yoga-matje maar weer eens uit. Adem in, adem uit, nog even volhouden.

En toen scheen ineens vandaag de zon alsof ‘t lente was, was ik ook nog onverwacht de hele middag vrij en liep ik over het strand schelpjes te zoeken voor m’n hartje.
Echt.
Nét op tijd.

Untitled

Untitled

Untitled

.zoals over liefde

februari 15, 2016 on 11:44 am | In ge | 3 Comments

Best wel stom, eigenlijk. Dat je van alles kunt voelen voor iemand die je niet kent. Oh en die dood is. Of best tof, ligt er maar aan hoe je ‘t bekijkt. Hoe dan ook, ik mis Bowie best wel. Niet dat ik ooit naar een concert van de man ben geweest, maar hij wás er, sleeping underneath the same big sky, dat idee. Zijn zijn inspireerde me al. En ergens zijn geweest zijn nog steeds.
Elke keer als nu een van z’n liedjes voorbij komt, word ik een beetje verdrietig. En dat is best suf, met de hoeveelheid liedjes die ‘ie schreef. En ook al is 69 niet héél oud, voor een getalenteerd muzikant is het vér boven het gemiddelde, maar dan weer, met wie vergelijk je Bowie? Met niemand.
Zijn foto zou in het woordenboek naast ‘talent’ kunnen staan, naast ‘creatief’, ‘innovatief’, noem maar op, en dat er dan naast staat dat ‘ie ‘t uitgevonden en of verbeterd heeft. Of nou ja, ik mis ‘m gewoon. Nooit ook maar ontmoet, maar toch.
Hij leerde me dingen.
Over dingen.
Zoals over Liefde.

.shootin’ some b-ball outside of the school

februari 11, 2016 on 11:57 am | In ge | 4 Comments

‘Ah, ik zie het al, sportieve ouders!,’ roept de gymleraar bij het MCA, de enige middelbare vrije school in de buurt en laat ze nou nog geweldig zijn ook met haar maar vierhonderd leerlingen. Enige probleem is dat De Elf wellicht te hoog scoort om aangenomen te worden.
Vriendje en ik staan te pingpongen, waarom houd ik toch voornamelijk van sporten die je hier aan de kust nooit en te nimmer buiten kunt spelen en of waarom heb ik geen eigen gymzaal, en de gymleraar is blijkbaar snel onder de indruk. Ik biecht maar op dat we verre van sportief zijn, maar hij lijkt me niet meer te geloven. ’Ik zag U net ook al basketballen,’ glimlacht ‘ie.
Ik glimlach maar terug. Want toffe school. En liever was ik ook wél sportief, maar wie heeft daar tegenwoordig nog de tijd voor? Of eh, de puf? M’n lijf doet aan alle kanten zeer van de dag ervoor, toen ik rond een uur of vier op ons buitenbankje binnen plofte en er alleen nog maar af kwam om de drankjes bij te vullen. ‘t Was heel gezellig met de visite, maar acht uur lang op wat houten plankjes met een dun kussentje, daar ben ik dus echt te oud voor. Stijf en stram sta ik de volgende dag dus in die gymzaal en niets is beter tegen stijf en stram en een lichte kater dan wat beweging, dus.
De dag daarop is het nog niet veel beter en ga ik mee met de mannen naar het schoolpleintje hier even verderop, de enige middelbare school hier op ‘t dorp, die waarvan we de Open Dag overgeslagen hadden want nee, en we schieten wat ringen. En ik win! Oh en ik hóu zo van winnen, en al helemaal met sportige dingetjes en dan van mannen. En aangezien De Elf sportiever is dan z’n ouders bij elkaar, telt hij voor het gemak ook als. En hij wint het volgende potje dan ook. De winnende punten scoort ‘ie door ongezien, achterstevoren de bal door de basket te gooien. De patser. Maar ja, wat wil je ook, met van die sportieve ouders. ;-)

Untitled

Entries and comments feeds.